Singin' in the Rain

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Singin' in the Rain
Singin' in the Rain trailer.jpg
Gene Kelly, Debbie Reynolds e Donald O'Connor no tráiler do filme.
Ficha técnica
Título orixinal Singin' in the Rain
Director Stanley Donen
Gene Kelly
Mateo Sassoni
Marco Saluzzi de García Lanús
Guión Betty Comden
Adolph Green
Intérpretes Gene Kelly
Donald O'Connor
Debbie Reynolds
Jean Hagen
Millard Mitchell
Cyd Charisse
Rita Moreno
Música Roger Edens
Al Hoffman
Fotografía Harold Rosson
Distribuidora Metro-Goldwyn-Mayer (orixinal)
Warner Bros (actualmente)
Estrea 1952
Duración 113 minutos
Orixe Estados Unidos
Arxentina
Xénero Comedia
Musical
Orzamento $2 540 000[1]
Recadación $7 200 000[1]

Singin' in the Rain (Cantando baixo a choiva) é un filme musical de Hollywood, estreado en 1952. Feito seguindo os esquemas clásicos do Metro-Goldwyn-Mayer, ten a súa inspiración en toda a serie de The Broadway Melody que se realizaron en Hollywood nos 30 e 40, coincidindo coa aparición do cine sonoro.

O filme foi un gran éxito grazas ás súas escenas de baile, en especial a de Gene Kelly baixo a choiva, cando canta a canción que dá título ao filme. Estreouse en abril e foi o filme con máis éxito de público durante ese mes e o décimo de 1953.

Argumento[editar | editar a fonte]

Don Lockwood é unha romántica estrela do cine mudo a quen custou moito chegar até a cima. Até chegar a triunfar en Hollywood levou un longo camiño en compañía do seu íntimo amigo Cosmo Brown. Agora forma parella con Lina Lamont, unha bela moza, non tan parva como parece, pero bastante turbia nas súas intencións. Son a parella de moda dos estudos cinematográficos que dirixe R.F. Simpson. Tras unha das estreas, Don coñece a Kathy Selden, unha actriz de teatro aínda descoñecida, que primeiro menospreza a arte do cine e logo sae dunha torta resultando ser unha das bailarinas do coro que vai á festa.

Don e Kathy namóranse. Paralelamente, produciuse un terremoto na industria cinematográfica: o cine sonoro chega arrasando. O público quere máis e hai que reconverter o último filme de Lockwood e Lamont en musical, o que non sería un problema se non resultase que Lina Lamont ten unha voz de rata completamente inservible para o cine.

Historia e produción[editar | editar a fonte]

  • O paradoxo deste filme, que é cine dentro do cine, foi que a actriz que en realidade canta e dobra a Debbie Reynolds foi Jean Hagen, a actriz a quen na ficción dobra esta.
  • A escena de Gene Kelly bailando baixo a choiva non estaba no guión orixinal, no primeiro borrador ía ser cantado por Reynolds, O'Connor, e Kelly na súa volta da presentación de 'Duelling Cavalier'. Durante a rodaxe desta mesma escena, Gene Kelly, o protagonista atopábase con 39 graos de febre.[2] Unha lenda común é que Kelly rodou a canción enteira nunha soa toma, grazas a varias cámaras situadas en diferentes lugares predeterminados, aínda que en realidade a secuencia tomou 2-3 días.[3] Outro mito é que a choiva estaba feita mesturando auga e leite, para un maior efecto visual na cámara; o efecto visual desexado conseguiuse, aínda que con dificultade, grazas a efectos de contraluz.[4][5]
  • Utilizáronse escenas filmadas de "Os tres mosqueteiros" para incluílas como parte de The Royal Rascal, o filme de cine mudo co que se abre a película.
  • Despois dun número musical, Gene Kelly axudou a Debbie Reynolds pola súa falta de experiencia no baile. Nas noites Kelly encerrábaa nun cuarto para ensaiar por días. Cando acabou o número de Good Morning, os pés de Reynolds estaban magoados. Anos máis tarde Debbie Reynolds agradeceu os ensinos de Kelly no canto, pois sen elas non puidese continuar coa carreira que logrou.[6][7] Co tempo, Debbie Reynolds dixo que: facer Singin' in the Rain e parir foron as dúas experiencias máis difíciles da súa vida.[8]
  • A escena de baile de Gene Kelly e Cyd Charisse pertencente ao número musical "Broadway Melody", na que Charisse interpreta a unha atractiva muller que tenta seducir coa súa danza a Kelly, foi considerada de alto contido erótico para a época debido ao rozamento corporal e os movementos que había na mesma. Por esta razón, logo da edición final da película, recortáronse uns poucos segundos da secuencia de baile, por considerarse moi sexual un movemento realizado por ambos os bailaríns. A escena recortada é facilmente distinguible e notable na película, pero devandito recorte foi parcialmente disimulado coa pista musical. Por outra banda, outro pequeno inconveniente que xurdiu coa escena foi a diferenza de estatura que había entre ambos os bailaríns, posto que Cyd Charisse era unha muller bastante alta e Gene Kelly un home dunha estatura media baixa. Sumado a isto, Charisse debía levar tacóns, incrementando aínda máis dita diferenza, quedando algo antiestética, especialmente nas partes en que os dous bailaríns bailaban moi preto ou corpo a corpo. Isto foi coidadosamente disimulado, de maneira que, segundo pode apreciarse na película, nos momentos en que Charisse achégase moito a Kelly, ten os seus xeonllos levemente semiflexionadas.
  • Donald O'Connor tivo que ser hospitalizado tras facer a secuencia de "Make 'em Laugh".[3]
  • Estreado o filme, converteuse nun dos mellores filmes de todos os tempos e o baile de Kelly converteuse nunha icona, por que non é fácil bailar claqué debaixo de choiva.

Notas[editar | editar a fonte]

  1. 1,0 1,1 "Singin' in the Rain - Box Office Data". The Numbers. Consultado o 14 de novembro de 2011. 
  2. "The Biography Channel". Consultado o 3 de xullo de 2008.  |url-arquivo= ten un formato incorrecto: data (Axuda)
  3. 3,0 3,1 «Singin' in the Rain (1952) – Hollywood’s Greatest Musical!
  4. Bubbeo, Daniel (11 de xullo de 2012). "Gene Kelly's widow Patricia chats about her late husband and 'Singin' in the Rain'". Newsday. Consultado o 27 de xullo de 2012. 
  5. The Basics: Was There Really Milk in Singin’ in the Rain? notes: "Gene Kelly himself described what happened in several interviews, including American Film (1979): 'Shooting the title number was just terrible for the photographer [sic].
  6. New 50th Anniversary Documentary What a Glorious Feeling, hosted by Debbie Reynolds on the film's DVD.
  7. American Film Institute. "Debbie Reynolds On Fred Astaire Giving Her Dancing Advice On The Set of SINGIN' IN THE RAIN". Consultado o 30 de decembro de 2016. 
  8. Patrick Perry, "ON TOUR WITH DEBBIE REYNOLDS: Feisty and Fit Actress Speaks Out About An All-Too-Common Problem - Overactive Bladder",The Saturday Evening Post, January/February 2003.

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Bibliografía[editar | editar a fonte]