Rupicapra rupicapra
| Rupicapra rupicapra | |||||||||||||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Rupicapra rupicapra Carl von Linné 1758  | |||||||||||||||||||
| |||||||||||||||||||
| |||||||||||||||||||
| Características | |||||||||||||||||||
|
Fonte de
| |||||||||||||||||||
|
Hábitat
| |||||||||||||||||||
| Conservación | |||||||||||||||||||
 | |||||||||||||||||||
| |||||||||||||||||||
| Clasificación taxonómica | |||||||||||||||||||
|
Categoría taxonómica
| |||||||||||||||||||
|
Taxon superior
| |||||||||||||||||||
|
Combinación orixinal
| |||||||||||||||||||
| |||||||||||||||||||
| |||||||||||||||||||
| |||||||||||||||||||
| |||||||||||||||||||
| Wikidata G:Commons C:Commons | |||||||||||||||||||
Rupicapra rupicapra, é unha especie de mamífero artiodáctilo da familia dos bóvidos, subfamilia dos caprinos,[1] unha das dúas que integran hoxe o xénero Rupicapra, que poderiamos denominar rebezo setentrional,[2] para non confundir coa outra especie, Rupicapra pyrenaica, o rebezo dos Pireneos ou rebezo propiamente dito.
Esta especie introduciuse na República Checa, nos Vosgos, o Xura e a Selva Negra, así como na illa sur de Nova Zelandia e na Arxentina.
Algunhas das súas subespecies están estritamente protexidas na UE pola Directiva Europea de hábitats.[3]
Durante moito tempo a maioría dos autores clasificaron a todos os individuos do xénero Rupicapra na especie Rupicapra rupicapra, pero algúns consideraban, desde hai moitos anos, aos integrantes das subespecies das montañas do sur de Europa, como os Pireneos, a cordilleira Cantábrica e os Apeninos, como unha especie á parte, Rupicapra pyrenaica, o que a día de hoxe está xa aceptado pola comunidade científica internacional.[4]
Características
[editar | editar a fonte]Aspecto xeral
[editar | editar a fonte]Aparencia similar á dunha cabra, con manchas cololreadas de gran contraste na cabeza; o pescozo é relativamente longo, sen barbas, pero cunha longa crina no colo e no lombo. Os cornos, presentes en ambos os sexos, son finos, dirixidos primeiro cara a arriba e despois curvados cara a atrás, algo máis curvados nos machos cá nas femias.[5][6]
Dimensións
[editar | editar a fonte]É moi semellante a Rupricapra pyrenaica, pero máis pesado. A súa lonxitude é de entre os 110 e os 130 cm (aos que hai que engadir de 3 a 4 cm da cola); a altura na cruz é de 70 a 80 cm, e o peso de 30 a 50 kg (noa machos) e de 25 a 42 kg (nas femias).[5][6]
Coloración
[editar | editar a fonte]En verán, a capa é de cor amarela pálida ou parda amarelada clara, cunha franxa ondulada máis escura. No inverno é de cor parda escura, co debuxo ben visíbel. As partes ventrais sempre son algo máis claras có resto da pelaxe.[5][6]
Hábitat e distribución
[editar | editar a fonte]Hábitat
[editar | editar a fonte]Orixinariamente moi restrixido aos bosques, especialmente en montañas de ladeiras moi pendentes e rochosas; bosques caducifolios ou de coníferas, e bosques mixtos. Porén, frecuenta tamén terreos rochosos por riba do límite dos bosques (especialmente polo verán.[5][6]
Distribución
[editar | editar a fonte]Vive nas cadeas montañosas da Europa central e meridional, Cáucaso e Asia Menor. Foi introducido nos Vosgos, o Xura e a Selva Negra, así como en Nova Zelandia,[6] na República Checa e na Arxentina.[7]
Bioloxía
[editar | editar a fonte]Costumes
[editar | editar a fonte]É sobre todo un animal diúrno, raramente activo durante a noite. Descansa no mediodía, especialmente nos días caloros do verán. Forma pequenos rabaños compostos polas femias, as súas crías e individuos xuvenía de ambos os sexos, guiados por unha femia vella. En outono e onverno os grupos son máis numerosos (incluso chegan a estaren formados por máis de cen individuos). Os machos son solitarios, especialmente no verán, ou viven reunidos en pequenos grupos; reúnense coas femias na época de celo.[5][6]
Moi áxiles, marchan con paso regular, ao galope, raramente ao trote; saltan e gabean moi ben polas rochas. nadan, aínda que so o fan cando é necesario. Teñen un bo sentido da vista. Cando senten algún perigo emiten unha especie de asubío o dos machos, máis rouco); tamén producen un bear tremoroso, semellante ao das cabras domésticas, especialmente os xuvenís, e as femias chamando ás súas crías. Na época de celo os mechos tamén emiten un son rouco e gutural.[5][6]
Alimentación
[editar | editar a fonte]Aliméntanse de gramíneas, outras plantas herbáceas, follas, gromos, musgos, liques, cascas de árbores e arbustos e arumes de coníferas.[6]
Reprodución
[editar | editar a fonte]O apareamento prodúcese desde outubro até decembro. A xestación dura uns 6 meses. Os partos ocorren entre maio e xuño. As femias paren xeralmente unha soa cría, que xa pode seguir á nai pouco despois de nacer. A cría é aleitada durante seis meses, pasados os cales independízase. Alcanzan a madurez sexual aos tres anos. A súa esperanza de vida é de 15 a 20 anos.[6]
Inimigos
[editar | editar a fonte]Os principais depredadores desta especie son o lince e o lobo; para os animais novos e débiles tamén a aguia real, o quebraosos, o corvo carnazal, o oso pardo e o raposo común. Así mesmo, sofre a caza por parte do home.[6]
Taxonomía
[editar | editar a fonte]Descrición
[editar | editar a fonte]A especie foi descrita en 1758 polo naturalista sueco Linneo, na 10ª edición do seu Systema Naturae, co nome de Capra rupicapra.[1] Posteriormente, despois de que en 1816 o naturalista francés Henri Marie Ducrotay de Blainville creara o xénero Rupicapra, foi reclasificada neste xénero.
Etimoloxía
[editar | editar a fonte]Véxase a etimpoloxía e Rupicapra
Subespecies
[editar | editar a fonte]Segundo o Mammal Species of the World, na especie Rupricapra rupicapra recoñécense na acualidade as subespecies seguintes:[1]
Rupicapra rupicapra (Linnaeus, 1748)
- Rupicapra rupicapra rupicapra (Linnaeus, 1748). En Austria, Alemaña, Eslovenia,[8] Eslovaquia, Francia, Italia e Suíza.
- Rupicapra rupicapra asiatica (Lydekker, 1908). En Turquía.
- Rupicapra rupicapra balcanica (Bolkay, 1925). En Albania, Bosnia e Hercegovina, Bulgaria, Croacia, Eslovenia (poboacións illadas),[8] Grecia (no monte Pindo), Montenegro, Macedonia do Norte e Serbia.
- Rupicapra rupicapra carpatica (Coutourier, 1938). En Romanía.
- Rupicapra rupicapra tatrica (Blahout, 1971). En Eslovaquia e Polonia, nos montes Tatras.
Porén, algúns autores consideran algunha máis: dúas, no NCBI e máis na EOL:[9][10]
- Rupicapra rupicapra cartusiana. En Francia.[10]
- Rupicapra rupicapra caucásica. En Azerbaidján, a Federación Rusa e Xeorxia.[10][11][12]
- Rupicapra rupicapra cartusiana
Notas
[editar | editar a fonte]- 1 2 3 Rupicapra rupicapra no MSW.
- ↑ Adaptación do inglés Northern Chamois.
- ↑ "Directive 92/43/EEC of 21 May 1992 on the conservation of natural habitats and of wild fauna and flora".
- ↑ Grubb, P. (2005): "Order Arthiodactila" en: Wilson, D. E. & Reeder, D. M. Mammal Species of the World (3rd ed.). Baltimore, Maryland, USA: Johns Hopkins University Press. pp. 711–712. ISBN 978-0-8018-8221-0.
- 1 2 3 4 5 6 Van den Brink, F. H. & Barrel, P. (1971), p. 172.
- 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 Schilling, D.; D. Singer & H. Diller (1987), pp. 234-235.
- 1 2 Aulagnier, S.; Giannatos, G. & Herrero, J. (2008): Rupicapra rupicapra na Lista vermella da UICN.
- 1 2 Mineral Supply and Fertility of Chamois
- ↑ Rupicapra rupicapra no NCBI.
- 1 2 3 Rupicapra rupicapra na EOL.
- ↑ Alekperov, Kh. M.; Yerofeyeva, S. N. & Rakhmatulina, I. K. (1976): Contemporary status of certain selected species of mammals in Azerbaijan. Rare Mammals of the USSR Fauna, pp. 35-42. Naukahukotka, Moscow, Russia.
- ↑ Durov, V. V. (1977): "Distribution and numbers of the chamois population in the north-west Caucasus". Rare species of mammals and their protection, pp. 205-206. Nauka, Moscow, Russia.
Véxase tamén
[editar | editar a fonte] |
Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría: Rupicapra rupicapra |
 |
Wikispecies posúe unha páxina sobre: Rupicapra rupicapra |
Bibliografía
[editar | editar a fonte]- Nowak, R. M., ed. (1991): Walker's Mammals of the World (Fifth Edition). Baltimore, Maryland, USA: The Johns Hopkins University Press. ISBN 978-0-8018-5789-8.
- Pérez, T.; J. Albornoz & A. Domínguez (2002): "Phylogeography of chamois (Rupicapra spp.) inferred from microsatellites". Molecular Phylogenetics and Evolution 25 (3): 524-534.
- Shackleton, D. M., ed. & IUCN/SSC Caprinae Specialist Group (1997): Wild Sheep and Goats and their Relatives. Status Survey and Action Plan for Caprinae. IUCN: Gland, Switzerland & Cambridge, UK. ISBN 978-2-8317-0353-0.
- Schilling, D.; D. Singer & H. Diller (1987): Guía de los mamíferos de Europa. Barcelona: Ediciones Omega, S. A. ISBN 84-282-0784-4.
- Van den Brink, F. H. & Barrel, P. (1971): Guía de campo de los mamíferos salvajes de Europa occidental. Barcelona: Ediciones Omega, S. A.
- Wilson, D. E. & D. M. Reeder, editors (2005): Mammal species of the world: a taxonomic and geographic reference. Third edition. Baltimore, Maryland, USA: The Johns Hopkins University Press. ISBN 0-8018-8221-4.
- Walther, F. R. (1990): "Chamois (Genus Rupicapra). In Grzimek's Encyclopedia of Mammals. Edited by S. P. Parker. Nova York: McGraw-Hill. Volume 5, pp. 495–497.
Outros artigos
[editar | editar a fonte]Ligazóns externas
[editar | editar a fonte]- Rupicapra rupicapra (Linnaeus, 1758) Descrición. Bibliografía. En INPN (en francés).
- Rupicapra rupicapra en Ultimateungulate.com (en inglés).
- Rupicapra rupicapra en Tree of Life (en inglés).
- Rupicapra rupicapra Arquivado 03 de marzo de 2016 en Wayback Machine. en Fauna Europaea.
- Rupicapra rupicapra no ITIS.
- Rupicapra rupicapra na ADW. Con abundante información, imaxes e bibliografía (en inglés).
- Rupicapra rupicapra na EOL. Con abundante información, numerosas imaxes, 2 mapas e bibliografía (en inglés).
- Rupicapra rupicapra no NCBI.
