Phalanger

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Saltar ata a navegación Saltar á procura

Phalanger
Falanxeros e cuscús
Phalanger gymnotis
Phalanger gymnotis
Clasificación científica
Reino: Animalia
Filo: Chordata
Subfilo: Vertebrata
Clase: Mammalia
Subclase: Theria
Infraclase: Marsupialia
Magnorde: Australidelphia
Superorde: Eometatheria
Orde: Diprotodontia
Suborde: Phalangeriformes
Familia: Phalangeridae
Subfamilia: Phalangerinae
Tribo: Phalangerini
Xénero: Phalanger
Storr, 1780
Especie tipo
Didelphis orientalis
Pallas, 1766
Especies
Véxase o texto

Phalanger é un xénero de mamíferos marsupiais australidelfos da orde dos diprotodontes, suborde dos falanxeroideos, que é o tipo da familia dos falanxéridos.[1]

Comprende un total de 13 especies, coñecidas na bibliografía internacional, entre outros, cos nomes de falanxeiros e cuscuses.

Características[editar | editar a fonte]

Falanxeros e cuscús teñen un corpo repoludo cuberto por unha pelaxe grosa e laúda. A súa coloración é moi variábel, e segundo as especies pode ser branca, avermellada ou negra. Teñen un fociño curto, as orellas pequenas, ás veces invisíbeis ocultas pola pelaxe, e unha longa cola prénsil e desprovista de pelo no seu extremo para facilitar a prensión. A lonxitude da cabeza e tronco oscila entre os 32 aos 60 cm, sendo a da cola máis longa. O seu peso oscila entre 1 e 7 kg.

Distribución e hábitat[editar | editar a fonte]

Viven nas Molucas, en Nova Guinea, nas illas Salomón e na península de Cabo York, no extremo nororiental de Australia. Habitan en bosques pluviais, con musgos, e en bosques de eucaliptos, en zonas temperadas, secas e alpinas.

Bioloxía[editar | editar a fonte]

Phalanger orientalis
Museo Civico di Storia Naturale Giacomo Doria, Xénova.

Comportamento[editar | editar a fonte]

Os falanxéridos son aniamis solitarios, arborícolas, que só moi raramente descenden até o solo. Coa súa cola prénsil e os dous polgares opñíbeis das patas dianteiras, adáptanse perfectamente ao seu hábitat, os bosques tropicais. Pasan o día durmindo en árboles con ocos ou entre as follas, saíndo dos seu agochos pola noite para iren buscar o seu alimento, con movementos lentos e cautelosos.

Nutrición[editar | editar a fonte]

Aliméntanse sobre todo de froitos e follas, pero de cando en vez poden comer tamén insectoss e outros pequenos artrópodos e ovos de paxaros.

Reprodución[editar | editar a fonte]

Despois dun breve período de xestación (apenas de dúas semanas) as femias paren dunha a tres crías, pero xeralmente só unha supervive, aínda que a femia está equipada con catro mamilas.

A cría abandona o marsupio despois duns meses. Poden vivir até 11 anos.

Taxonomía[editar | editar a fonte]

Descrición[editar | editar a fonte]

A xénero foi descrito en 1780 polo médico e naturalista alemán Gottlieb Conrad Christian Storr, na páxina 38 da súa obra Prodromus Methodi Mammalium. Litteris, Reissianis, Tübingen, pp. 1–43, establecendo como especie tipo Didelphis orientalis Pallas, 1766.[1][2]

Etimoloxías[editar | editar a fonte]

Nome científico

o nome científico do xénero, Phalanger, deriva do grego antigo φάλαγξ ‎phálanx, 'araña', en referencia aos dedos segundo e terceiro, unidos, dos pés traseiros, coa adición da desinencia do latín científico -er.[3]

Nomes vulgares

O nome falanxero é unha variante de falanxérido, nome de cada un dos membros da familia dos falanxéridos, segudo o Gran dicionario Xerais da lingua,[4] unha forma más próxima ao latín Phalanger.

A palabra cuscú ten una orixe algo escura, pero a maioría dos etimoloxistas cren que deriva dunha voz dos aborixes das Molucas ou da Nova Guinea. En Europa comezou a usarse a mediados do século XVII, como en francés, couscous, ou en alemán, baixo a forma Koeskoes.[5][6] (Hoxe en alemán o seu nome é Kuscus).

O termo entrou no latín científico a finais do XVIII e principos do XIX, como nome de dous de xéneros (sinónimos de Phalanger), Coescoes, descrito en 1799 por Lacépède, e Cuscus, descrito en 1826 por Lesson,[7] que probabelmente derivaron estes nomes do alemán ou do francés, respectivamente.

Sinónimos[editar | editar a fonte]

Ademais de polo nome orixinal que lle adxudicou Storr, e que é o actualmente válido, o xénero coñecesuse tamén polos sinónimos:[1]

  • Balantia Illiger, 1811
  • Coescoes Lacépède, 1799
  • Cuscus Lesson, 1826
  • Phalangista E. Geoffroy St. Hilaire & G. Cuvier, 1795
  • Sipalus G. Fischer, 1813

Clasificación[editar | editar a fonte]

As especies e subespecies comprendidas polo xénero difiren segundo as autoridades.

— Segundo o Mammals Species of the World (Consultado o 19-05-2016):[1]

Xénero Phalanger Storr, 1780


— Segundo o Sistema Integrado de Información Taxonómica (Consultado o 19-05-2016):[8]

Xénero Phalanger Storr, 1780

— Segundo o National Center for Biotechnology Information (Consultado o 19-05-2016):[9]

Xénero Phalanger

Notas[editar | editar a fonte]

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 Phalanger en MSW.
  2. Hoxe, Phalanger orientalis (Pallas, 1766).
  3. Memidex.
  4. falanxérido, 3ª acep., no Gran dicionario Xerais da lingua. Tomo 1. Vigo, Xerais, 2009. ISBN 978-84-9914-071-1.
  5. 'cuscus no Oxford Dictionary.
  6. cuscus en Yourdictionary.com.
  7. cuscus no Collins Dictionary.
  8. Phalanger Storr, 1780 no ITIS.
  9. Phalanger no NCBI.

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Bibliografía[editar | editar a fonte]

  • Grzimek, B., Schlager, N. & Olendorf, D (2003): Grzimek's Animal Life Encyclopedia. Detroit: Thomson Gale.
  • McKenna, M. C. & Bell, S. K. (1997): Classification of Mammals Above the Species Level New York: Columbia University Press. ISBN 0-231-11013-8.
  • Rodríguez de la Fuente, Félix (1970): "Los restantes miembros de una diversificada familia", en Enciclopedia Salvat de la Fauna, Tomo 9, Australia e islas, pp. 71–75. Pamplona: Salvat, S. A. de Ediciones.
  • Rowland, P. & Strahan, R., eds. (1995): The Mammals of Australia. Washington, DC: Smithsonian Institution Press.
  • Vaughan, T. A. (1986): Mammalogy. Third Edition. Fort Worth, Texas: Saunders College Publishing.
  • Vaughan, T. A.; J. M. Ryan & N. J. Czaplewski (2000): Mammalogy. Fourth Edition. Philadelphia, Pennsylvania: Saunders College Publishing.
  • Wilson, D. E. & Reeder, D. M., editores (2005): Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference, 2 vol. 3ª ed. Baltimore, Maryland, EE. UU.: The Johns Hopkins University Press. ISBN 0-8018-8221-4.

Outros artigos[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]