Motocrós das Nacións

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Saltar ata a navegación Saltar á procura

O Motocrós das Nacións, coñecido tradicionalmente como Motocross des Nations e a miúdo abreviado coas siglas MXDN, é a única proba que se corre por equipos no deporte individual que é o motocrós. A proba dispútase anualmente en setembro (unha vez rematados os campionatos da FIM e a AMA), sendo o principal evento da tempada internacional deste deporte.

O Motocrós das Nacións foi instaurado pola FIM en 1947,[1] antes que o Campionato Mundial de Motocrós e dende o inicio foi reservado para motos de 500 cc. Máis tarde, creouse o Trophée des Nations para motocicletas de 250 cc (celebrado entre 1961 e 1984), e a Coupe des Nations para motocicletas de 125 cc (de 1981 a 1984). En 1985, a FIM presentou un novo formato que combinou os tres trofeos nun só, que comprendía tres categorías (125, 250 e 500 cc) cun corredor de cada unha e tres carreiras por cada trofeo (125/500, 125/250 e 250/500), para que todos puideran competir entre si.

En 2003, a competición adoptou o novo sistema de categorías introducido ese ano nos mundiais (MX1 e MX2) e cambiou o seu nome oficial por Motocross of Nations (abreviado MXoN). Dende 2007, o evento chámase oficialmente Red Bull FIM Motocross of Nations, xa que desde ese ano a compañía de bebidas enerxéticas Red Bull converteuse en patrocinador oficial.

Formato[editar | editar a fonte]

Primeiras curvas na edición 2008

Na proba participan equipos nacionais formados por tres pilotos cada un. O sábado celébranse as carreiras clasificatorias que determinan os 20 equipos que terán dereito a correr a final, que se disputa o domingo e que consta de tres "mangas" (carreiras) que determinan a nación gañadora.

Cada un dos tres pilotos dun equipo corre nunha categoría diferente: MX1 (motores a dous tempos de ata 250 cc ou motores a catro tempos de ata 450 cc), MX2 (motores de dous tempos de ata 125 cc ou de catro tempos ata 250 cc) e Open (libre). Cada piloto corre un total de dúas mangas, xa que en cada manga participan 2 categorías ao mesmo tempo, de xeito que cada categoría compite coas outras dúas. Son tres mangas, nesta orde:

  • 1ª Manga: MX1 + MX2
  • 2ª Manga: MX2 + Open
  • 3ª Manga: MX1 + Open

Ao final das tres carreiras, engádense os cinco mellores resultados dos seis posibles de cada equipo (3 pilotos por 2 carreiras cada un) para determinar a clasificación final.

Antes da recente reintroducción neste deporte dos motores de catro tempos e o posterior nacemento de categorías MX e MX2, o Motocrós das Nacións corríase cos mesmos cilindros que os Campionatos do Mundo: 125 cc, 250 cc e 500 cc.

Historia da competición[editar | editar a fonte]

O motocrós, coñecido como Scramble no Reino Unido cando foi inventado nos anos vinte, desenvolveuse rapidamente nos anos 30. Despois da segunda guerra mundial, a FIM deulle un nivel internacional a este deporte, creando o Motocross des Nations (título oficial en francés).

Primeiros anos: o dominio da selección británica[editar | editar a fonte]

A proba inaugural celebrouse preto da Haia nos Países Baixos o 20 de xullo de 1947. Tres federacións estatais foron convidadas: Países Baixos, Bélxica e Reino Unido. O belga Auguste Mingels foi o máis rápido, pero o equipo do Reino Unido con Bill Nicholson (BSA), Fred Rist (BSA) e Bob Ray (Ariel) gañaron o título, por diante do equipo belga.[2]

O segundo Motocross des Nations foi en agosto de 1948 en La Fraineuse, preto da cidade belga de Spa. Tamén foron convidadas as federacións estatais de Francia, Suecia e Luxemburgo. A carreira estivo dominada polo equipo local, deixando aos belgas Nic Jansen, Marcel Cox e Andre Milhoux en primeiro, segundo e quinto posto, logrando o primeiro trofeo para Bélxica.

A finais de agosto de 1949 tocoulle ao Reino Unido acoller a competición, en Brands Hatch. O equipo británico gañou a competición por segunda vez, mantendo así a Copa indefinidamente. Despois de que a ACU (Auto-Cycle Union, federación británica) doara outra Copa para o equipo gañador na competición.

Anos 50[editar | editar a fonte]

Ao morrer en 1954, o vicepresidente da FIM Peter Chamberlain, un gran afeccionado ao motocrós e piloto deste torneo, a copa recibiu o seu nome oficial.

Durante os anos 50 o dominio británico foi abafante: sete vitorias de 10 no Motocrós das Nacións antes de 1960. As únicas excepcións foron as vitorias de Bélxica en 1951 e Suecia en 1955 e 1958.

Anos 60[editar | editar a fonte]

Saída do Motocrós das Nacións de 1967, disputada en Markelo (Países Baixos) o 3 de setembro.

A partir da tempada de 1961, FIM creou un trofeo específico para motocicletas de 250 cc, chamado Trophée des Nations.[1] Os suecos foron gañados polos suecos, tras dous éxitos iniciais do Reino Unido. No caso dos 500 cc, o equipo do Reino Unido perdeu con Suecia en 1961 e 1962, pero logo gañou cinco anos consecutivos, acadando o número de 14 vitorias en 20 anos. A pesar diso, a súa última vitoria foi en 1967, e tardaron 27 anos en volver gañar.

En Chişinău, Moldavia (cidade máis coñecida entón co seu nome ruso, Kishinev) o equipo da URSS levou por primeira vez o Trofeo Chamberlain. Despois, Bélxica finalmente gañou o trofeo de novo no castelo de Farleigh (Inglaterra, 1969) despois de tentalo durante 18 anos, cun equipo integrado polos lendarios Roger de Coster, Joël Robert e Sylvain Geboers.

Anos 70[editar | editar a fonte]

Nos anos 70 experimentouse un gran cambio mecánico, coa chegada masiva de fabricantes xaponeses. Comezou Suzuki, seguida rapidamente por Yamaha, Honda e Kawasaki. Nos primeiros anos da década, os títulos foron repartidos entre Suecia e Bélxica.[3]

En 1974, en Suecia, detrás do equipo local, promoveuse por primeira vez un equipo estadounidense no podio formado por Jim Pomeroy (Bultaco), Brad Lackey (Husqvarna), Marty Tripes (Husqvarna) e Jimmy Weinert (Kawasaki), xusto diante da escuadra soviética, na que estaba Guennadi Moisséiev. En 1975 en Checoslovaquia, o equipo local rematou por diante de Bélxica, a pesar da presenza neste equipo de tres campións do mundo como Roger de Coster, Harry Everts e Gaston Rahier, e o Reino Unido. Dúas vitorias do equipo belga precederon a segunda vitoria dun equipo ruso, que incluía o campión do mundo de 250 cc Moisseiev.[2]

Moisséiev diante de De Coster durante o Motocross des Nations de 1976, celebrado en Sint Anthonis (Holanda) o 11 de setembro

Nos Trophée des Nations, Bélxica conquistou todos os títulos da 1969 a 1980, excepto un (Rusia, 1979), ademais de obter dous títulos no Motocrós das Nacións (en 1979[2] e 1980), pouco antes de comezar o dominio americano.

Anos 80, dominio americano[editar | editar a fonte]

Despois de perder os torneos dos dous anos anteriores, o equipo estadounidense chegou a Lommel, en Bélxica, en setembro de 1981 para o Trofeo das Nacións, con catro pilotos de Honda, dirixidos polo 5 veces campión do mundo belga, Roger de Coster. Danny Laporte, Chuck Sun, Johnny O'Mara e Donnie Hansen gañaron con diferenza e unha semana despois volveron a gañar no Motocross des Nations de Bielstein, Alemaña. O equipo foi cambiando ano tras ano, pero todo seguiu igual. O equipo de De Coster obtivo oito vitorias (catro en cada un dos dous torneos) en catro anos.

En 1980, a FIM decidiu introducir un trofeo para un terceiro equipo con motos de 125cc: a Coupe des Nations. A selección italiana liderada por Michele Rinaldi gañou os dous primeiros títulos, seguida de Bélxica (con Eric Geboers) e Holanda (con Kees Van der Vine e John Van Den Berk).

1985, novo formato[editar | editar a fonte]

En 1985 entrou en vigor o novo formato de carreiras de tres cilindros (500, 250 e 125 cc), desaparecendo o Trophée e a Coupe. Os estadounidenses continuaron dominando o torneo ata 1994, perdendo tras 17 vitorias consecutivas (13 no Motocross des Nations e os últimos catro Trophée des Nations), contra o Reino Unido, en Roggenburg, Suíza .

Os equipos estadounidenses estiveron sempre integrados polos mellores pilotos internacionais. Danny "Magoo" Chandler gañou as catro roldas en 1982, pero quizais a maior vitoria de todas produciuse en Maggiore, Italia, en 1986, cando o equipo formado por David Bailey, Ricky Johnson e Johnny O'Mara remataron as tres carreiras sen ser superados polos outros pilotos.

Anos 90[editar | editar a fonte]

James Stewart na edición de 2008

Despois da vitoria do Reino Unido en 1994, foi a quenda de Bélxica en 1995 con a Stefan Everts, Joël Smets e Marnicq Bervoets. Pero os americanos seguían aí. En 1996, en Xerez, o equipo liderado polo multi-campión Jeremy McGrath venceu aos equipos franceses e belgas. Despois viñeron dúas vitorias en Bélxica e en 1999 no Brasil deuse a primeira vitoria de Italia (campioa do mundo con Andrea Bartolini e Alessio Chiodi, ademais de Claudio Federici), por diante de Francia e de Bélxica.

Século XXI[editar | editar a fonte]

Unha vez máis, os estadounidenses gañaron en 2000 en Saint-Jean-d'Angély, encabezados polo seu piloto estrela Ricky Carmichael. No 2001, no famoso circuíto belga de Namur, Francia logrou a súa primeira vitoria (con David Vuillemin, Yves DeMaría e Luigi Séguy), superando aos belgas na súa casa. Italia gañou a edición de 2002, e Bélxica (con Stefan Everts, piloto con máis títulos mundiais da historia) gañou as edicións de 2003 e 2004, antes da reaparición dos Estados Unidos nas seguintes catro, con James Stewart substituíndo en 2006 a Carmichael como o principal piloto do equipo.

Lista de gañadores[editar | editar a fonte]

Ano Gañador Pilotos Circuíto
1947 Reino Unido Reino Unido Bill Nicholson / Fred Rist / Bob Ray Flag of the Netherlands.svg Wassenaar
1948 Bélxica Bélxica Nic Jansen / Marcel Cox / André Milhoux Bélxica Spa
1949 Reino Unido Reino Unido Harold Lines / Bob Manns / Ian Soovell Flag of the United Kingdom.svg Brands Hatch
1950 Reino Unido Reino Unido John Draper / Basil Hall / Harold Lines Flag of Sweden.svg Skillingaryd
1951 Bélxica Bélxica Victor Leloup / Nic Jansen / Marcel Meunier Bélxica Namur
1952 Reino Unido Reino Unido Brian Stonebridge / Geoff Ward / Phil Nex Flag of the United Kingdom.svg Brands Hatch
1953 Reino Unido Reino Unido Les Archer / John Draper / Geoff Ward Flag of Sweden.svg Skillingaryd
1954 Reino Unido Reino Unido Geoff Ward / Brian Stonebridge / Dave Curtis Flag of the Netherlands.svg Norg
1955 Suecia Suecia Bill Nilsson / Sten Lundin / Lasse Gustavsson Dinamarca Randers
1956 Reino Unido Reino Unido Jeff Smith / Geoff Ward / John Draper Bélxica Namur
1957 Reino Unido Reino Unido Jeff Smith / Dave Curtis / Martin Flag of the United Kingdom.svg Brands Hatch
1958 Suecia Suecia Bill Nilsson / Lasse Gustavsson / Ove Lundell Flag of Sweden.svg Knutstorp
1959 Reino Unido Reino Unido Don Rickman / Jeff Smith / John Draper Bélxica Namur
1960 Reino Unido Reino Unido Don Rickman / Dave Curtis / Jeff Smith Francia Cassel
1961 Suecia Suecia Bill Nilsson / Rolf Tibblin / Ove Lundell Flag of the Netherlands.svg Schijndel
1962 Suecia Suecia Rolf Tibblin / Jan Johanson / Ove Lundell Suíza Wohlen
1963 Reino Unido Reino Unido Don Rickman / Derek Rickman / John Burton Flag of Sweden.svg Knutstorp
1964 Reino Unido Reino Unido Jeff Smith / Derek Rickman / Don Rickman Flag of the United Kingdom.svg Hawkstone Park
1965 Reino Unido Reino Unido Jeff Smith / Vic Eastwood / Arthur Lampkin / Don Rickman Bélxica Namur
1966 Reino Unido Reino Unido Dave Bickers / Don Rickman / Vic Eastwood / Arthur Lampkin Francia Remalard
1967 Reino Unido Reino Unido Vic Eastwood / Dave Bickers / Jeff Smith Flag of the Netherlands.svg Markelo
1968 Unión Soviética Unión Soviética Leonid Shinkarenko / Evgeni Petushkov / Vladímir Pogrbniak / Arnis Angers Flag of the Soviet Union.svg Chișinău
1969 Bélxica Bélxica Roger De Coster / Jef Teuwissen / Joël Robert / Sylvain Geboers Flag of the United Kingdom.svg Farleigh Castle
1970 Suecia Suecia Christer Hammargren / Arne Kring / Bengt Åberg / Åke Jonsson Italia Maggiora
1971 Suecia Suecia Åke Jonsson / Bengt Åberg / Olle Petersson / Christer Hammargren Francia Gwened
1972 Bélxica Bélxica Roger De Coster / Jaak van Velthoven / René Van De Vorst Flag of the Netherlands.svg Norg
1973 Bélxica Bélxica Roger De Coster / René Heeren / Jaak van Velthoven / Sylvain Geboers Suíza Wohlen
1974 Suecia Suecia Bengt Åberg / Arne Kring / Hakan Andersson / Åke Jonsson Flag of Sweden.svg Huskvarna
1975 Checoslovaquia Checoslovaquia Antonin Bavorovský / Juri Churavý / Miroslav Navácek / Znedek Velký Checoslovaquia Sedlcany
1976 Bélxica Bélxica Roger De Coster / Gaston Rahier / Harry Everts / Jaak van Velthoven Flag of the Netherlands.svg Sint Anthonis
1977 Bélxica Bélxica André Malherbe / Jaak van Velthoven / Roger De Coster / Jean-Paul Mingels Francia Cognac
1978 Unión Soviética Unión Soviética Guennadi Moisséiev / Vladímir Kàvinov / Valery Korneev / Yuri Khudiakov Flag of Germany.svg Gaildorf
1979 Bélxica Bélxica Roger De Coster / Harry Everts / André Malherbe / Ivan Van den Broek Finlandia Ruskeasanta
1980 Bélxica Bélxica André Malherbe / Georges Jobé / André Vromans / Ivan Van den Broek Flag of the United Kingdom.svg Farleigh Castle
1981 Estados Unidos de América Estados Unidos Chuck Sun / Johnny O’Mara / Danny Laporte / Donnie Hansen Flag of Germany.svg Bielstein
1982 Estados Unidos de América Estados Unidos David Bailey / Johnny O’Mara / Danny Chandler / Jim Gibson Suíza Wohlen
1983 Estados Unidos de América Estados Unidos David Bailey / Mark Barnett / Jeff Ward / Broc Glover Bélxica Angreau
1984 Estados Unidos de América Estados Unidos David Bailey / Johnny O’Mara / Jeff Ward / Ricky Johnson Finlandia Vantaa
1985 Estados Unidos de América Estados Unidos David Bailey / Jeff Ward / Ron Lechien Flag of Germany.svg Gaildorf
1986 Estados Unidos de América Estados Unidos David Bailey / Ricky Johnson / Johnny O’Mara Italia Maggiora
1987 Estados Unidos de América Estados Unidos Bob Hannah / Ricky Johnson / Jeff Ward Flag of the United States.svg Unadilla Valley
1988 Estados Unidos de América Estados Unidos Ron Lechien / Ricky Johnson / Jeff Ward Francia Villars-sous-Écot
1989 Estados Unidos de América Estados Unidos Jeff Ward / Jeff Stanton / Mike Kiedrowski Alemaña Gaildorf
1990 Estados Unidos de América Estados Unidos Jeff Ward / Jeff Stanton / Damon Bradshaw Flag of Sweden.svg Vimmerby
1991 Estados Unidos de América Estados Unidos Mike Kiedrowski / Jeff Stanton / Damon Bradshaw Flag of the Netherlands.svg Valkenswaard
1992 Estados Unidos de América Estados Unidos Billy Liles / Mike LaRocco / Jeff Emig Australia Manjimup
1993 Estados Unidos de América Estados Unidos Mike Kiedrowski / Jeremy McGrath / Jeff Emig Austria Schwanenstadt
1994 Reino Unido Reino Unido Kurt Nicoll / Rob Herring / Paul Malin Suíza Roggenburg
1995 Bélxica Bélxica Joël Smets / Marnicq Bervoets / Stefan Everts Eslovaquia Sverepec
1996 Estados Unidos de América Estados Unidos Jeff Emig / Jeremy McGrath / Steve Lamson España Xerez da Fronteira
1997 Bélxica Bélxica Marnicq Bervoets / Stefan Everts / Joël Smets Bélxica Nismes
1998 Bélxica Bélxica Stefan Everts / Marnicq Bervoets / Patrick Caps Flag of the United Kingdom.svg FoxHill
1999 Italia Italia Alessio Chiodi / Claudio Federici / Andrea Bartolini Flag of Brazil.svg Indaiatuba
2000 Estados Unidos de América Estados Unidos Travis Pastrana / Ricky Carmichael / Ryan Hughes Francia Saint-Jean-d'Angély
2001 Flag of France.svg Francia Yves Demaria / Luigi Séguy / David Vuillemin Bélxica Namur
2002 Italia Italia Andrea Bartolini / Alessio Chiodi / Alessandro Puzar España Bellpuig
2003 Bélxica Bélxica Stefan Everts / Steve Ramon / Joël Smets Bélxica Zolder
2004 Bélxica Bélxica Stefan Everts / Steve Ramon / Kevin Strijbos Flag of the Netherlands.svg Lierop
2005 Estados Unidos de América Estados Unidos Ricky Carmichael / Ivan Tedesco / Kevin Windham Francia Ernée
2006 Estados Unidos de América Estados Unidos James Stewart / Ryan Villopoto / Ivan Tedesco Flag of the United Kingdom.svg Matterley Basin
2007 Estados Unidos de América Estados Unidos Ricky Carmichael / Ryan Villopoto / Tim Ferry Flag of the United States.svg Budds Creek
2008 Estados Unidos de América Estados Unidos James Stewart / Ryan Villopoto / Tim Ferry Flag of the United Kingdom.svg Donington Park
2009 Estados Unidos de América Estados Unidos Ryan Dungey / Jake Weimer / Ivan Tedesco Italia Franciacorta
2010 Estados Unidos de América Estados Unidos Ryan Dungey / Trey Canard / Andrew Short Flag of the United States.svg Lakewood
2011 Estados Unidos de América Estados Unidos Ryan Dungey / Blake Bagget / Ryan Villopoto Francia Saint-Jean-d'Angély
2012 Alemaña Alemaña Maximilian Nagl / Ken Roczen / Marcus Schiffer Bélxica Lommel
2013 Bélxica Bélxica Ken De Dycker / Jeremy Van Horebeek / Clement Desalle Alemaña Teutschenthal
2014 Flag of France.svg Francia Gautier Paulin / Dylan Ferrandis / Steven Frossard Flag of Latvia.svg Kegums
2015 Flag of France.svg Francia Gautier Paulin / Marvin Musquin / Romain Febvre Francia Ernée
2016 Flag of France.svg Francia Gautier Paulin / Benoît Paturel / Romain Febvre Italia Maggiora
2017 Flag of France.svg Francia Gautier Paulin / Christophe Charlier / Romain Febvre Flag of the United Kingdom.svg Matterley Basin
2018 Flag of France.svg Francia Gautier Paulin / Dylan Ferrandis / Jordi Tixier Flag of the United States.svg Red Bud
2019 Países Baixos Países Baixos[4] Calvin Vlaanderen / Jeffrey Herlings / Glenn Coldenhoff Flag of the Netherlands.svg Assen
2020 Francia Ernée

Total de vitorias por equipos[editar | editar a fonte]

Equipo (*) Vitorias
Estados Unidos de América Estados Unidos 22
Reino Unido Reino Unido 16
Bélxica Bélxica 15
Suecia Suecia 7
Flag of France.svg Francia 6
Italia Italia 2
Unión Soviética Unión Soviética 2
Checoslovaquia Checoslovaquia 1
Alemaña Alemaña 1
Países Baixos Países Baixos 1
Total 74

Notas[editar | editar a fonte]

  1. 1,0 1,1 Fraile, María José (2000). "Historia del motocross". Atlas visual de los deportes (en castelán) 5. L'Eliana: Producciones Editoriales Clannad. ISBN 84-95664-05-4. 
  2. 2,0 2,1 2,2 "L'histoire du moto-cross ainsi que ses principaux stars pilotes internationaux". www.motoclub.gimont.free.fr (en francés). Consultado o 12 de setembro de 2019. 
  3. "TROFÉU DAS NAÇÕES". www.motosclassicas70.com.br (en portugués). Consultado o 12 de setembro de 2019. 
  4. "Holanda reina en el Motocross of Nations; un gran Prado acaba 4º" (en castelán). 29 de setembro de 2019. Consultado o 30 de setembro de 2019. 

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Outros artigos[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]