Lago Tanganica

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Este é un dos 1000 artigos que toda Wikipedia debería ter.
Lago Tanganica
Lago Tanganica
O lago Tanganica desde o espazo, xuño de 1985
Lago Tanganica en Tanzania
Lago Tanganica
Lago Tanganica
Xeolocalización do Tanganica en Tanzania
País Burundi Burundi
República Democrática do Congo R.D. do Congo
Tanzania Tanzania
Zambia Zambia
Rexión Gran Val do Rift
Superficie 32.900
Capacidade 18 900 000 hm³
Lonxitude 673
Ancho 72
Conca fluvial Río Congo
Cota 773[1] msnm
Profundidade 1.470 m
Prof. media 570 m
Tipo Lago val tipo rift
Afluentes Ríos Malagarasi (475 km), Ruzizi (117 km), Kalambo (50 km), Ifume, Lufubu e Lunangwa
Desaugues Río Lukuga (350 km)
(Lukuga → LuabalaCongo)
Cidades Kigoma (TAN), Kalemie (COD) e Bujumbura (BDI)


Pescadores no lago Tanganica.

O lago Tanganica (do seu nome en KiSwahili Tanganyika) é un dos Grandes Lagos de África localizado na zona centro-oriental do continente africano. É o segundo maior lago de África, despois do lago Vitoria, e forma parte de Burundi, República Democrática do Congo, Tanzania e Zambia.

Está localizado no brazo occidental do Gran Val do Rift, a unha altitude de 773 m e esténdese por 673 km nunha dirección aproximadamente norte-sur (é o lago mais longo do mundo), cunha largura media de 50 km e ten unha profundidade máxima de 1470 metros (entre os 3° 20' e os 8° 48' S e os 29° 5' e os 31° 15' E). Estímase que este lago é o segundo máis antigo e o segundo máis profundo do mundo, despois do Lago Baikal na Siberia. Cobre unha área de 32 900 km² e ten unha liña de costa de 1 828 km e unha profundidade media de 570 m; o seu volume estímase en cerca de 18 900 km³.

Existen catro áreas protexidas nas súas marxes: a Reserva da Natureza de Rusizi, no Burundi (un sitio Ramsar), o Parque Nacional de Gombe Stream (onde se encontran os chimpancés de Jane Goodall), o Parque Nacional das Montañas Mahale, na Tanzania e o Parque Nacional de Nsumbu, na Zambia.

Ademais de ser un excelente medio de comunicación entre os países e poboacións ribeirías, o Lago Tanganica é rico en peixes, sendo unha importante fonte de proteínas para os pobos da rexión. Estímase que cerca de 45 mil persoas traballan directamente nas pescarías, operando en case 800 centros de pesca; no entanto, pénsase que máis dun millón de persoas dependen desta actividade.

O lago foi descuberto polos europeos en 1858, cando os exploradores Richard Francis Burton e John Speke o acadaron mentres buscaban a fonte do río Nilo. Speke continuou as súas investigacións cara ó norte e realmente encontrou unha das súas fontes, o lago Vitoria.

Limnoloxía e pescas[editar | editar a fonte]

O lago Tanganica desde o espazo, xuño de 1985.
Lago Tanganica (The University of Texas at Austin - Perry-Castañeda Library Map Collection).

O lago Tanganica ten como afluentes principais o río Ruzizi, que entra polo seu extremo norte, traéndolle auga do lago Kivu, e o Malagarasi, que é o segundo maior río de Tanzania e que entra no lago pola súa marxe oriental. Desta maneira, estímase que a súa bacía hidrográfica cubra cerca de 231 000 km². O principal afluente é o río Lukuga, mais só cando o nivel do lago Tanganica é moi alto. O río Malagarasi é máis antigo có lago Tanganica e xa estivo ligado ao río Congo.

Debido á súa enorme profundidade e localización tropical, as augas do lago non sofren a viraxe estacional propia dos lagos das rexións frías e, como consecuencia, as súas augas profundas considéranse "auga fósil" e son anóxicas (sen osíxeno).

No lago encóntranse polo menos 300 especies de ciclídeos (98 % dos cales son endémicos) e 150 doutros grupos de peixes, a maioría dos cales vive na zona béntica (no fondo); no entanto, a maior parte da biomasa de peixes vive na zona peláxica (augas abertas) e está dominada por seis especies, dúas de sardiñas do Tanganica e catro do predador Lates, que está relacionada (mais non é a especie) coa perca do Nilo que devastou a ictiofauna indíxena do lago Vitoria. O elevado endemismo encóntrase tamén nos numerosos invertebrados do lago que son coñecidos pola súa converxencia con especies mariñas, especialmente moluscos, caranguexos, copépodes etc.

A pesca comercial no lago comezou a mediados da década de 1950 e tivo un crecemento rápido até finais dos anos 70, cando parece ter atinxido o rendemento máximo sustentábel; en 1995 a captura total acadou preto das 180 000 toneladas, mais téñense verificado grandes flutuacións inter-anuais (o que é normal en peixes peláxicos). Existen dous proxectos internacionais para a xestión das pescarías do lago Tanganica, un organizado pola FAO e outro pola IUCN e o Banco Mundial, para a xestión da biodiversidade.

Notas[editar | editar a fonte]

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Outros artigos[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]