Kiko da Silva

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Saltar ata a navegación Saltar á procura
Kiko da Silva
Kiko da Silva.jpg
Nacemento1979
 Vigo
NacionalidadeEspaña
Educado enUniversidade de Vigo
Ocupacióndebuxante de banda deseñada e artista de banda desenhada
editar datos en Wikidata ]

Francisco Javier da Silva Irago, coñecido artisticamente como Kiko Da Silva, nado en Vigo en 1979, é un autor de banda deseñada galego.

Traxectoria[editar | editar a fonte]

Presentación d´A Arte de trobar en Pontevedra, na Casa das Campás, o 20 de decembro de 2017: Xaime Toxo, Manuel Bragado, Santiago Lopo, Kiko da Silva.

Xa de novo, con 17 anos, foille concedido o premio Ourense de Banda Deseñada ó mellor autor afeccionado. Licenciouse en Belas Artes pola Universidade de Vigo, na facultade de Pontevedra.

En 2002 comezou a publicar a serie Fiz nos biosbardos no semanario infantil Golfiño, distribuído por La Voz de Galicia e dirixido ao público infantil. Eran entregas de historietas autoconclusivas dunha páxina a cor, tendo coma protagonista a un cativo que se caracteriza por unha estraña afección aos residuos orgánicos.

Dirixe a revista de historietas semestral BD Banda, ademais de publicar algunhas historietas. A publicación naceu promovida polo propio Da Silva e Cano Paz, e contou con apoio institucional do concello de Pontevedra a partir do segundo número. En 2007 a publicación profesionalizouse coa colaboración da Editorial Kalandraka, sendo relanzada cun novo número un e distribución estatal cunha dobre edición en galego e castelán.

Participa na revista de historietas infantís Mister K con dúas series fixas: "Clases con guasa" (peripecias de Guasa, un estudante lacazán e non moi intelixente) e "TurisTeo" (relacionada co mundo das viaxes e con Teo como "presentador" da serie). Tamén debuxaba con frecuencia historietas da sección de actualidade ou tema de portada. Logo de colaborar nesta publicación, pasou a publicar de xeito esporádico en El Jueves, co personaxe Emilio Eurista.

Dirixe a revista cómica Retranca e colabora habitualmente con La Voz de Galicia nas edicións locais de Pontevedra e Vigo, amais de ilustrar os monólogos de Rober Bodegas. No 2012 fundou a primeira Escola Profesional de Banda Deseñada e ilustración de Galicia, coñecida como O Garaxe Hermético, na que traballa como mestre.

Ilustracións[editar | editar a fonte]

No sector da literatura infantil, iniciouse en 1996 co libro Laia, a nena da illa (Xerais) ao que seguiu en 1998 co libro de Dolores Rial Fernández O cumpreanos do rei Pericón (Ir Indo) ou O pirata Xocas (Ir Indo). Posteriormente ilustrou varios libros para a editorial Kalandraka: A memoria das árbores (2000), Cando Martiño tivo ganas de mexar na noite de Reis (2000), de Chema Heras, Moncho e a mancha (2002, escrito por el mesmo) ou Rato de Campo e rato de cidade (2004), no ano 2007 publica "Que contan as ovellas para durmir" (Galaxia).

Outros[editar | editar a fonte]

  • En 2007 foi galardoado co Premio Xoán Manuel Pintos do Concello de Pontevedra.
  • Tamén pintou un mural para unha biblioteca pública en Pontevedra.
  • Actualmente[cando?] está traballando na realización da súa primeira novela gráfica, Baixo a sombra das pedras flotantes.
  • Gañador do premio Castelao 2014 coa obra O inferno do debuxante, publicada en 2016.[1]

Notas[editar | editar a fonte]

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]