Imperio Gupta

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Este é un dos 1000 artigos que toda Wikipedia debería ter.
Imperio Gupta

 

 

 

240550
 

 

 

O Imperio Gupta, en gris, e os seus vasalos, en verde.
Capital Pataliputra
Lingua Sánscrito
Relixión Hinduísmo
Budismo
Goberno Monarquía absoluta
Historia
 • Coroación Chandragupta I (240) 240
Superficie 3.500.000 km²

O Imperio Gupta foi unha entidade política constituída pola dinastía Gupta na metade norte do subcontinente hindú entre o 240 e o 550.[1] Este período coñécese co nome de Idade de Ouro da India[2] e estivo marcada por moitos inventos e descubrimentos en ciencia, tecnoloxía, enxeñaría, arte, dialéctica, literatura, matemáticas, astronomía e filosofía.

Historia[editar | editar a fonte]

O fundador da dinastía foi Sri Gupta, que gobernaba Bengala, no ano 280 foi sucedido polo seu fillo Ghatokacha que iniciou unha política de expansión anexionando pequenos reinos hindús, este gobernou ata o ano 319.

Ghatokacha foi sucedido polo seu fillo, Chandragupta I, que gobernou entre os anos 319 e 335. Casou con Kumar Devi, unha princesa Licchavi, recibindo un importante dote tanto económica e territorial en Madadha, con capital en Pataliputra, como de prestixio o emparentarse cunha importante familia de ampla tradición na India. Ademais de politicamente tamén expandiu o imperio conquistando gran parte de Madadha, Prayaga e Saketa. Asumiu o título imperial de Maharajadhiraja.

Samudragupta continuou unha política de conquistas que consolidaron o Imperio e levou a este a un período de esplendor político, cultural e militar. Os reis tribais do centro e do Decan tiñan que pagarlle tributo. Os nove reis de Ariavarta se lle someteron. Controlou a metade occidental do val do Ganxes, o Nepal e o Puniab. Firme hinduísta permitiu a construción do mosteiro budista de Xuanzang en Sri Lanka.

Candragupta II realizou unha campaña vitoriosa contra os saka e derrotou a Rudrasimha III facéndose cos portos que comerciaban co Mediterráneo. Fortaleceuse a prosperidade social e económica.

Kumaragupta continuou esa política de consolidación e estabilidade. O seu sucesor Skandagupta comeza a sufrir os primeiros embates serios dos hunos brancos ou heftalitas, repeleu os ataques no 445 pero os gastos que implicou contribuíron a acelerar a decadencia do imperio. Tralo pasamento de Gundagupta, o imperio fragmentouse nunha parte oriental e outra occidental o que facilitou a súa desintegración.

Kamaragupta foi sucedido por Purugupta (467–473), Kumaragupta II (473–476), Budhagupta (476–495), Narasimhagupta (495—?), Kumaragupta III (530—540), Vishnugupta(540—550), Vainyagupta e Bhanugupta. A partir de entón a conflictividade e as invasións dos heftalitas dificultan ter clara a sucesión e onde residía realmente o poder pero todo parece indicar que os emperadores Bhanugupta e Narasimhagupta derrotaron os diferentes ataques e que o último emperador foi Vishnugupta.

Gobernantes do Imperio Gupta[editar | editar a fonte]

Organización política[editar | editar a fonte]

O poder supremo descansaba no emperador, pero era nomeado pola asemblea quen tamén tiña competencía para analizar e xulgar as acción de goberno e tamén para asesoralo nela. Estaba formada por líderes militares, sacerdotes e representantes de corporacións e ata de clases baixas.

A función de goberno ordinaria recaía no consello de ministros formado entre 3 e 37 membros. O consello tiña sesións secretas e ás veces impuña o seu punto de vista. Os seus deberes eran regular o referente á pompa real: coroamento, desprazamentos, honras fúnebres do soberano; e tamén manter a orde para evitar a anarquía. Dentro dos asuntos externos debían realizar as relacións diplomáticas, asinar tratados e rexistrar a información sobre os tributos recibidos do estranxeiro.

Por debaixo atopábase o escalafón de recadadores de impostos e os oficiais reais, quen vixiaban as diferentes ramas da economía.

Cultura[editar | editar a fonte]

Disposición inicial das pezas do chaturanga.

Foi un período de esplendor das artes. Floreceu o sánscrito, entre cuxos escritores hai moitas teorías que sitúan ao poeta Kālidāsa coas súas obras na honra de Rama e a Nube mensaxeira. A escultura adquire un ar risoño, sereno e pensativo como se aprecia no Buda de Sarnath e noutros moitos relevos. A danza e a música, baseada en microtóns, acada unha época dourada. Concibiron o sistema decimal e o sistema de numeración e acharon que a Terra xiraba ao redor do Sol.

Crese que deste período é unha versión actualizada do chaturanga, unha forma primitiva do xadrez, a partir da cal evolucionou o xogo moderno, así coma o Shōgi (Xadrez xaponés), Janggi (Xadrez coreano) e Makruk (xadrez tailandés).

O nome provén dos termos Chatur (Catro) e anga (membro), referíndose aos catro membros que integraban o exército, a saber infantería, cabalería, elefantes e carros.

Relixión[editar | editar a fonte]

Escultura de Vishnu, século V.

Os emperadores eran hinduístas pero outras correntes como o budismo atinxiron unha grande tolerancia. Os templos e mosteiros das trinta covas de Axantä no Decán amosan un budismo en expansión.

Cronoloxía[editar | editar a fonte]

  • 320: Chandragupta I funda o Imperio Gupta, amplía o imperio cara o Norte.
  • 330-376: Samudragupta amplía o Imperio dende o Río Indo á Baía de Bengala e ata as montañas do norte.
  • 376-415: Chandragupta II fortalece o imperio, aumentando a seguridade.
  • 415-450: Kālidāsa compón a maior parte da súa obra durante o reinado de Kumargupta (415-455).
  • 450: Comeza o colapso do imperio ante a presión dos Hunos.
  • 554: A dinastía Gupta remata coa morte do último emperador, Shashakgupta.

Notas[editar | editar a fonte]

  1. Gupta Dynasty – MSN Encarta. Arquivado dende o orixinal o 31 October 2009. 
  2. N. Jayapalan, History of India, Vol. I, (Atlantic Publishers, 2001), 130.

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]