Herminia Fariña

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
(Redirixido desde "Herminia Fariña Cobián")
Herminia Fariña
Herminia Fariña Cobián 1927.jpg
Herminia Fariña en 1927.
Datos persoais
Nacemento 4 de abril de 1904
Lugar Santiago de Compostela
Falecemento 26 de outubro de 1966
Actividade
Lingua Galego e castelán

Herminia Fariña Cobián, nada en Santiago de Compostela o 4 de abril de 1904 e finada en Simes (Meaño) o 16 de outubro de 1967[1], foi unha escritora galega.

Traxectoria[editar | editar a fonte]

Filla de José Fariña González, militar, e Regina Cobián Tejo. Viviu a súa infancia en diferentes cidades debido á profesión do pai. Aos dez anos trasládase a Simes, á casa da súa avoa materna, onde comeza a desenvolver a súa vocación literaria.

Os seus versos apareceron en Vida Gallega, publicación da que foi asidua colaboradora, e na revista Gloria Femenina. O seu primeiro libro foi de poemas castelán, publicado en Pontevedra en 1922 co título de Cadencias. En 1924 publicou Seara, con poemas en galego. Tamén publicou en galego o poema dramático Margarida a malfadada e a peza cómica O soldado froita e outros diálogos e monólogos. Margarida a malfadada xunto coa comedia en castelán La marquesa de Miraflores, foron estreados no Teatro Principal de Santiago o 23 de marzo de 1927[2]. Colaborou en La Temporada en Mondariz e publicou nesa vila Pétalos líricos (1927). Foi elixida membro non numerario da Real Academia Galega en 1925.

Marchou a Buenos Aires, onde colaborou coa prensa (Céltiga, La Razón, El Mundo de Montevideo) e publicou Bajo el cielo porteño (1930) e Hosanna (1931)[3]. Regresou a Galicia en xaneiro de 1932[4] e escribiu unha zarzuela en tres actos e un cadro, O avarento, con música de José Jané. Foi vivir co seu pai destinado en Calatayud, onde fundou e dirixiu a revista Fortaleza dende febreiro de 1935[5]. A finais de 1935 malvivia en Madrid ata o punto que se solicita unha subscrición popular para aliviar a súa situación económica[6].

En 1937 publicou ¡Por España y para España! (El libro del combatiente) con 14 poemas de exaltación relixiosa e do bando franquista, dez deles en castelán e catro en galego, que foi utilizado como propaganda polos sublevados[7]. Ante o goberno franquista de Burgos publicitábase como orfa do pai "asasinado polos republicanos"[8]. Colaborou en La Noche, Sonata Gallega e Ciudad. En 1950, con motivo das festas de Vigo, publicou o folleto Cantiga serea con tres poemas[9].

A principios da década dos sesenta instálase definitivamente en Simes, onde morreu en 1967.

Vida persoal[editar | editar a fonte]

Casou con Eduardo del Río en xullo de 1922[10]. Viúva de Eduardo del Río, casou con Pedro Fontenla Camiña o 7 de xuño de 1930 en Buenos Aires[11][12]. Novamente viuva, volveu casar con Isaac Sánchez Alonso en Madrid en 1939. Era irmá de Ramón Fariña Cobián.

Notas[editar | editar a fonte]

  1. El Pueblo Gallego, 17-10-1967, p. 14.
  2. El Orzán, 23-3-1927, p. 1.
  3. Vida Gallega, 30-6-1931, p. 8.
  4. Vida Gallega, 10-2-1932, p. 8.
  5. El Avisador Numantino, 13-2-1935, p. 3.
  6. "¡Humanidad! Gallegos en pie", El Progreso, 29-12-1935, p. 1.
  7. El Pueblo Gallego, 20-6-1937, p. 9.
  8. "El dolor de la poetisa huérfana. Un general que murió en su cama". La Vanguardia: 3. 19-5-1938. 
  9. La Noche, 26-8-1950, p. 6.
  10. La Integridad, 1-8-1922, p. 2.
  11. El Progreso, 12-7-1930, p. 2.
  12. Vida Gallega, 10-8-1930, p. 39.

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Bibliografía[editar | editar a fonte]

  • Rodríguez Lema, Guillermo (1996). Herminia Fariña. Santiago de Compostela: Xunta de Galicia. ISBN 84-453-1591-9. 

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]