Boeing 737 Next Generation

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Saltar ata a navegación Saltar á busca
Boeing 737 Next Generation
737-600/-700/-800/-900
LN-RGD 737 SAS ARN 02.jpg
Tipo avión de pasaxeiros de fuselaxe estreita
Fabricante Boeing
Primeiro voo 9 de febreiro de 1997
Introducido 1998 con Southwest Airlines
Produción 1996 - presente
Unidades construídas 6.415 en novembro de 2016[1]

Boeing 737 Next Generation, comunmente abreviado como 737NG,[2] é o nome dado ás series -600/-700/-800/-900 do Boeing 737. É a terceira xeración derivada do 737 e segue á serie 737 Classic (-300/-400/-500) que se comezou a producir nos anos 80. Son reactores de pasaxeiros de alcance curto a medio con fuselaxe estreita. Producido dende 1996 por Boeing Commercial Airplanes, a serie 737NG ten catro variantes e pode levar entre 110 e 210 pasaxeiros.

Cara finais de novembro de 2016 entregáranse un total de 6.415 737NG, sendo pedidos máis de 7.000 avións.[1] As variantes -700, -800 e -900ER aínda teñen pedidos sen completar e seguen fabricándose, pero os pedidos das versións -600 e -900 xa foron entregados.[1] O principal competidor do 737NG é a familia A320 de Airbus. O modelo mellorado e remotorizado 737 MAX aínda en desenvolvemento substituirá á serie 737NG.

Variantes[editar | editar a fonte]

737-600[editar | editar a fonte]

737-600 de WestJet

O 737-600 é o substituto directo do 737-500 e compite co Airbus A318. O Boeing 737-600 non inclúe winglets como opción. WestJet ía ser o cliente de lanzamento do 737-600 con winglets, pero debido aos resultados no segundo trimestre de 2006 anunciou que non seguiría adiante con ese plan. O 737-600 foi lanzado por Scandinavian Airlines (SAS) en 1995, sendo o seu primeiro avión entregado o 18 de setembro de 1998. Fabricáronse un total de 69 unidades e o derradeiro exemplar entregouse en 2006 a WestJet.[1]

Dende o ano 2012 Boeing retirou o 737-600 da súa lista de prezos de avións.[3]

737-700[editar | editar a fonte]

O 737-700 foi o primeiro da serie Next Generation cando o seu cliente de lanzamento Southwest Airlines realizou un pedido da versión en novembro de 1993. Esta variante está baseada no 737-300 e entrou en servizo en 1998. Substitúe ao 737-300 na liña de Boeing e o seu competidor directo é o Airbus A319. Ten unha configuración típica de 137 pasaxeiros en dúas clases ou de 149 en clase única. O principal usuario do 737-700 é Southwest Airlines.

O 737-700C é unha versión convertible onde os asentos poden retirarse para levar carga. Ten unha gran porta no lado esquerdo da fuselaxe. A Armada dos Estados Unidos foi o cliente de lanzamento do 737-700C, dándolle a designación militar C-40 Clipper.

737-700ER[editar | editar a fonte]

Boeing lanzou o 737-700ER (ER de extended range) o 31 de xaneiro de 2006.[4] All Nippon Airways foi o cliente de lanzamento, sendo o seu primeiro avión, dos cinco pedidos, entregado o 16 de febreiro de 2007. O 737-700ER é principalmente unha versión de pasaxeiros do BBJ1 e 737-700IGW. Combina a fiselaxe do 737-700 coas ás e o tren de aterraxe do 737-800. Ofrece un alcance de 10.200 km, con asentos para 126 pasaxeiros en dúas clases. O 737-700ER compite co Airbus A319LR e ten o segundo maior alcance da familia 737 tras o BBJ2. O 737-700ER está inspirado polo the Boeing Business Jet e está deseñado para voos comerciais de longo alcance.

All Nippon Airways comezou a usalo no seu servizo diario entre Tokyo e Bombai. Este servizo iniciouse en setembro de 2007 e usa Boeing 737-700ER equipados con configuracións de 38 (38 Club ANA) e 48 (24 Club ANA/24 Economy) asentos de catro por liña e un tanque de combustible extra. Cara novembro de 2015 entregáranse 1.118 -700, 119 -700 BBJ, 19 -700C e 14 -700W.

737-800[editar | editar a fonte]

737-800 de Air Europa

O 737-800 é unha versión alongada do 737-700, que substitúe ao 737-400. Tamén enche o oco deixado pola decisión de interrumpir a fabricación dos McDonnell Douglas MD-80 e MD-90 tras a fusión de Boeing con McDonnell Douglas. O −800 foi lanzado por Hapag-Lloyd Flug (no presente TUIfly) en 1994, entrando en servizo en 1998. O 737-800 pode levar 162 pasaxeiros nunha configuración de 2 clases ou 189 en clase única e compite co Airbus A320. Para moitas aeroliñas estadounidense o 737-800 substituíron aos vellos trimotores Boeing 727-200.

O 737-800 está tamén entre os modelos que substituíron á serie McDonnell Douglas MD-80; consume 3.200 litros de combustible por hora, un 80% do consumido por un MD-80 nun voo das mesmas características, incluso cando transporta máis pasaxeiros que este.[5] Segundo o Airline Monitor, unha publicación da industria, oun 737-800 queima 18,5 litros por asento cada hora.[6]

O 14 de agosto de 2008 American Airlines anunciou 26 pedidos para o 737-800 (20 eran opcións de contratos asinados anteriormente e 6 novos pedidos) así como entregas aceleradas. Ryanair está entre os operadores máis grandes do Boeing 737-800, cunha frota duns 300 aparellos que voan en rutas por toda Europa e o norte de África.[7] En novembro de 2015 entregáranse 4.120 -800, 67 -800A e 21 -800 BBJ2, quedando aínda 936 pedidos.

En 2011 United Airlines operou o primeiro voo comercial estadounidense impulsado or unha mestura de biofuel derivado de algas e combustible tradicional de avión utilizando un Boeing 737-800 dende Houston ata Chicago para reducir a súa pegada de carbono.[8]

En febreiro de 2016 Boeing lanzou un programa de conversión de pasaxeiros a carga designado 737-800BCF (Boeing Converted Freighter). Boeing comezou o programa con pedidos para 55 conversións, agardándose a primeira entrega a finais de 2017.[9]

737-900[editar | editar a fonte]

737-900 de Alaska Airlines

Posteriormente Boeing introduxo o 737-900, a variante máis longa ata a data. Debido a que o −900 conserva a mesma configuración de evacuación que o -800, a capacidade de asentos está limitada a 189 nunha única clase, aínda que con dúas clases o seu número aumenta ata os 177. Alaska Airlines lanzou esta variante en 1997 e a súa primeira entrega foi o 15 de maio de 2001. O 737-900 tamén conserva o peso máximo na engalaxe e a capacidade de combustible do −800, perdendo alcance por carga útil. Estas deficiencias impediron que ata fai pouco puidese competir eficientemente contra o Airbus A321.

737-900ER[editar | editar a fonte]

Notas[editar | editar a fonte]

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 Boeing (ed.). "Pedidos e entregas do 737". Consultado o 13 de decembro de 2016. 
  2. Boeing (ed.). "737NG: The Next Generation for Japan and the world". Consultado o 13 de decembro de 2016. 
  3. Boeing (ed.). "Prezos dos avións de Boeing". Consultado o 14 de decembro de 2016. 
  4. Boeing (ed.). "Boeing Launches Longest-Range 737 with ANA". Consultado o 14 de decembro de 2016. 
  5. Seattlepi (ed.). "Aerospace Notebook: MD-80 era winding down as fuel costs rise". Consultado o 15 de decembro de 2016. 
  6. Orlando Business Journal (ed.). "Mindful of rivals, Boeing keeps tinkering with its 737". Consultado o 15 de decembro de 2016. 
  7. Ryanair (ed.). "Frota de Ryanair". Consultado o 15 de decembro de 2016. 
  8. CNN (ed.). "Commercial airlines industry mixed on imminent emission regulations". Consultado o 15 de decembro de 2016. 
  9. FlightGlobal (ed.). "Boeing launches 737-800BCF programme". Consultado o 15 de decembro de 2016. 

Este artigo tan só é un bosquexo
 Este artigo sobre aviación é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.
 Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.