La battaglia di Algeri

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
A batalla de Alxer
Título orixinal La Battaglia di Algeri
[[Ficheiro:|200px| ]]
Ficha técnica
Director Gillo Pontecorvo
Produtor Antonio Musu
Saadi Yacef
Guión Franco Solinas
Baseado en {{{baseado}}}
Intérpretes Brahim Hadjadj
Jean Martin
Yacef Saadi
Samia Kerbash
Ugo Paletti
Fusia El Kader
Mohamed Ben Kassen
Música Ennio Morricone
Fotografía Marcello Gatti
Montaxe Mario Morra
Mario Serandrei
Estudio {{{estudio}}}
Distribuidor
Ano 1965
Duración 120 min.
País Italia, Alxeria
Xénero
Orzamento
Recadación {{{recadación}}}
Filme anterior {{{anterior}}}
Filme seguinte {{{seguinte}}}
Ficha en IMDb

La battaglia di Algeri é un filme italoalxeriano de 1965, dirixido por Gillo Pontecorvo, en branco e negro, baseado na guerra de Independencia de Alxeria.

A idea de filmar esta película naceu dun proxecto do primeiro goberno independente de Alxeria, dirixido por Ahmed Ben Bella, que foi proposto a directores italianos de cine social.

A primeira idea partiu do futbolista retirado, e antigo dirixente da FLN, Yacef Saadi. En 1964 o goberno de Alxeria encargou a Saadi buscar un director italiano que rodase a que sería a primeira película de ficción alxeriana.

O resultado foi unha das mellores películas sobre colonialismo, terrorismo e movementos revolucionarios. Aínda estar rodada coma se fose un documental, a acción non perde ritmo en ningún momento da película.

A película gañou o León de Ouro á mellor película no Festival Internacional de Cine de Venecia de 1966.

Argumento[editar | editar a fonte]

Aviso: Esta sección pode revelar detalles da trama e/ou do argumento.

Ali La Pointe (Brahim Hadjadj) é un ladrón analfabeto cun longo historial delituoso, que malvive nas rúas de Alxer. Tras ser detido, nun dos seus ingresos a prisión contempla dende a ventá da súa cela a execución dun preso vinculado ao nacionalismo alxeriano. Este feito faille tomar conciencia da opresión colonial francesa sobre Alxeria, e decide enrolarse despois de fuxir, na Fronte de Liberación Nacional, para rematar sendo, na fin da película, un dos seus máximos responsables.

A trama comeza polo final, situando a acción no 7 de outubro de 1957, dende onde se inicia un flashback que mostra a toma de conciencia e implicación no movemento nacionalista alxeriano do personaxe principal.

Os detalles da trama e/ou do argumento rematan aquí.

Galardóns[editar | editar a fonte]

  • 1966 - Premio "FIPRESCI Price" a Gillo Pontecorvo; Premio "León de Ouro" a Gillo Pontecorvo (Festival de Cine de Venecia)
  • 1967 - Premio "Silver Ribbon" a Marcello Gatti por mellor fotografía en branco e negro; Premio "Silver Ribbon" a Gillo Pontecorvo como mellor director; Premio "Silver Ribbon" a Antonio Musu como mellor produtor (Italian National Syndicate of Film Journalists); Unha nominación ao "Óscar" como mellor película en lingua estranxeira (Academy Awards, USA)
  • 1968 - Premio "Kinema Junpo Award" á mellor película en lingua estranxeira (Kinema Junpo Awards)
  • 1969 - Una nominación ao "Óscar" a Gillo Pontecorvo como mellor director; unha nominación ao "Óscar" a Francisco Solinas e Gillo Pontecorvo por mellor argumento e guión
  • 1972 - Premio "UN Award" (BAFTA Awards)

Comentarios[editar | editar a fonte]

  • Un dos seus protagonistas Youcef Saadi, caracterizado na película como Saadi Kader, foi un dos fundadores do FLN alxeriano.
  • A súa exhibición en Francia foi vetada até 1971 e incluso o xeneral Massu (encarnado na película no personaxe do Coronel Mathieu) escribiu un libro homónimo á película no que definía os métodos de tortura usados polo exército francés en Alxeria como unha crueldade necesaria:
Non me asusta a palabra tortura, pero penso que na maioría dos casos os militares franceses víronse obrigados a utilizala para vencer ao terrorismo alí, afortunadamente, os nosos métodos foron infantís comparados cos que practicaron os rebeldes. A situación levounos a certa ferocidade, é certo, pero permanecemos dentro da lei do ollo por ollo, dente por dente.
  • As escenas de torturas foron censuradas nos Estados Unidos e no Reino Unido. En España non foi exhibida até moito despois da morte de Franco.
  • Segundo informacións, o filme foi utilizado polo Departamento de Defensa de EUA para ilustrar a formación das tropas destinadas a Iraq [1] [2].

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]