Cándido Bareiro

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Cándido Bareiro
Cándido Pastor Bareiro Caballero
Presidente de Paraguai
Período: 25 de novembro de 1878 - 4 de setembro de 1880
Antecesor: Higinio Uriarte
Sucesor: Bernardino Caballero
Chanceler: {{{chanceler1}}}
Monarca: {{{monarca1}}}
{{{cargoexecutivo2}}}
Período: {{{periodo2}}}
Antecesor: {{{antecesor2}}}
Sucesor: {{{sucesor2}}}
{{{cargoexecutivo3}}}
Período: {{{periodo3}}}
Antecesor: {{{antecesor3}}}
Sucesor: {{{sucesor3}}}
{{{cargoexecutivo4}}}
Período: {{{periodo4}}}
Antecesor: {{{antecesor4}}}
Sucesor: {{{sucesor4}}}
Datos persoais
Nacemento: 27 de outubro de 1833
Lugar: Luque, Paraguai
Falecemento: 4 de setembro de 1880
Lugar: Asunción, Paraguai
Organización:
Afiliacións: {{{afiliacións}}}
Cónxuxe:
Parella: {{{parella}}}
Fillos: {{{fillos}}}
Parentes: {{{parentes}}}
Residencia: {{{residencia}}}
Cargo(s):
Alma mater: {{{almamater}}}
Profesión: diplomático e político
Relixión: {{{relixión}}}
Premios: {{{premios}}}
{{{sinatura}}}
{{{web}}}

Cándido Pastor Bareiro Caballero (nacido en Luque, Paraguai, o día 27 de outubro de 1833 e falecido en Asunción, Paraguai) diplomático e político, foi o presidente de Paraguai entre 1878 e 1880.

Biografía[editar | editar a fonte]

Cándido Bareiro foi un diplomático de prolongada carreira e gran experiencia. Fillo de Luís Bareiro Montiel e Felipa Dores Cabaleiro Maior, era neto do soado prócer da independencia Paraguaia, Pedro Juan Cabaleiro. Foi alumno do colexio administrado polo mestre arxentino Juan Pedro Escalada.

Máis tarde, o xornal La Libertad de Bos Aires, en 1877 considerouno de notable familia, que coidou con esmero a súa educación enviándolle a Londres, onde terminou os seus estudos. Integrou o primeiro ilustre grupo de alumnos con destino a Europa, que partiu a bordo do Río Branco, o 2 de xuño de 1858.

Regresou ao país a mediados do mes de decembro de 1863 e recibiu unha gratificación de 200 Guaranís. Non existen datos achega da culminación dalgunha carreira universitaria. Pero existe un dato curioso, Bareiro figura nunha lista dos principais vendedores de mate ao Fisco no que vai do ano 1853 a 1865. En mayo de 1865 foi condecorado coa Orde Nacional do Mérito, ademais, dun decreto que comprendía tamén a José Falcón, Gumersindo Benítez, Carlos Riveros e Andrés Gill. Participou das guerras civís de 1873 e 1874.

Faleceu, por mor dunha curta enfermidade, na cidade de Asunción cando estaba entrando á metade do seu mandato como presidente de Paraguai, o 4 de setembro do ano 1880. O vicepresidente, Adolfo Saguier, non puido sucederlle, porque llo impediu un golpe de estado encabezado polo Xeneral Bernardino Cabaleiro e o ministro do Interior asumiu o mando esa mesma data. Foi contemporáneo de José do Rosario Miranda e Gregorio Benítez.

Traxectoria Política[editar | editar a fonte]

O 21 de marzo de 1864 o goberno procedeu ao nomeamento de Cándido Bareiro como ministro, encargado de negocios da Legación acreditada en Londres e París. A partir de marzo de 1864 ata outubro do ano seguinte tivo que desempeñar dificultosas tarefas que tiñan estreita relación coa marcha da guerra.

Cándido Bareiro era un antigo diplomático do goberno López, foi un importante líder político do posguerra. Foi Ministro ante Inglaterra e Francia. Fundou o “Club Unión” e foi líder de “bareirismo”, participando nas guerras civís de 1873 e 1874. O 21 de marzo se 1864 foi nomeado encargado de negocios da Legación acreditada ante París e Londres. O 30 de xuño de 1869 foi candidato convencional constituinte polo club do Pobo, pero para a súa mala sorte non alcanzou os votos suficientes para o seu consagración. O 22 de agosto foi designado xuíz de comercio, ao mesmo tempo tornouse un dos propietarios do prestixioso xornal “La Voz del Pueblo”, que era dirixido polo xefe de sanidade militar arxentina, o Doutor Miguel Gallegos.

A súa actuación volveuse aínda máis intensa a partir de maio de 1870. Foi secretario de goberno na goberno de Rivarola, participou da revolución de Tacuaral e foi destituído. Estivo na sublevación de Paraguarí e en febreiro de 1874, tamén, na triunfante de Campo Grande. Sendo chanceler durante o goberno de Jovellanos, foi a Europa a enmendar o problema dos empréstimos. Foi ministro de Facenda no gabinete de Uriarte despois do 4 de abril de 1877.

Goberno[editar | editar a fonte]

Foi Presidente da República de Paraguai entre o 25 de novembro de 1878 e o 4 de setembro de 1880. Secundoulle na vicepresidencia, Adolfo Saguier. O seu gabinete ministerial era constituido cos seguintes ministros:

  • Juan Antonio Jara, en Facenda.
  • Bernardino Cabaleiro, en Interior.
  • José Segundo Decoud e José Antonio Bazarás en Xustiza, Culto e Instrución Pública.
  • Patricio Escobar e Pedro Duarte, en Guerra e Mariña.
  • Benjamín Aceval e José Segundo Decoud, en Relacións Exteriores.

Durante o seu goberno, o Paraguai tomou posesión do territorio do Chaco outorgado polo veredicto arbitral do presidente estadounidense Rutherford Hayes; procedeuse á reforma do Palacio de López, fundouse novas colonias e fíxose posible a chegada de 1723 inmigrantes ao país. Pedro Juan Aponte foi designado bispo do Paraguai e adoptouse o Código Penal arxentino. Asinouse, ademais, o tratado Decoud-Quijarro, con Bolivia, pero non foi ratificado, Arxentina entregou ao Paraguai o territorio da Villa Occidental, actual Villa Hayes, instalouse a primeira fábrica de xeo do país, produciuse ademais, o conflito entre os poderes lexislativo e xudicial, polo exercicio da procuración por parte dos seus membros. O 1 de abril do ano 1880 Cándido Bareiro leu a súa única mensaxe como presidente, en tanto que se discutiu no Senado os proxectos financeiros do executivo e autorizouse o funcionamento dunha lotería de beneficencia.

Presidente de Paraguai

Segue a:
Higinio Uriarte
Cándido Bareiro
Precede a:
Bernardino Caballero