Zifio caldeirón austral

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Zifio caldeirón austral
Hyperoodon planifrons
Tamaño comparado co dun humano
Tamaño comparado co dun humano
Estado de conservación
Risco baixo (LC)
Clasificación científica
Reino: Animalia
Filo: Chordata
Subfilo: Vertebrata
Clase: Mammalia
Orde: Cetacea
Suborde: Odontoceti
Superfamilia: Ziphioidea
Familia: Ziphiidae
Subfamilia: Hyperoodontinae
Xénero: Hyperoodon
Especie: H. planiifrons
Nome binomial
Hyperoodon planifrons
Flower, 1882 [1]
Distribución do zifio caldeirón austral

Distribución do zifio caldeirón austral
Sinonimia
Referencia:[1]
  • Hyperoodon (Frasercetus) planifrons Flower, 1882
  • Hyperoodon burmeisterei Moreno, 1895
  • Hyperoodon planifronts Lahille, 1905
  • Hyperoodon rostratum Liouville, 1913
  • Hyperoodon rostratus Lillie, 1915

O zifio calderón austral,[2] Hyperoodon planifrons, é unha das dúas especies de cetáceos odontocetos do xénero Hyperoodon da familia dos zifíidos.

A especie foi definida en 1882 por William Henry Flower como Hyperoodon (Frasercetus) planifrons. O nome científico válido na actualidade é Hyperoodon planifrons Flower, 1882.

Flower fixo a descrición baseándose nun cranio desgastado pola auga que encontrou na illa Lewis, no arquipélago Dampier, situada n a entrada da baía Davis, na Antártida.[3]

O zifio caldeirón austral observouse en moi poucas ocasións, e rara vez foi obxecto de caza, sendo probabelmente o zifio máis abundante nas augas antárticas. Os avistamentos zifios en augas tropicais e subtropicais pertenecen na maioria a outra especie distinta, o Indopacetus pacificus.[4]

Descrición[editar | editar a fonte]

Bastante corpulento, mide 7,5 m de lonxitude cando é adulto. O seu fociño é alongado, formando un bico, de cor negra nos machos e gris nas femias. A aleta dorsal é relativamente pequena (de 30 a 38 cm) e está situada detrás do centro do lombo, e tenforrmna curvada (falciforme). A coloraciónm do dorso é gris intenso, que as inferiores se fai más clara.[5]

Distribución[editar | editar a fonte]

O zifio caldeirón austral ten unha distribución circumpolar no océano Antártico. Encóntrase en todo o hemisferio sur, desde tan ao sur como as costas antárticas, e tan ao norte como ayté ps 30 ºS, chegado ás costas de Sudáfrica, Nova Zelandia Autralia e Sudamérica, e do centro de Chile, no Pacífico, e do sur do Brasil, no Atlántico.[6]

Poboación[editar | editar a fonte]

É o zifio máis avistado nas augas antárticas, sendo claramente abundan nelas. Kasamatsu e Joyce estimaron a presenza de 599 300 cetáceos ao sur da converxencia antártica en xaneiro, os más deles cales foron considerados como zifios caldeirón austrais.[7] Esta estimación da abundancia probabelmente está subestimada, porque os métodos utilizados nas onservación non teñen xeralmente en cnta o feito de que estes animais se mergullan durante longos períodos, e son discretos cando emerxen á superficie.[8]

Non hai información sobre as tendencias da evolución da poboación global desta especie; porén, debido aos datos antreriormente citados, a UICN cualificou en 2008 a situación da especie como "LC" (pouco preocupante).[9]

Alimentación[editar | editar a fonte]

O zifio caldeirón austral aliméntase principalmente de krill, luras e outros cefalópodos, pequenos peixes, gambas e outros crustáceos.[6]

Notas[editar | editar a fonte]

  1. 1,0 1,1 Hyperoodon planifrons Flower, 1882 en WoRMS
  2. Lahuerta e Vázquez (2000), p. 313.
  3. Gowans, Shannon (2002): "Bottlenose Whales" en Perrin, William F., Bernd Würsig e J. G. M. Thewissen. (Eds.) The Encyclopedia of Marine Mammals. San Diego, California: Academic Press. ISBN 0-12-551340-2.
  4. Carwardine, M. (1995): Whales, Dolphins and Porpoises. ISBN 0-7513-2781-6
  5. Reeves et al. (2002): National Audubon Society Guide to Marine Mammals of the World. ISBN 0-375-41141-0.
  6. 6,0 6,1 Carwardine, M. (1995), p. 111.
  7. Kasamatsu, F. e Joyce, G. G. (1995): "Current status of odontocetes in the Antarctic". Antarctic Science 7: 365-379.
  8. Barlow, J. (1999): "Trackline detection probability for long-diving whales". En: G. W. Garner, S. C. Amstrup, J. L. Laake, B. J. F. Manley, L. L. McDonald e D. G. Robertson (eds.) Marine mammal survey and assessment methods, pp. 209-221. Balkema Press.
  9. Taylor, B. L., Baird, R., Barlow, J., Dawson, S. M., Ford, J., Mead, J.mG., Notarbartolo di Sciara, G., Wade, P. & Pitman, R. L. Hyperoodon planifrons en Lista vermella de especies ameazasas da UICN.

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Commons
Commons ten máis contidos multimedia sobre: Zifio caldeirón austral
Wikispecies-logo.svg
Wikispecies posúe unha páxina sobre: Zifio caldeirón austral

Bibliografía[editar | editar a fonte]

  • Carwardine, Mark (1995): Ballenas, delfines y marsopas. Barcelona: Ediciones Omega. ISBN 84-282-1037-3.
  • Lahuerta Mouriño, Fernando e Francisco X. Vázquez Álvarez (2000): Vocabulario multilingüe de organismos acuáticos. Santiago: Xunta de Galicia. ISBN 84-453-2913-8.
  • Perrin, William F., Bernd Wursig & J. G. M. Thewissen (eds.) (2002): Encyclopedia of Marine Mammals. 2ª ed. San Diego, California: Academic Press. ISBN 978-0-12-373553-9.
  • Wilson, D. E. & Reeder, D. M. (eds.) (2005): Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference. Third edition. ISBN 0801882214.

Outros artigos[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]