Reino da Baixa Borgoña

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
As tres partes do reino de Borgoña contra o ano 900:      A Alta Borgoña      A Baixa Borgoña      O ducado de Borgoña de Ricardo o Xusticieiro

As denominacións reino da Baixa Borgoña, reino de Provenza, reino de Arlés, reino da Borgoña Cisxurana, Cisxurania e reino das Dúas Borgoñas, son nomes historiográficos para un reino formado por Bosón no territorio sudoriental da actual Francia durante a descomposición do Imperio carolinxio, no ano 879, á morte do rei Luís o Tatexo.

Estes nomes débanse a que o territorio aséntase na parte inferior do val do Ródano ao sur da Alta Borgoña.

Os sus límites eran o mar Mediterráneo ao sur, Septimania ao sueste, Aquitania ao oeste, o reino da Alta Borgoña ao norte e o reino de Italia ao leste.

Historia[editar | editar a fonte]

O rei de Francia Occidental Luís II, o Tatexo, morreu o 10 de abril de 879. Tras conseguir a neutralidade do reino da Francia Oriental no Tratado de Ribemont, os seus dous fillos adultos, Luís III e Carlomán, dividiron entre eles o reino do seu pai.

O nobre Bosón, conde de Arlés, renunciou á lealdade a ambos os irmáns e, en xullo, reclamou a independencia do reino de Provenza. O 15 de outubro de 879, os bispos e os nobres da rexión ao redor dos ríos Ródano e Saona reuníronse no Sínodo de Mantaille e elixiron a Bosón como rei sucesor de Luís o Tatexo, polo que foi o primeiro rei non carolinxio na Europa occidental.[1] Foi o primeiro rei franco "elixido libremente", sen ter en conta a descendencia real, aínda que cómpre sinalar que a súa nai era carolinxia. O reino de Provenza estaba composto polas provincias eclesiásticas dos arcebispos de Arlés, Aix, Vienne, Lión (sen Langres) e probabelmente Besançon, así como as dioceses de Tarentaise, Uzès e Viviers.

Amnos os irmáns atacaron a Bosón e, en 882, o seu territorio integrouse no reino de Carlomán. Á morte deste, en 884, pasou ao seu fillo Carlos o Gordo, que morreu en 888. En 890, tras a revolta de Arnulfo de Carintia, Luís o Cego, fillo de Bosón, foi coroado rei da Baixa Borgoña.

Luís o Cego foi chamado a Italia por Adalberto II de Toscana, que desexaba evitar o control que Berengario de Friuli estaba obtendo na península. Luís derrotou a Berengario e foi coroado emperador xermánico polp papa Bieito IV. Berengario derrotou a Luís o ano seguinte, expulsándoo de Italia e facéndolle prometer que non volvería. Porén, volveu a intentalo en 905, sendo de novo derrotado. Nesta ocasión, como castigo polo incumprimento da súa promesa, fi cegado. Os títulos de rei de Italia e emperador pasaron a ser ostentados por Berengario.

Incapacitado para exercer os seus deberes como rei, Luís nomeou como o seu rexente a Hugo de Arlés, conde de Provenza. Durante unha nova guerra civil italiana, Hugo foi elixido rei de Italia en 924, e pasou os dous anos seguintes intentando expulsar da península ao seu rival Rodolfo II (rei da Alta Borgoña). Luís o Cego morreu en 928, e Hugo sucedeuno no trono. Pero non conseguiu afianzar o seu poder mediante un matrimonio con Marozia (a efectiva gobernante de Roma). Os seguintes cinco anos Hugo tivo que combater contra as invasións maxiares e as incursións de piratas andalusís. En 933, Hugo asinou a paz con Rodolfo da Alta Borgoña, a cambio de concederlle o reino da Baixa Borgoña. Ambas as Borgoñas fusionáronse no chamado reino de Arlés.

Notas[editar | editar a fonte]

  1. Bouchard, Constance Brittain (primavera de 1988). The Bosonids or Rising to Power in the Late Carolingian Age. French Historical Studies 15 (3 ed.). Society for French Historical Studies. pp. 407–431.  Ligazón externa en |publisher= (Axuda)

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Outros artigos[editar | editar a fonte]