Pacto Kellogg-Briand

	Título Briand–Kelloggův pakt (cs)
	Subtítulo 126/1929 Sb.z. a n. (cs)

Pacto Kellogg-Briand
	Título Briand–Kelloggův pakt (cs)
	Subtítulo 126/1929 Sb.z. a n. (cs)
	Instancia de tratado internacional
	Epónimo Frank B. Kellogg (pt) ; Aristide Briand
Datas
	Data 27 de agosto de 1928
	Entrada en vigor 24 de xullo de 1929
Localización
	Localización París
VIAF
Códigos e identificadores
VIAF
VIAF	176270496
Freebase	/m/04bq9
Fontes e ligazóns
	Obra dispoñible en https://treaties.un.org/Pages/showDetails.aspx?objid=0800000280168041
	Wikidata C:Commons

O Pacto Kellogg-Briand, tamén coñecido como Pacto de París, por conta da cidade onde foi asinado o 27 de agosto de 1928, foi un tratado internacional "estipulando a renuncia á guerra como un instrumento de política nacional". Fracasou no seu propósito, mais foi significativo no desenvolvemento posterior do dereito internacional. Recibiu o nome do Secretario de Estado dos Estados Unidos de América Frank B. Kellogg e do ministro francés de relacións exteriores Aristide Briand, que rachou o pacto.

Asinantes

Após negociacións, o pacto foi asinado en París no ministerio dos negocios estranxeiros francés por representantes de Australia, Bélxica, Canadá, Checoslovaquia, Francia, Alemaña, India británica, Estado Libre Irlandés, Italia, Xapón, Nova Zelandia, Polonia, Unión Surafricana, Reino Unido.^[1]^[2] e os Estados Unidos. Estabeleceuse que entraría en vigor o 24 de xullo de 1929. Nesa data, as seguintes nacións participaban, ou xa se tiñan aderido en definitiva, ós termos do pacto: Afeganistán, Albania, Austria, Bulgaria, China, Cuba, Dinamarca, República Dominicana, Exipto, Estonia, Etiopía, Finlandia, Guatemala, Hungría, Islandia, Letonia, Liberia, Lituania, Países Baixos, Nicaragua, Noruega, Panamá, Perú, Portugal, Romanía, Unión Soviética, Reino dos serbios, croatas e eslovenos, Siam, España, Suecia e Turquía. Oito estados máis xuntáronse despois desa data (Persia, Grecia, Honduras, Chile, Luxemburgo, Danzig, Costa Rica e Venezuela.^[3]) cun total de 54 asinantes. En 1971, Barbados declarou a adhesión ó tratado.^[4]

Nos Estados Unidos, o Senado aprobou por longa marxe o tratado, 85–1, tan só co voto contrario do republicano de Wisconsin John J. Blaine.^[5]

↑ What do they know (ed.). "Kellogg–Briand".
↑ FCO (ed.). "Treaties record". Reino Unido. Arquivado dende o orixinal o 30 de setembro de 2012. Consultado o 08 de agosto de 2016. .
↑ Universidade Yale (ed.). "Kellogg-Briand Pact 1928". Arquivado dende o orixinal o 09 de maio de 2012. Consultado o 08 de agosto de 2016. .
↑
↑ "John James Blaine Arquivado 11 de xuño de 2011 en Wayback Machine.". Dictionary of Wisconsin History. Consultado o 11 de novembro de 2008.

BARROS PLATIAU, Ana Flávia Granja e; VIEIRA, Priscilla Brito Silva. A legalidade da intervenção preventiva e a Carta das Nações Unidas in "Rev. Bras. Polít. Int.", Brasília, v. 49, n. 1, 2006 . Dispoñíbel en: Scielo. Consultado o: 4 de agosto de 2008. DOI: 10.1590/S0034-73292006000100010