Naum Gabo

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Saltar ata a navegación Saltar á procura
Naum Gabo
NaumGabo1957.jpg
Nacemento5 de agosto de 1890
Lugar de nacementoBriansk
Falecemento23 de agosto de 1977
Lugar de falecementoWaterbury
NacionalidadeImperio Ruso, República Socialista Soviética Federativa de Rusia e Estados Unidos de América
Alma máterUniversidade de Múnic e Universidade Técnica de Munique
Ocupaciónescultor, arquitecto, pintor, profesor universitario, gravador, fotógrafo, escenógrafo, mestre e debuxante
CónxuxeMiriam Gabo
FillosNina Williams
IrmánsAntoine Pevsner
Coñecido porKinetic Construction
PremiosBolsa de estudos Guggenheim e Knight Commander of the Order of the British Empire
Na rede
Discogs: 560261 Editar o valor em Wikidata
editar datos en Wikidata ]

Naum Neemia Pevsner (en hebreo: נחום נחמיה פבזנר), nado en Bryanks, Imperio Ruso, en 1890 e finado en Connecticut en 1977, foi un escultor construtivista ruso coñecido como Naum Gabo, un dos pioneiros da arte cinética.[1]

Traxectoria[editar | editar a fonte]

De orixe asquenací, mudou o seu nome de nacemento (Naum N. Pevsner) xa de maior para evitar confusións co de seu irmán Anton Pevsner. A súa principal influencia estivo no Reino Unido, onde viviu na década de 1930 e introduciu o construtivismo nunha xeración de artistas como Barbara Hepworth, Ben Nicholson, Victor Pasmore ou Peter Lanyon.

Gabo recibiu unha educación científica. Formouse no instituto Kursk en 1910-11 e ingresou na facultade de Medicina da Universidade de Múnic. En 1911-12 asistiu ás conferencias de Wölfflin sobre historia da arte, e en 1912 realizou unha viaxe a Italia para revisar as coleccións de arte de Venecia, Milán e Florencia. En 1913-14 visitou o seu irmán Pevsner en París e tivo a oportunidade de estudar pinturas cubistas. En 1914 marchou co seu outro irmán Aleksei a Dinamarca e Noruega, onde realizou as súas primeiras construcións en 1915. Cabeza construída nº 2, de 1916, resume as súas ideas desta época. Feita de pezas de metal soldadas, a estrutura interna da forma revelouse e incorporouse ao espazo dentro de si. En 1917 regresou a Rusia e estableceuse en Moscova; traballou no estudo do seu irmán Antoine nos Estudos Libres de Arte do Estado e participou nos debates artísticos da época. En agosto de 1920 resumiu as súas ideas no Manifesto Realistíchesk (en galego, Manifesto Realista). Gabo non puido aceptar o imperativo utilitario dos construtivistas rusos e en 1922 deixou Rusia e marchou a Berlín.

Construtivismo[editar | editar a fonte]

Despois do estalido da guerra, mudouse a Copenhague (Dinamarca) xunto ao seu irmán menor, Aleksei, e realizou as súas primeiras construcións co nome de Naum Gabo en 1915[2]. Estas primeiras construcións foron orixinalmente en cartón ou madeira figurativa como a Cabeza número 2 da colección Tate. Regresou a Rusia en 1917, involucrándose na política e na arte para o que pasou cinco anos en Moscova con Pevsner. Gabo doou o seu Agitprop e as exposicións ao aire libre, e impartiu arte e técnica en 'Vjutemás', con Vladimir Tatlin, Wassily Kandinsky e Alexander Rodchenko. Durante este período os relevos e a construción volvéronse máis xeométricos e Gabo comezou a experimentar, con todo, coa escultura cinética, da que a maior parte do traballo se perdeu ou destruíu.

Gabo escribiu e publicou xunto con Pevsner en agosto de 1920 o Manifesto Realista que proclamaba os principios do construtivismo puro: a primeira vez que se usou o termo. No manifesto Gabo criticou o cubismo e o futurismo por non converterse en artes totalmente abstractas e declarou que a experiencia espiritual era a raíz da produción artística. Gabo e Pevsner promoveron o manifesto organizando unha exposición nun posto de venda no Bulevar Tverskoi en Moscova e anunciaron o manifesto entre as multitudes da cidade.

Galería[editar | editar a fonte]

Notas[editar | editar a fonte]

  1. "Naum Gabo: Constructivismo y arte cinético". La Estirga Burlona (en castelán). 2016-04-29. Consultado o 2022-05-07. 
  2. "Naum Gabo, el constructivista de la escultura". Fahrenheit Magazine (en castelán). 2020-08-05. Consultado o 2022-05-08. 

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Bibliografía[editar | editar a fonte]

  • Argan, Giulio Carlo, El Arte Moderno: Del Iluminismo a los movimientos comtemporáneos, Madrid, Akal, 1991.
  • Lodde, Christina, El Constructivismo Ruso, Madrid, Alianza Editorial, 1998.

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]