Masanobu Fukuoka

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Masanobu Fukuoka

Masanobu Fukuoka, nado en Iyo (Ehime) o 2 de febreiro de 1913 e finado o 16 de agosto de 2008, foi un agricultor e microbiólogo xaponés, autor das obras The One-Straw Revolution: An Introduction to Natural Farming e A Senda natural do Cultivo, nas cales presenta as suas propostas para unha forma de agricultura chamada agricultura natural ou o método Fukuoka. En 1988 recibiu o Premio Ramon Magsaysay na categoría Servizo Público (equivalente ao Premio Nobel, pero asiático), pola súa contribución para o ben da humanidade.

Nos últimos 20-30 anos utilizou o seu método para reforestar zonas con tendencia á desertificación. Na Tailandia, nas Filipinas, na India e nalguns países africanos transformou pequenas rexións desertificadas en áreas verdes. Tamén iniciou un proxecto de reforestación en Grecia[1].

Traxectoria[editar | editar a fonte]

Descendente dunha familia dedicada á agricultura desde hai séculos, comezou a súa carreira como edafólogo, desviándose despois cara á fitopatoloxía. Á idade de 25 anos, comezou a dubidar da sabedoría da agronomía moderna. Guiado pola súa intuición, decidiu buscar un método de cultivo que protexese as características da terra e eliminase traballos innecesarios. Deixou o seu traballo como científico de investigación, e volveu á súa granxa familiar na Illa de Shikoku -no Xapón meridional- para cultivar laranxas mikan ecolóxicas. Desde ese punto dedicou a súa vida a desenvolver un sistema de cultivo ecolóxico único que non precisa arrincar as "malas" herbas, nin usar pesticidas nin fertilizantes, nin tampouco labranza.

O Método Fukuoka[editar | editar a fonte]

Fukuoka practica un sistema de cultivo que el denomina "agricultura natural". Aínda que algunhas das suas prácticas son específicas para o Xapón, a idea que rixe o seu método aplicouse con éxito ao redor do mundo. O seu sistema encádrase dentro do ámbito da Permacultura.

A esencia do método de Fukuoka é reproducir as condicións naturais tan fielmente como sexa posible de modo que o solo se enriquece progresivamente e a calidade dos alimentos cultivados aumenta sen ningún esforzo.

Principios de traballo[editar | editar a fonte]

  • Non arar: desta forma mantense a estrutura e composición do solo coas suas características óptimas de humidade e micronutrientes
  • Non usar fertilizantes: mediante a interacción dos diferentes elementos botánicos, animais e minerais do solo, a fertilidade da terra de cultivo rexenérase como en calquera ecosistema non domesticado.
  • Non eliminar malas herbas nin usar herbicidas: estes destrúen os nutrientes e microorganismos do solo, e só se xustifican en monocultivos. Pero Fukuoka propón unha interacción de plantas que enriquece e controla a biodiversidade dun solo.
  • Non usar pesticidas: tamén matan a riqueza natural do solo. A presenza de insectos pode equilibrarse nun cultivo.
  • Non podar: deixar que as plantas sigan o seu curso natural.
  • Bolas de arxila (Nendo Dango).

Estes principios de traballo baséanse nunha filosofía de non facer (Wu Wei) , ou máis exactamente non intervir. Fukuoka alcanzou un grao de comprensión dos microecosistemas do solo, de maneira que ideou un sistema de traballo que libera de laboreo e esforzos innecesarios da agricultura coñecida. O seu método, chamado ás veces por el como Agricultura Natural Mahāyāna, baséase en comezar dando e logo recibir de forma natural , en lugar de exixir á Terra até esgotala.

Sistema de traballo[editar | editar a fonte]

O sistema Fukuoka baéase en respectar, e incluso potenciar, os ciclos naturais, de maneira que estes aseguran unha mellor calidade do crecemento das plantas. Mediante sinxelas intervencións no momento adecuado, permite reducir considerablemente o tempo de traballo. Estas intervencións teñen a súa base na interacción da biosfera e do solo.

  • Por exemplo:
No outono sementa trevo branco e cereal de inverno na eira, e cóbreos cunha espesa capa de palla de arroz. O centeo ou a cebada e o trevo nacen moi axiña, pero as sementes de arroz permanecen latentes até a primavera. O centeo e a cebada séganse en maio e espállanse sobre o campo para que sequen durante unha semana ou dez días. Entón mállanse e avéntanse e métense en sacos para almacenalos. Toda a palla espállase sen triturar sobre as eiras como acolchado. Os campos mantéñense inundados durante un curto período durante as chuvias monzónicas de xuño para debilitar o trevo e as malas herbas, e darlle así ao arroz a oportunidade de brotar a través da capa vexetal que cobre o solo.

Bolas de arxila (Nendo dango)[editar | editar a fonte]

Para mellorar a produción da Natureza coa menor intervención posible ideou un sistema que permite substituir o arado así como os espantallos e outros métodos:

  • Mesturando sementes dentro de boliñas de barro duns 2 ou 3 cm que logo espallará polo campo
  • as bolas desfaranse coa primeira chuvia intensa, e as sementes comenzarán a agromar, até enton protexidas dos animais e o tempo.
  • na mestura de sementes veñen incluídas as sementes do cultivo que se quere facer, xunto a outras plantas (principalmente trevo branco) que xerminarán máis axiña e crearán unha capa fina que protexerá o solo da luz, impedindo o nacemento de herbas, pero non de cereais ou o que se queira cultivar.
  • En lugar de arar ou desherbar o campo, recóbrese con restos das plantas cultivadas na colleita anterior, de forma que se crea unha compostaxe natural, que conserva a humidade e os nutrientes e impide a proliferación de herbas non desexadas.

Outros detalles

  • Nas bolas de arxila pode incluirse unha parte de fertilizante natural (esterco ou outros)
  • Un pouco de pementa de caiena axuda a disuadir os animais que poden comer as sementes
  • Nas bolas poden incluirse diversas combinacións, segundo sexa o cultivo de cereais, hortalizas, froiteiras, zona boscosa, etc. de modo que poden ter moitos máis usos que o de produción de alimentos agrícolas: reforestación, reverdecemento, rexeneración de solos...

Notas[editar | editar a fonte]

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Bibliografía[editar | editar a fonte]

Outros artigos[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]