Micronutriente

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.

Os micronutrientes son os nutrientes que, sendo esenciais para a vida, se necesitan en pequenas cantidades con respecto aos macronutrientes. Falamos principalmente de seis: ferro, manganeso, cinc, molibdeno, boro e cloro, aínda que normalmente tamén se inclúe o níquel.

O interese pola deficiencia dos micronutrientes na nutrición vexetal baséase en varias razóns:

  • O incremento da práctica de cultivos intensivos aumenta a absorción de nutrientes do solo.
  • A redución de impurezas nos fertilizantes e a escasa utilización de fertilizantes orgánicos, os cales suplían a deficiencia de nutrientes do solo.
  • O aumento do coñecemento en nutrición vexetal axudan no diagnóstico das deficiencias de nutrientes.
  • A evidencia de que cultivos con deficiencia de micronutrientes poden provocar niveis insuficientes de certos elementos na dieta humana, aínda que o crecemento da planta non mostre síntomas de escaseza destes nutrientes

O interese tamén é debido á toxicidade producida por unha alta dispoñibilidade destes elementos para a planta (por condicións naturais do solo, contaminación ou prácticas de manexo). Este problema esta agravado polo feito de que altos niveis tóxicos de elementos nos solos levan normalmente á contaminación das augas, con consecuencias sobre a saúde animal e humana.

Os micronutrientes na nutrición vexetal[editar | editar a fonte]

A toxicidade[editar | editar a fonte]

En moitos casos a toxicidade dos micronutrientes non ten que ver coa cantidade na que se atopen no solo senón coa forma química na que se atopan, é dicir, co seu grao de solubilidade e de dispoñibilidade para a planta. Estes elementos pódense atopar no solo en formas inorgánicas, orgánicas e na disolución.

Formas inorgánicas Todos os micronutrientes atopáronse en cantidades variábeis nas rochas ígneas. Dous deles, o ferro e o manganeso ocupan posicións estruturais nos principais silicatos primarios, así como outros rara vez se atopan nesas posicións. Cando progresa a alteración mineral estes elementos pasan ao solo e cambian a súa forma química, desa forma pódense atopar como minerais secundarios formando óxidos e sulfuros. Tamén os minerais secundarios, incluíndo as arxilas, poden presentar na súa estrutura altos niveis de ferro e manganeso e máis baixos de cinc e cobalto. Os micronutrientes liberados por alteración do material orixinal poden adsorberse aos coloides inorgánicos do solo, de forma análoga ao calcio e ao aluminio, sendo nalgúns casos catións cambiábeis. Anións tales como o borato e o molibdato tamén poden sufrir adsorción polos minerais do solo, de forma similar ao que ocorre co fosfato.

Formas orgánicas A materia orgánica é unha fonte importante de micronutrientes, algúns deles tenden a formar combinacións complexas cos coloides orgánicos (humus). O cobre presenta unha especial afinidade coa materia orgánica, formando compostos moi estábeis, de tal maneira que a súa dispoñibilidade inmediata pode ser moi baixa en solos orgánicos. Aínda que estas unións impidan a dispoñibilidade inmediata dos micronutrientes a súa liberación segundo progresa a descomposición da materia orgánica é un importante factor de fertilidade.

Formas en disolición de solo Que se atopen dunha ou doutra maneira depende en gran parte ao pH e á aireación do solo (potencial redox). Os catións poden atoparse na súa forma simple (en condicións ácidas) e como hidróxilos (segundo aumenta o pH). Aínda que existen excepcións a isto: a forma máis común do molibdeno en disolución é como anión MoO_4^2-, que reacciona, igual que o anión fosfato, a baixo pH cos coloides do solo, que nestes casos poden presentar carga positiva. O boro tamén pode atoparse en forma aniónica (a altos pH), porén o ácido bórico non disociado é a forma dominante e segundo investigadores recentes a que absorben as plantas superiores.

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]