Lu Xun

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Lu Xun en 1930

Lu Xun é o nome literario de Zhou Shuren (25 de setembro de 188119 de outubro de 1936), escritor chinés, un dos máis grandes do século XX, considerado o fundador da literatura chinesa moderna. Isto é debido á súa innovación temática -narrativa de contido realista e social- e ao uso do chinés vernáculo (白 话, baihua, literalmente "lingua transparente") en substitución da lingua clásica literaria (文 言,wenyan "lingua da cultura")

A súa obra exerceu unha gran influencia no Movemento do Catro de Maio e fai parte do panteón literario da República Popular da China, malia que nunca chegou a ser membro do Partido Comunista Chinés. Formou parte da Liga de Escritores de Esquerdas (fundada en 1930) na que se propugnaba a idea de que a literatura tiña que servir aos intereses da revolución. El mesmo renunciou á literatura como creación porque entendía que arte e política son incompatíbeis, e tras escribir varias escolmas de relatos e o libro de poemas en prosa "Yecao" (Mala herba), dedicouse exclusivamente ao ensaio político.


Naceu en Shaoxing, na provincia de Zhejiang, o seu primeiro nome foi Zhou Zhangshu máis tarde modificado para Shuren; o máis vello de catro irmáns, o máis novo Zhou Zuoren foi tamén un coñecido escritor. A dos Zhou era unha familia de funcionarios e letrados aínda que vinda a menos pola acusación sobre o seu avó de sobornar nos exames imperiais. En 1899 ingresou na Academia Naval en Nanjing e despois pasou á Escola de Enxeñería Ferroviaria e de Minas, en 1902 obtivo unha bolsa de estudos do goberno para estudar ao Xapón, estudando Medicina en Sendai, carreira que deixou tras un suceso que ía ser fundamental na súa vida, un profesor puxeralle unha placa nunha linterna de proxección sobre a execución dun chinés acusado de ser espía en Manchuria coa indiferencia dos espectadores chineses que vían a execución como un espectáculo con indolencia, Lu Xun sinte que que hai que facer mudar de espírito ao pobo chinés, a literatura podería ser ese media, marchou a Toquio, alí quixo editar sen éxito unha revista e publicou algúns ensaios, aínda en wenyan (chinés literario clásico), nos cales chamaba aos seus compatriotas ao heroísmo e traduciu algúns contos rusos. En 1910 volveu a China, atopou traballo como profesor de bioloxía en Hangzhou e despois no de Shaoxing, trala fin da monarquía traballou no Ministerio de Educación en Nanjing e logo en Beijing.

En 1918 publicou o conto Kuangren Riji (狂人日記, O diario dun tolo), considerada o inicio da literatura en baihua (chinés vernáculo) e onde por vez primeira asina como Lu Xun. Nomeado profesor de literatura chinesa na Universidade de Beijing, publicou dúas escolmas de contos, e o seu relato máis longo, (A Q Zhengzhuan, 阿Q正傳, A verdadeira historia de Ah Q).