Los Tarantos

Los Tarantos
	Título Los Tarantos (es)
	Título Los Tarantos (es)
	Instancia de filme
	Instancia de filme
Características
	Cor en cor
	Xénero artístico cinema musical; cinema dramático
	Ambientado en Barcelona
	Lingua orixinal lingua castelá
Implicados
	Director/a Francisco Rovira Beleta
	Compositor/a Andrés Batista
	Guionista Francisco Rovira Beleta
	Director/a fotografía Massimo Dallamano
	Editor/a de cine Emilio Rodríguez (en)
	Elenco Antonio Gades ; Peret ; Antoñita Singla (pt) ; Sara Lezana (pt) ; Antonio Prieto (ator) (pt) ; Daniel Martín ; Margarita Lozano ; Carmen Amaya ; José Manuel Martín
Datas
	Data de publicación 5 de novembro de 1963 (España)
Historia
	Sucedido por La tía Tula
	Nomeamentos Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa (24 de febreiro de 1964); candidato internacional aos Premios Óscars (1964)
Cifras e dimensións
	Duración 112 min
	Duración 112 min
Localización
	Lugar de rodaxe Barcelona
	País de orixe España
ISAN
Fontes e ligazóns
ISAN
ISAN	0000-0000-5753-0000-7-0000-0000-G
Freebase	/m/02z2gry
	Wikidata

Los Tarantos é un filme español de 1963 dirixido por Francisco Rovira Beleta. Foi nomeado ó Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 36ª edición dos premios.^[1]

O filme baséase na obra La historia de los Tarantos escrita por Alfredo Mañas, e está inspirado en Romeu e Xulieta de William Shakespeare.

Sinopse

Los Tarantos é unha transposición da traxedia de amor frustrado de Romeu e Xulieta (ou da lorquiana Bodas de Sangre) a dúas familias xitanas rivais: os Tarantos e os Zorongos, ambientada na periferia chabolista da Barcelona do franquismo, na barriada de xitanos e pescadores de Somorrostro.^[2] Boa parte das escenas, rodadas en localizacións xenuínas (alí nacera a propia Carmen Amaya), poden considerarse case cinema documental ou similares ao cinéma vérité francés ou ao neorrealismo italiano; porén, as escenas musicais de puro flamenco e danza española, emparéntana co cinema musical, e as convencións da lectura entre liñas á que o público da época estaba afeite pola censura, co cinema de denuncia ou o cinema social.