Knossos

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Saltar ata a navegación Saltar á procura
Knossos
Κνωσός
Knossos - North Portico 02.jpg
Entrada norte restaurada con fresco de touro de carga
Crete integrated map-en.svg
Creta, mostrando Heraklion, lugar da antiga Knosos
RexiónCosta norte central, 5 km, ao sueste de Heraklion
Coordenadas35°17′53″N 25°9′47″L / 35.29806, -25.16306Coordenadas: 35°17′53″N 25°9′47″L / 35.29806, -25.16306
TipoComplexo do palacio, centro administrativo, capital de Creta e das rexións da súa xurisdición
LonxitudeA lonxitude norte-sur da área habitada é de 5 km.[1]
AnchoO ancho leste-oeste da área habitada é de 3 km. máx.
ÁreaSuperficie habitada total: 10 km2 (3,9 sq mi). Palacio: 14 000 m2 (150 000 sq ft)[2]
Historia
ConstrutorDescoñecido; Dédalo segundo a mitoloxía grega
FundadoPrimeiro asentamento cara ao 7000 a.C. O primeiro palacio data de 1900 a.C.
AbandonadoAlgún tempo no IIIC tardío minoico, 1380–1100 a.C
CulturasMinoica, Micénica
Asociado conMinoico medio: persoas de etnia descoñecida chamadas minoicos Minoico tardío: gregos micénicos
Notas do sitio
Datas escavación1900–1931
1957–1960
1969–1970
ArqueólogosDescubridores iniciais do palacio: Arthur Evans; David George Hogarth, director da Escola Británica de Arqueoloxía de Atenas; Duncan Mackenzie, superintendente de escavación; Theodore Fyfe, Arquitecto; Christian Doll, Arquitecto
Para o traballo adicional sobre o Neolítico que comezou en 1957: John Davies Evans
CondiciónRestaurado e mantido para visitas.
Xestión3º Éforato de Antigüidades Prehistóricas e Clásicas
Acceso públicoSi
Sito web"Knossos". British School at Athens. 
"Knossos". Odysseus. Hellenic Ministry of Culture and Tourism. 2007. Arquivado dende o orixinal o 2007-06-17. 
Palacio de Cnosos

Knossos [3] (tamén Cnossos[4], ambos se pronuncian /(kə)ˈnɒsɒs, -səs/; grego antigo: Κνωσός, Ko-no-so)[5] é o maior sitio arqueolóxico da Idade de Bronce en Creta e chamouse a cidade máis antiga de Europa.[6]

Asentado xa no período Neolítico, o nome Cnossos sobrevive das antigas referencias gregas á cidade principal de Creta. O palacio de Cnossos converteuse finalmente no centro cerimonial, político e da cultura da civilización minoica. O palacio abandonouse nalgún momento descoñecido a finais da Idade do Bronce Final, c. 1380–1100 a. C.;[7] descoñécese o motivo, pero xeralmente exponse un dos moitos desastres que sufríu o palacio.

No Período do Primeiro Palacio (ao redor do 2000 a.C.), a área urbana alcanzou un tamaño de ata 18.000 habitantes.[8] No seu apoxeo, o pazo e a cidade circundante contaban cunha poboación de 100.000 persoas pouco despois de 1700 a.C.[9][10][11]

Ortografía[editar | editar a fonte]

O nome Knossos foi anteriormente latinizado como Cnossus' ou Cnossos e ocasionalmente como Knossus, Gnossus ou Gnossos[12][13] pero agora case sempre escríbese Knossos.[14]

Historia e características[editar | editar a fonte]

Probablemente era un centro político e relixioso da civilización minoica. Posuía 17.000 construídos e incluía 1.500 habitacións, motivo polo cal constitúe o principal dos palacios cretenses e nel quíxose ver a sede do mítico rei Minos. Foi descuberto por Sir Arthur Evans en 1894.

Entre os achados máis importantes están os frescos que decoran as paredes. Estas pinturas sofisticadas mostran unha grande civilización que vivía con luxo. As súas vestimentas non semellan herdadas de ningunha civilización coñecida. Os vestidos femininos tiñan cinturas finas e unha distinta cor azul, indicando comercio cos fenicios. Os murais retrataban competicións atléticas (posibelmente un ritual de madureza) en que a xente nova practicaba acrobacias montados en bois.

A complexidade da distribución interior do Palacio de Cnosos deu nacemento á lenda do Labirinto e o Minotauro. O Palacio era de planta cadrada de 150 m de lado. Na banda norte estaba a entrada principal e achegábase a un patio central. A banda oeste era onde se atopaba a Sala do Trono, que era a peza central do palacio. Tiña unha grande cadeira de pedra arrodeada de cadeiras máis pequenas e todas protexidas dende as súas costas por pinturas con grifóns, tema recorrente nas civilizacións orientais (en Exipto, as esfinxes, en Mesopotamia os touros alados sirios e babilónicos). Como os reis eran ao mesmo tempo sacerdotes, é fácil supor que o palacio era tamén templo ou santuario. Tras as estancias cerimoniais, atopábanse os almacéns, nos que había cofres de pedra soterrados no chan. Algúns dos cuartos tiñan as súas paredes cubertas de chumbo, suponse que para evitar as humidades. Na parte leste evidénciase moi claramente a construción en forma de chanzos do pazo, xa que esta está construída nunha chaira do outeiro e ten até tres andares por baixo do nivel do patio, onde se atopaban os apousentos da familia real, os servizos (baños) e seguramente tamén estivese a Cámara do tesouro e diversas estancias que poderían ser almacéns, entre as que descorría un tortuoso corredor. A norte do patio central distribuíanse os artesáns, a escola dos escribas e outras dependencias. Tamén había un tanque que se especula con que fose un acuario.

Galería de imaxes[editar | editar a fonte]

Notas[editar | editar a fonte]

  1. Papadopoulos, John K (1997). "Knossos". En Delatorre, Marta. The conservation of archaeological sites in the Mediterranean region : an international conference organized by the Getty Conservation Institute and the Paul Getty Museum, 6–12 de maio de 1995. Los Angeles: The Paul Getty Trust. p. 93. 
  2. McEnroe, John C. (2010). Architecture of Minoan Crete: Constructing Identity in the Aegean Bronze Age. Austin: University of Texas Press. p. 50.  However, Davaras & Doumas 1957, p. 5, an official guide book in use in past years, gives the dimensions of the palace as 150 m (490 ft) square, about 20 000 m2 (220 000 sq ft).
  3. Enciclopedia Galega Universal, Ir Indo 2002, s. v.
  4. Enciclopedia Galega Universal, Ir Indo 2002, s. v. Cnosos remite a Knosos.
  5. paleolexicon.com, "Grego micénico e lineal B", Paleolexicon.
  6. Todd Whitelaw 2012, p. 223.
  7. Castleden, Rodney (1993). Life in Bronze Age Crete. London; New York: Routledge. p. 35. 
  8. Castleden, Rodney (2002). "Life in the Towns". Minoan Life in Bronze Age Crete. Routledge. p. 68. ISBN 978-1-134-88064-5. 
  9. Ring, Trudy; Noelle Watson; Paul Schellinger (2013). "Crete (Greece)". Southern Europe: International Dictionary of Historic Places. Routledge. p. 172. ISBN 978-1-134-25958-8. 
  10. Mithen, Steven (2012). Thirst: For Water and Power in the Ancient World. Harvard University Press. p. 77. ISBN 978-0-674-07219-0. 
  11. Humphrey, John William (2006). "Bronze Age Civil Engineering". Ancient Technology. Greenwood Publishing Group. p. 56. ISBN 978-0-313-32763-6. 
  12. EB (1878).
  13. EB (1911), p. 573.
  14. "Google Ngram Viewer". books.google.com. Consultado o 29 de xuño de 2018. 

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Outros artigos[editar | editar a fonte]

ligazóns externas[editar | editar a fonte]