Instituto de Estudos Galegos Padre Sarmiento

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Saltar ata a navegación Saltar á procura
Instituto de Estudos Galegos Padre Sarmiento
Instituto Padre Sarmiento de Estudos Galegos 2.jpg
Tipoinstituto de investigación
Data de fundación1944
Traballos destacadosCuadernos de Estudios Gallegos
Organización matrizConsello Superior de Investigacións Científicas
Localización
EnderezoRúa de San Roque, 2, 15704
EnSantiago de Compostela
PaísGalicia Galicia
42°53′00″N 8°32′31″O / 42.883305555556, -8.5418611111111Coordenadas: 42°53′00″N 8°32′31″O / 42.883305555556, -8.5418611111111
Na rede
http://www.iegps.csic.es/
Dialnet: 3271671

O Instituto de Estudos Galegos Padre Sarmiento é unha institución cultural, constituída o 16 de febreiro de 1944 en Santiago de Compostela, especializada actualmente en estudos científicos sobre arqueoloxía e historia, nomeado en honor ó Padre Sarmiento.

Historia[editar | editar a fonte]

En 1923 un grupo de universitarios preocupados pola falta de estudos sobre Galiza fundaron o Seminario de Estudos Galegos (SEG). Esta institución multidisciplinar e punteira realizou estudos e divulgacións sobre o patrimonio cultural galego, mais a Guerra Civil e o posterior réxime franquista acabou con todos os proxectos.

No ano 1944 créase un instituto chamado Instituto de Estudios Gallegos Padre Sarmiento, adscrito ao Consello Superior de Investigacións Científicas (CSIC), e que dalgún xeito era herdeiro daquel pioneiro SEG. Este novo instituto reuniu na xuntanza fundacional a maioría dos intelectuais que sobreviviron á guerra: Francisco Javier Sánchez Cantón, Fermín Bouza Brey, Paulino Pedret Casado, Jesús Carro García, Abelardo Moralejo Laso e Felipe Ramón Cordero Carrete (primeiro secretario da institución); pouco tempo despois tamén se integran Otero Pedrayo, Vicente Risco e Florentino Cuevillas. Outros colaboradores nas primeiras etapas tamén foron Antón Fraguas, Xesús Ferro Couselo, Couceiro Freijomil, Xesús Taboada Chivite e Aquilino Iglesia Alvariño, entre outros.

O novo Instituto mantivo nos seus primeiros anos a estrutura en dez seccións: Arqueoloxía; Etnografía; Xeografía; Prehistoria; Historia; Filoloxía; Literatura; Arte; Estudos Composteláns e Peregrinacións; e Bibliografía e Publicacións. Ademais, a institución recolleu a parte dos fondos sobreviventes do SEG, feito que creou certa polémica nalgúns sectores do galeguismo ao consideraren que o IEG Padre Sarmiento era unha institución franquista e non era herdeira do antigo SEG. A ditadura non lle permitiu usar a lingua galega ao novo instituto até a década de 1960, e a partir desta data empregouno de maneira ocasional. O primeiro director do IEG Padre Sarmiento foi Francisco Javier Sánchez Cantón.

O IEG Padre Sarmiento mantivo unha actividade salientábel até aproximadamente 1975. Nesta primeira etapa realizáronse catálogos de castros, análises da romanización de Galiza, estudos de cancioneiros medievais galego-portugueses e tamén a elaboración dunha extensa bibliografía de Galiza. Nos anos oitenta houbo unha etapa de crise no IEG, con menor actividade. Mais a partir de 1994 hai un novo rexurdir, producíndose tamén unha mudanza como director, asumindo este cargo Eduardo Pardo de Guevara y Valdés. O instituto volve a centrarse especialmente na investigación, e no ano 2000 o Padre Sarmiento reconvértese nun centro mixto entre a Xunta de Galicia e o CSIC. O IEG Padre Sarmiento especializouse nos últimos anos principalmente en arqueoloxía e historia.

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Outros artigos[editar | editar a fonte]