Gran exército pagán

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Saltar ata a navegación Saltar á busca

O Gran exército pagán, tamén coñecido como o Gran exército ou Gran exército danés, foi un exército viquingo de orixe danesa que devastou e conquistou gran parte de Inglaterra a finais do século IX. A diferenza da maioría de incursións escandinavas da época, as fontes contemporáneas existentes non ofrecen unha cifra concreta, pero é evidente que foi unha das máis poderosas forzas armadas da súa clase, entre centenares de naves e miles de guerreiros involucrados.

Historia[editar | editar a fonte]

Mapa mostrando as diversas rutas que tomaron o gran exército pagán entre os anos 865 e 878.

O termo Gran exército pagán úsase na crónica anglosaxoa. A maioría de evidencias sobre o exército procede destes anais, e como o redactado se inicia o 1 de setembro, moitos dos acontecementos citados prodúcense un ano máis tarde (usando o calendario gregoriano).

A orixe do exército pode imputarse aos grupos viquingos que atacaron París no ano 845, posibelmente liderados polo lendario caudillo Ragnar Lodbrok. Devastaron a rexión a partir de 850, saqueando repetidamente Ruán e outras cidades pequenas, posibelmente utilizando bases esporádicas facilmente defendíbeis para dar curso á súa actividade depredadora.

Tras gañar experiencia ao longo e ancho de Europa, o exército chegou a Gran Bretaña a finais de 865, entrando por Anglia Oriental. Baixo o mando de Halfdan Ragnarsson e Ivar o Desosado, con apoio de Ubbe Ragnarsson, animou a conquistar e asentarse en Inglaterra. As sagas nórdicas entenden a invasión como unha resposta á morte do seu pai, Ragnar Lodbrok, a mans de Ælle de Northumbria en 865, pero a historicidade desta xustificación é moi incerta. Simeón de Durham na súa Historia de Sancto Cuthberto menciona aos caudillos viquingos e jarls do gran exército pagán: Halfdan, Inguar, Hubba, Beicsecg, Guthrum, Oscytell, Amund, dous jarls co mesmo nome Sidroc, Osbern, Frana e Harold[1][2].

A finais de 866, conquistaron o reino de Northumbria, e en 870 o reino de Anglia Oriental. En 871, o gran exército de verán chegou desde Escandinavia liderado polo viquingo Bagsecg[3]. O fortalecemento das forzas militares capacitaron ao exército para conquistar Mercia no ano 874. O mesmo ano, un considerábel número de colonos asentáronse nos territorios conquistados, seguidos doutro grupo en 877. Halfdan seguiu ao norte para atacar aos pictos, mentres que Guthrum aparecía como caudillo das forzas viquingas no sur, e en 876 sumáronse máis forzas que serviron para gañar a batalla de Wareham. No entanto, Alfredo o Grande devolveu o golpe e eventualmente conseguiu a vitoria sobre o exército nórdico na batalla de Ethandun en 878, forzando o Tratado de Wedmore.

Os asentamentos do exército serviron para fundar o reino viquingo de York, que sobreviviu con algunhas interrupcións até 954.

Volta ao continente[editar | editar a fonte]

O 12 de abril de 879 os viquingos do gran exército dirixen a súa atención cara ao continente e desembarcan na desembocadura do Escalda. Durante trece anos, cidades e cultivos foron pasto das chamas e a devastación estendeuse como unha mancha de aceite, chegando a Lieja, Malinas, Coblenza, Tréveris, Colonia e Aquisgrán, mesmo até o mesmo palacio de Carlomagno. De novo París foi ameazada con 700 naves e 40 000 guerreiros do norte pero Eudes de Francia, conde de París, fíxolles fronte durante once meses e non lograron o seu labor. En 892 regresan ao Danelaw en Inglaterra, pero Alfredo o Grande aproveitouse da longa tregua, chegara a Londres e estaba mellor preparado para calquera posíbel arremetida dos belicosos veciños[4].

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Notas[editar | editar a fonte]

  1. Stevenson, J. (1855) The Historical Works of Simeon of Durham, Church Historians of England, volume III, part II p. 654.
  2. «Fact and Fiction in the Legend of St. Edmund.» Proceedings of the Suffolk Institute of Archaeology 31 (1969) p. 227.
  3. Hooper, Nicholas Hooper & Bennett, Matthew The Cambridge Illustrated Atlas of Warfare: the Middle Ages, p. 22.
  4. Oxenstierna, Eric Graf (1959). Los Vikingos, Ed. W. Kohlhammer GmbH, Stuttgart, ISBN 8421742248 pp. 155-156.

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Bibliografía[editar | editar a fonte]

  • Æthelweard (1858). Giles Tr., J.A, ed. Six Old English Chronicles: Æthelweard's Chronicle. London: Henry G. Bohn. 
  • Asser (1983). "Life of King Alfred". En Keynes, Simon; Lapidge, Michael. Alfred the Great: Asser's Life of King Alfred & Other Contemporary Sources. Penguin Classics. ISBN 978-0-14-044409-4. 
  • Brøndsted, Johannes; Skov, Kalle (1965). The Vikings. London: Pelican Books. 
  • Carver, Martin, ed. (1992). "Antiquity Volume 66 Number 250". York: Antiquity Trust. 
  • Gardiner, Juliet, ed. (2000). The Penguin Dictionary of British History (New Ed). London: Penguin Books. ISBN 0-1405-1473-2. 
  • Jones, Gwyn (1984). A History of the Vikings. Oxford: Oxford University Press. ISBN 0-19-215882-1. 
  • Halsall, Guy (2003). Warfare and Society in the Barbarian West 450–900. London: Routledge. ISBN 0-41523-940-0. 
  • Heath, Ian (1985). The Vikings. Oxford: Osprey Publishing. ISBN 0-8504-5565-0. 
  • Hjardar, Kim; Vike, Vegard (2001). Vikings at war. Oslo: Spartacus. ISBN 978-82-430-0475-7. 
  • Holman, Elizabeth (2009). The A to Z of the Vikings. Plymouth, England: Scarecrow Press. ISBN 0-8108-6813-X. 
  • Horspool, David (2006). Why Alfred Burned the Cakes. London: Profile Books. ISBN 978-1-86197-786-1. 
  • Kirby, D.P. (2000). The Earliest English Kings. London: Routledge. ISBN 0-415-24211-8. 
  • Klæsøe, Iben Skibsted, ed. (2012). Viking Trade and Settlement in Western Europe. Copenhagen: Museum Tusculanum Press. ISBN 978-87-635-0531-4. 
  • Lavelle, Ryan (2003). Fortifications in Wessex c. 800-1066. Oxford: Osprey. ISBN 978-1-84176-639-3. 
  • Munch, Peter Andreas (1926). Norse Mythology Legends of Gods and Heroes. New York: The American-Scandinavian foundation. 
  • Nelson, Janet L., ed. (1991). The Annals of St-.Bertin (Ninth-Century Histories, Vol. 1 (Manchester Medieval Sources Series): Annals of St-.Bertin vol. 1. Manchester: Manchester University Press. ISBN 0-719-03426-4. 
  • Oliver, Neil (2012). Vikings. A History. London: Wiedenfeld & Nicholson. ISBN 978-0-297-86787-6. 
  • Reuter, Timothy (2003). Alfred the Great: Papers from the Eleventh-Centenary Conferences (Studies in Early Medieval Britain). Aldershot, Hampshire: Ashgate Publishing. ISBN 0-7546-0957-X. 
  • Ridyard, Susan J. (1988). The Royal Saints of Anglo-Saxon England: a Study of West Saxon & East Anglian Cults. Cambridge: Cambridge University Press. ISBN 0-521-30772-4. 
  • Sawyer, Peter (1962). The Age of the Vikings. London: Edward Arnold. 
  • Sawyer, Peter (2001). The Oxford Illustrated History of the Vikings (3rd ed.). Oxford: OUP. ISBN 0-19-285434-8. 
  • Sawyer, Peter (1989). Kings and Vikings: Scandinavia and Europe, A.D. 700–1100. London: Routledge. ISBN 0-415-04590-8. 
  • Smyth, Alfred P. (2002). The Medieval Life of King Alfred the Great: A Translation and Commentary on the Text Attributed to Asser. Basingstoke, Hampshire: Paulgrave Houndmills. ISBN 0-333-69917-3. 
  • Starkey, David (2004). The Monarchy of England Volume I. London: Chatto & Windus. ISBN 0-7011-7678-4. 
  • Stenton, F. M. (1971). Anglo-Saxon England (3rd ed.). Oxford: OUP. ISBN 978-0-19-280139-5. 
  • Welch, Martin (1992). Anglo-Saxon England. London: English Heritage. ISBN 0-7134-6566-2. 

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]