Fernando Arrabal

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Saltar ata a navegación Saltar á procura
Fernando Arrabal
Fernando Arrabal, 2012.JPG
Nome completoFernando Arrabal Terán
Nacemento11 de agosto de 1932
Lugar de nacementoMelilla
NacionalidadeEspaña e Francia
Alma máterUniversidade de Barcelona
Ocupaciónguionista, director de cinema, actor, dramaturgo, poeta, artista, novelista, escritor, pintor e autor
PremiosCabaleiro da Lexión de Honra, Premio Nadal, premio Mariano de Cavia, Premio Espasa de Ensaio, Medalla de Ouro ao Mérito nas Belas Artes, Gran Cruz de Afonso X o Sabio, Grand prix du livre d'histoire de la Société des gens de lettres e Premio Nacional de Teatro
Na rede
http://www.arrabal.org
IMDB: nm0037130 Allocine: 7420 Allmovie: p80010
Twitter: arrabalf Discogs: 2882825 Editar o valor em Wikidata
editar datos en Wikidata ]

Fernado Arrabal, nado en Melilla o 11 de agosto de 1932, é un escritor e autor teatral español ligado a Francia.

Traxectoria[editar | editar a fonte]

Fernando Arrabal no festival de teatro ARENA der jungen Künste en 2008.

De neno sufriu a misteriosa desaparición do seu pai, condenado a morte e despois fuxido. A causa deste trauma, como escribiu Vicente Aleixandre, o coñecemento que achega Arrabal está tinguido dunha luz moral que está na materia mesma da súa arte. Aprendeu a ler e escribir en Ciudad Rodrigo (Salamanca). Ós dez anos recibiu o premio nacional de “superdotados”, e fixo os seus estudos universitarios en Madrid. Vive en Francia desde 1955. Con Alejandro Jodorowsky e Roland Topor fundou en 1963 o Grupo Pánico. É Trascendent Satrape (Pataphysique) do College de Pataphysique desde 1990.

Ten dirixido sete longametraxes, publicou catorce novelas, libros de poesías, varios ensaios e a súa famosa Carta al general Franco en vida do ditador. O seu teatro completo, editado en diferentes linguas, foi publicado en dous volumes de máis de dúas mil páxinas na Colección Clásicos de Espasa.

Premios[editar | editar a fonte]

A pesar de ser un dos escritores máis controvertidos do seu tempo,[Cómpre referencia] recibiu o aplauso internacional pola súa obra (Gran Premio de teatro da Academia Francesa, o Premio Nabokov de novela, o Espasa de Ensaio, o World Theater etc.) O Colexio de Patafísica distinguiuno co título de "Trascendente Sátrapa" (equivalente do Nobel para este Colexio). Foi finalista do Premio Cervantes 2001 co apoio de Camilo José Cela. O 14 de xullo de 2005 concedéronlle a Légion d`honneur.

Obras[editar | editar a fonte]

Narrativa[editar | editar a fonte]

  • 1959, Baal Babilonia. París: ed. Julliard
  • 1960, El entierro de la sardina (novela de Fernando Arrabal). París: ed. Julliard
  • 1960, Fêtes et rites de la confusion (Arrabal celebrando la ceremonia de la confusión). París: ed. Losfeld
  • 1971, La piedra iluminada (La Reverdie). París: ed. Christian Bourgois
  • 1983, La torre herida por el rayo. Barcelona: Destino ISBN 9788423312405
  • 1987, La virgen roja. Barcelona: Seix Barral ISBN 9788432205644
  • 1988, La hija de King Kong. Barcelona: Seix Barral ISBN 9788432205941
  • 1990, La extravagante cruzada de un castrado enamorado. Barcelona: Seix Barral ISBN 9788432206160
  • 1993, La matarife en el invernadero (La tueuse du jardin d'hiver); prólogo de Milán Kundera. Zaragoza: Libros del innombrable. ISBN 978-84-95399-51-9
  • 1994, El Mono. Barcelona: Planeta ISBN 9788408011279
  • 1997, Levitación (Le funambule de Dieu). Barcelona: Seix Barral
  • 1998, Ceremonia por un teniente abandonado. Madrid: Espasa ISBN 8423979326
  • 2002, Champagne pour tous. Zaragoza: Libros del innombrable ISBN 978-2234055155
  • 2008, Como un paraíso de locos. Barcelona: Bruguera ISBN 978-8402420343
  • 2016, El circunspecto. Madrid: Reino de Cordelia. ISBN 978-8415973768

Coas súas novelas gañou o Premio Nadal e o Nabokov Internacional.

Obra poética[editar | editar a fonte]

Varios libros, algúns ilustrados por Pablo Picasso, Salvador Dalí, René Magritte etc., entre os que destacan:

  • Mis humildes paraísos
  • La piedra de la locura

Obra dramática[editar | editar a fonte]

Unha centena de obras de teatro publicadas en dezanove volumes:

  • El triciclo (1953)
  • Fando et Lis (1955)
  • Guernica (1959)
  • La Bicicleta del condenado (1959)
  • El Gran Ceremonial (1963)
  • El arquitecto y el emperador de Asiria (1966)
  • El Jardín de las delicias (1967)
  • El laberinto (1967)
  • Bestialidad erótica (1968)
  • El Cielo y la Mierda (1972)
  • El cementerio de automóviles (1959)
  • Jóvenes bárbaros de hoy
  • ...Y pusieron esposas a las flores
  • La tour de Babel
  • Inquisición
  • Carta de amor (como un suplicio chino)
  • La noche también es un sol
  • Jóvenes bárbaros de hoy
  • Delicias de la carne

Unha das súas obras dramáticas máis importantes é El arquitecto y el emperador de Asiria , unha obra pánica, escrita na segunda etapa da súa vida dramática.

Obra cinematográfica[editar | editar a fonte]

Fernando Arrabal realizou sete longametraxes como director:

  • Viva la muerte
  • Iré como un caballo loco
  • El árbol de Guernica
  • La Odisea del Pacífico
  • Cementerio de automóviles
  • ¡Adiós Babilonia!
  • Borges: una vita di poesía

Ensaios[editar | editar a fonte]

  • La dudosa luz del día
  • El Greco
  • Bobby Fischer: el rey maldito
  • Carta al Gral. Franco
  • 1984: Carta a Fidel Castro
  • Carta a Stalin
  • Un esclavo llamado Cervantes
  • Goya-Dalí
  • Echecs et mythes
  • Fêtes et défaites sur l'échiquier
  • Les échecs féériques et libertaires
  • Le frénétique du spasme (1991)
  • Houellebecq!

En lingua galega[editar | editar a fonte]

Os libros de Fernando Arrabal non foron aínda traducidos ao galego. Porén, si que foron representadas as súas obras:

Fernando Arrabal escribe desde hai trinta anos[cando?] a crónica do xadrez de L´Express; tódolos domingos os seus arrabalescos en El Mundo; a miúdo a tercera do ABC e de cando en vez unha opinión en El País.

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]