Doce homes sen piedade

Doce homes sen piedade
	Título 12 Angry Men
	Instancia de filme
	Parte de National Film Registry
	Xénero cinema dramático; filme de xuízo; huis-clos film (en)
	Lingua orixinal lingua inglesa
	Cor branco e negro
Autoría
	Autor/a Reginald Rose
	Director/a Sidney Lumet
	Compositor/a Kenyon Hopkins (pt)
	Guionista Reginald Rose
	Director/a fotografía Boris Kaufman
	Editor/a de cine Carl Lerner (pt)
	Actores Jack Warden (jurado nº 7 (pt) ); Ed Binns (jurado nº 6 (pt) ); Jack Klugman (jurado nº 5 (pt) ); E. G. Marshall (jurado nº 4 (pt) ); Lee J. Cobb (jurado nº 3 (pt) ); John Fiedler (jurado nº 2 (pt) ); Robert Webber (jurado nº 12 (pt) ); George Voskovec (pt) (jurado nº 11 (pt) ); Ed Begley (jurado nº 10 (pt) ); Martin Balsam (jurado nº 1 (pt) ); Joseph Sweeney (pt) (McCardle, jurado nº 9 (pt) ); Henry Fonda (Davis, jurado nº 8 (pt) ); Rudy Bond ; Walter Stocker (pt) ; Billy Nelson (pt) ; John Savoca (en)
Temática
	Tema principal pena de morte; jury trial (en) ; distinction (en)
	Ambientado en Manhattan
	Baseado en Twelve Angry Men
Publicación
	Produtor/a Henry Fonda; Reginald Rose
	Distribuidor/a MOKÉP; Netflix
	Custo 340.000 $
	Formato de distribución vídeo baixo demanda; estrea en cinemas; distribución en formato doméstico; radiodifusión
	Puntuación da crítica 97/100 Metacritic (16 de xuño de 2025); 100% Rotten Tomatoes (29 de novembro de 2022); 9.1/10 Rotten Tomatoes (6 de setembro de 2021); 9.0/10 Internet Movie Database ; 4/4 Roger Ebert
	Premios Grand Prix (en) (1958); BAFTA Award for Best Foreign Actor (en) (1958); Oso de Ouro (1957); National Board of Review aos 10 filmes máis salientables
	Nomeamentos Óscar ó mellor guión adaptado (18 de febreiro de 1958); Óscar ó mellor filme (18 de febreiro de 1958); Óscar ó mellor director (18 de febreiro de 1958); BAFTA ao mellor filme (1958); Directors Guild of America Award for Outstanding Directing – Feature Film (en) (1957); Globo de Ouro á mellor película - Drama (1957); Globo de Ouro ó mellor director (1957); Globo de Ouro ó mellor actor - Drama (1957); Globo de Ouro ao mellor actor secundario (1957)
Datas
	Data de publicación 29 de xullo de 1957 (Suecia) ; 4 de setembro de 1957 (Francia) ; 10 de abril de 1957 (Estados Unidos de América) ; 10 de outubro de 1958 (Brasil)
	Data de publicación 29 de xullo de 1957 (Suecia) ; 4 de setembro de 1957 (Francia) ; 10 de abril de 1957 (Estados Unidos de América) ; 10 de outubro de 1958 (Brasil)
Cronoloxía
	Acontecementos rodaxe; rodaxe
	Acontecementos rodaxe; rodaxe
Dimensión
Duración
Duración	95 min
Localización
	Lugar de rodaxe Estados Unidos de América
	País de orixe Estados Unidos de América
Identificadores
VIAF
VIAF	316751615
ISAN	0000-0000-DF54-0000-V-0000-0000-I
Freebase	/m/0m_tj
Fontes e ligazóns
	Redes
	Redes
	Wikidata C:Commons

Doce homes sen piedade (en inglés: 12 Angry Men) é un filme estadounidense de 1957 dirixido por Sidney Lumet. Adaptado da obra homónima de Reginald Rose,^[1]^[2] é un drama legal que conta a historia dun xurado de doce homes que deliberan sobre a sentenza na base da dúbida razoable, forzando os membros do xurado a cuestionarse sobre a súa propia moral e valores.

En 2007, o filme foi escollido para a súa preservación polo National Film Registry da Biblioteca do Congreso dos Estados Unidos por ser "cultural, histórica ou esteticamente significativo".^[3] O filme foi escollido como o segundo mellor drama legal segundo o American Film Institute na súa lista AFI's 10 Top^[4] e é o drama legal con maior valoración en Rotten Tomatoes' Top 100 Movies of All Time.^[5]

Estreouse en galego o 23 de decembro de 1995 a través da TVG.^[6]

Personaxes

Trailer do filme.

Membros do xurado:

Martin Balsam como Xurado No. 1
John Fiedler como Xurado No. 2
Lee J. Cobb como Xurado No. 3
E. G. Marshall como Xurado No. 4
Jack Klugman como Xurado No. 5
Edward Binns como Xurado No. 6
Jack Warden como Xurado No. 7
Henry Fonda como Xurado No. 8
Joseph Sweeney como Xurado No. 9
Ed Begley como Xurado No. 10
George Voskovec como Xurado No. 11
Robert Webber como Xurado No. 12

Sen acreditar

Rudy Bond como o xuíz
Tom Gorman como o taquígrafo
James Kelly como o alguacil
Billy Nelson como o secretario da corte
John Savoca como o acusado
Walter Stocker como o Home agardando polo ascensor

Premios

Tivo tres candidaturas aos Óscar nas categorías de mellor director, mellor filme e guión adaptado na cerimonia de 1958, onde A ponte sobre o río Kwai levou devanditos premios.^[7]

Premio Oso de Ouro e Premio OCIC 1957 (Sidney Lumet).^[8]
Premio BAFTA 1958 ao mellor actor estranxeiro (Henry Fonda).^[9]
Premio WGA 1958 ao Drama estadounidense mellor escrito (Reginald Rose).
Premio Mención especial 1957 Festival Internacional de Cine de Locarno (Sidney Lumet).
Premio Kinema Junpo 1960 á Mellor película estranxeira (Sidney Lumet).
Premio Edgar Allan Poe 1958 á Mellor película (Reginald Rose).
Premio Nastro d'Argento 1958 ao Mellor director de película estranxeira (Sidney Lumet).
Premio Blue Ribbon 1960 á Mellor película estranxeira (Sidney Lumet).
Premio Bodil 1960 á Mellor película estadounidense e ao Mellor director (Sidney Lumet).
Premio Jussi 1958 ao Mellor actor estranxeiro (Henry Fonda).

Recoñecementos

A película é recoñecida polo American Filme Institute nestas listas:

2001: AFI's 100 anos... 100 películas de suspense – #88^[10]
2003: AFI's 100 anos... 100 heroes e viláns:^[11]
- Xurado N. 8 – Heroe #28
2006: AFI's 100 anos... 100 inspiracións – #42^[12]
2006: AFI's 100 anos... 100 películas (edición 10.º aniversario) – #87^[13]
2006: AFI's 10 Top 10 "Películas xurídicas" – #22^[14]

Comentarios

O autor baséase nunhas testemuñas durante un proceso de deliberación, convocados a fin de tomar unha sabia decisión sobre o caso. Un punto importante que hai que subliñar é a dificultade que mostran para poder deliberar correctamente, debido ás distintas limitacións e prexuízos, algúns psicolóxicos, outros educativos, outros de orde lóxica, etc. O xulgar en Dereito está suposto a ser lóxico, pero ten que ser argumentado para ser veraz nos feitos. Neste caso, o xurado identificado có número 8 pon todo en dúbida e logra entre os demais xurados escépticos dubidar sobre a inocencia do mozo.

Ao xulgar a alguén ten que presumirse a súa inocencia. Toda dedución debe ser comprobada como veraz para evitar que un inocente sexa condenado ou un culpable exonerado da súa culpa.

Algo notable que ocorre é por que estes doce homes están tan "enfadados" (Twelve Angry Men). A resposta radica en que están angustiados. A angustia é a reacción xeral fronte á agresión psicolóxica. En xeral, consideramos que todo aquel que argumenta en contra da nosa opinión está a agredirnos. A película leva a reflexionar se a toma de decisións é un proceso racional ou irracional. Cabe destacar que a actitude dun xurado ante a implicación en calquera caso debería ser o máis racional e obxectiva posible. Na película isto vese reflectido en certas persoas, como no caso do xurado número 8. Como exemplos de abordaxes irracionais están o xurados número 3 e número 7.^[15]

Notas

↑ Variety film review; 27 de febreiro de 1957, p. 6.
↑ Harrison's Reports film review; 2 de marzo de 1957, páxina 35.
↑ National Film Registry (National Film Preservation Board, Library of Congress), ed. (12 de setembro de 2011). "National Film Registry". Arquivado dende o orixinal o 19 de abril de 2012. Consultado o 28 de novembro de 2011.
↑ American Film Institute, ed. (17 de xuño de 2007). "AFI's 10 Top 10 Courtroom Drama". Consultado o 29 de novembro de 2014.
↑ Rotten Tomatoes (ed.). "Top 100 Movies of All Time". Consultado o 29 de novembro de 2014.
↑ La Voz de Galicia, 23 de decembro de 1995. Páx. 83
↑ oscars.org. "The 30th Academy Awards (1958) Nominees and Winners".
↑ "Prize & Honours 1957". Arquivado dende o orixinal o 12 de marzo de 2019. Consultado o 15 de marzo de 2019.
↑ "Film in 1958".
↑ "AFI's 100 Years... 100 Thrills". American Film Institute.
↑ "AFI's 100 Years... 100 Heroes and Villains". American Film Institute. Arquivado dende o orixinal o 04 de marzo de 2016. Consultado o 15 de marzo de 2019.
↑ "AFI's 100 Years...100 Cheers" (PDF). American Film Institute. Arquivado dende o orixinal (PDF) o 02 de decembro de 2007. Consultado o 15 de marzo de 2019.
↑ "AFI's 100 Years...100 Movies (10th Anniversary Edition)" (PDF). American Film Institute.
↑ "AFI's 10 Top 10 Courtroom Drama". American Film Institute.
↑ "Doce hombres sin piedad (12 angry men)". Arquivado dende o orixinal o 11 de outubro de 2011. Consultado o 15 de marzo de 2019.

Véxase tamén

Bibliografía

Making Movies, por Sidney Lumet. (c) 1995, ISBN 978-0-679-75660-6
Ellsworth, Phoebe C. (2003). "One Inspiring Jury [Review of 'Twelve Angry Men']". Michigan Law Review 101 (6): 1387–1407. JSTOR 3595316.
The New York Times, abril 15, 1957, "12 Angry Men", review by A. H. Weiler
Readings on Twelve Angry Men, by Russ Munyan, Greenhaven Press, 2000, ISBN 978-0-7377-0313-9
Chandler, David. "The Transmission model of communication" Communication as Perspective Theory. Sage publications. Ohio University, 2005.
Lanham, Richard. Introduction: The Domain of Style analyzing prose. (Nova York, NY: Continuum, 2003)

[1] Variety film review; 27 de febreiro de 1957, p. 6.

[2] Harrison's Reports film review; 2 de marzo de 1957, páxina 35.

[12AngryMen1957film-r1-3] National Film Registry (National Film Preservation Board, Library of Congress), ed. (12 de setembro de 2011). "National Film Registry". Arquivado dende o orixinal o 19 de abril de 2012. Consultado o 28 de novembro de 2011.

[4] American Film Institute, ed. (17 de xuño de 2007). "AFI's 10 Top 10 Courtroom Drama". Consultado o 29 de novembro de 2014.

[5] Rotten Tomatoes (ed.). "Top 100 Movies of All Time". Consultado o 29 de novembro de 2014.

[6] La Voz de Galicia, 23 de decembro de 1995. Páx. 83

[7] scars.org. "The 30th Academy Awards (1958) Nominees and Winners".

[8] "Prize & Honours 1957". Arquivado dende o orixinal o 12 de marzo de 2019. Consultado o 15 de marzo de 2019.

[9] "Film in 1958".

[10] "AFI's 100 Years... 100 Thrills". American Film Institute.

[11] "AFI's 100 Years... 100 Heroes and Villains". American Film Institute. Arquivado dende o orixinal o 04 de marzo de 2016. Consultado o 15 de marzo de 2019.

[12] "AFI's 100 Years...100 Cheers" (PDF). American Film Institute. Arquivado dende o orixinal (PDF) o 02 de decembro de 2007. Consultado o 15 de marzo de 2019.

[13] "AFI's 100 Years...100 Movies (10th Anniversary Edition)" (PDF). American Film Institute.

[afi10-14] "AFI's 10 Top 10 Courtroom Drama". American Film Institute.

[15] "Doce hombres sin piedad (12 angry men)". Arquivado dende o orixinal o 11 de outubro de 2011. Consultado o 15 de marzo de 2019.

[1]

[2]

[3]

[4]

[5]

[6]

[7]

[8]

[9]

[10]

[11]

[12]

[13]

[14]

[15]

v c e Filmes gañadores do Oso de Ouro
1951–1975	Cinderella (1951) Die Vier im Jeep (1951) In Beaver Valley (1951) Justice est faite (1951) Sans laisser d'adresse (1951) Hon dansade en sommar (1952) Le Salaire de la peur (1953) Hobson's Choice (1954) Die Ratten (1955) Invitation to the Dance (1956) Doce homes sen piedade (1957) Amorodos salvaxes (1958) Les Cousins (1959) El Lazarillo de Tormes (1960) A noite (1961) A Kind of Loving (1962) Bushidō zankoku monogatari (1963) Il diavolo (1963) Susuz Yaz (1964) Alphaville (1965) Cul-de-sac (1966) Le Départ (1967) Ole dole doff (1968) Rani Radovi (1969) Il giardino dei Finzi-Contini (1971) I racconti di Canterbury (1972) Ashani Sanket (1973) The Apprenticeship of Duddy Kravitz (1974) Örökbefogadás (1975)
1976–2000	Buffalo Bill and the Indians, or Sitting Bull's History Lesson (1976) Voskhozhdeniye (1977) Ascensor (1978) Las truchas (1978) Las palabras de Max (1978) David (1979) Heartland (1980) Palermo oder Wolfsburg (1980) Deprisa, deprisa (1981) Die Sehnsucht der Veronika Voss (1982) Ascendancy (1983) La colmena (1983) Love Streams (1984) Wetherby (1985) Die Frau und der Fremde (1985) Stammheim (1986) Tema (1987) Hong gao liang (1988) Rain Man (1989) Skřivánci na niti (1990) A caixa de música (1990) La casa del sorriso (1991) Grand Canyon (1992) Xǐyàn (1993) Xiāng hún nǚ (1993) In the Name of the Father (1994) L'Appât (1995) Sense and Sensibility (1996) The People vs. Larry Flynt (1997) Central do Brasil (1998) The Thin Red Line (1999) Magnolia (2000)
2001–presente	Intimacy (2001) Bloody Sunday (2002) A viaxe de Chihiro (2002) In This World (2003) Gegen die Wand (2004) U-Carmen eKhayelitsha (2005) Grbavica (2006) Túyǎ de hūnshì (2007) Tropa de Elite (2008) La teta asustada (2009) Bal (2010) Jodaí-e Nadér az Simín (2011) Cesare deve morire (2012) Poziția copilului (2013) Báirì Yànhuǒ (2014) Taxi Teheran (2015) Fuocoammare (2016) Testről és lélekről (2017) Nu mă atinge-mă (2018) Synonymes (2019) Sheytân vojūd nadârad (2020) Babardeală cu bucluc sau porno balamuc (2021) Alcarràs (2022) Sur l'Adamant (2023) Dahomey (2024)