Cangrexo real

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Cangrexo real
Chaceon affinis
Chaceon affinis.jpg
Clasificación científica
Reino: Animalia
Filo: Arthropoda
Subfilo: Crustacea
Clase: Malacostraca
Orde: Decapoda
Infraorde: Brachyura
Superfamilia: Portunoidea
Familia: Geryonidae
Xénero: Chaceon
Especie: C. affinis
Nome binomial
Chaceon affinis
(A. Milne-Edwards & Bouvier), 1894
Sinonimia
Véxase o texto

O cangrexo real [1][2][3][4] ( Chaceon affinis ) é unha especie de crustáceo decápodo braquiúro da familia dos xeriónidos.

Taxonomía[editar | editar a fonte]

A especie foi definida en 1894 por Alphonse Milne-Edwards e Eugène Louis Bouvier, co nome de Gerypon affinis.[5]

Durante moito tempo coñeceuse polo seu sinónimo Geryon affinis,[6] até que hai pouco foi reclasificada dentro do xénero Chaceon.

Hábitat e distribución[editar | editar a fonte]

O cangrexo real é unha especie de profundidade, entre os 400 e os 2000 m de profundidade, e sobre todo tipo de substratos,[4] que habita nas costas do Atlántico oriental, desde Islandia até o oeste de África, incluíndo as illas Azores, Madeira, Canarias e Cabo Verde, até Suráfrica, e na coata leste de Norteamérica, nas do océano Índico e nas de Australia.[6][7][8]

Características[editar | editar a fonte]

As principais características morfolóxicas do cangrexo real son:[7]

  • Caparazón de forma hexagonal, máis largo que longo, de entre 13 a 15 cm de anchira, nos machos.
  • Marxes anterolaterais do cacho con cinco dentes pouco desenvolvidos.
  • Marxes posterolaterais longas, case rectas e converxentes.
  • Rexión frontal con dous dentes ou lóbulos estreitos.
  • As anténulas repréganse transveralmente oblicuas.
  • O artello basal daa antenas é máis longo que largo.
  • Os quelípodos son moderadamente grosos, e algo desiguais.
  • Os pereiópdos do 2º ao 5º par son longos e moderadamente delgados, sendo os do 3º e o 4º loxeiramente máis longos que o resto.
  • O abdome presenta todos os segmentos libres en amos os dous sexos.
  • O primeiro pleópodo do macho é robusto e curto, coa punta curvada cara a fóra.; a parte basal é ancha e vai estreitándose gradualmente.

En Galicia[editar | editar a fonte]

En Galicia encóntrase en abundancia no banco de Galicia, a 100 millas de Fisterra, onde se apañaron exemplares de tamaños que oscilaban entre os 9 e os 19 cm de anchura do cacho, e que foron capturados a uns 700 m de profundidade con nasas e accidentalmente con palangre.[7]

Segundo o investigador Germán Pérez-Gándaras Pedrosa, do Instituto de Investigacións Mariñas de Vigo, esta especie podería ser potencialmente explotábel, cara á súa comercialización para o consumo.[7]

De feito, a partir do ano 1999 as súas capturas son significativas. Para pescalo hai barcos especialmente preparados con nasas específicas de maior tamaño que as habituais. Ocasionalmente encallan nas raeiras.[4]

O tamaño mínimo permitido para a súa captura é de 10 cm.[4]

Notas[editar | editar a fonte]

  1. Definicións no Dicionario da Real Academia Galega e no Portal das Palabras para cangrexo.
  2. VV. AA. (2012): Dicionario de alimentación e restauración, pax. 65. Termigal. Xunta de Galicia. Real Academia Galega. ISBN 978-84-453-5056-0
  3. Lahuerta, F. e Vázquez, F. X. (2000), p. 208.
  4. 4,0 4,1 4,2 4,3 Cangrexo real Chaceon affinis en confrariasgalicia.org
  5. Geryon affinis A. Milne-Edwards & Bouvier, 1894 no WoRMS.
  6. 6,0 6,1 Chaceon affinis (A. Milne-Edwards & Bouvier, 1894) no WoRMS
  7. 7,0 7,1 7,2 7,3 González Gurriarán, Eduardo e Matilde Méndez G. (1985), p. 129. (Citado como Geryon affinis)
  8. Manning, R. B. & Holthuis, L. B. (1981): West Africa Brachyuran Crabs (Crustacea: Decapoda). Smithsonian Contributions to Zoology, Nº 306. Washington, USA; Smithsonian Institution Press.

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Bibliografía[editar | editar a fonte]

  • González Gurriarán, Eduardo e Matilde Méndez G. (1985): Crustáceos decápodos das costas de Galicia. I. Brachyura. Publicacións do Seminario de Estudos Galegos. Sada (A Coruña): Ediciós do Castro. ISBN 84-7492-242-9.
  • Lahuerta, F. e Vázquez, F. X. (2000): Vocabulario multilingüe de organismos acuáticos. Santiago: Xunta de Galicia. ISBN 84-453-2913-8.
  • Türkay, M. (2001): "Decapoda", en: Costello, M. J. et al., eds. (2001): European register of marine species: a check-list of the marine species in Europe and a bibliography of guides to their identification. Paris: Muséum national d'Histoire naturelle. Collection Patrimoines Naturels, 50. ISBN 2-85653-538-0.

Outros artigos[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]