Brácaros

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Fonte do Ídolo, en Braga.

Os brácaros (latín: bracari) foron un pobo prerromano de cultura castrexa da Gallaecia bracarense que habitaba no noroeste do actual Portugal, entre os río Tâmega e Cávado. A extensión do seu territorio chegaría até o río Douro e acadaría a costa. No seu territorio, por volta do ano -16 construíuse a capital do convento xurídico bracarense, Bracara Augusta.

Seguindo a inscrición epigráfica da Fonte do Ídolo adicada á deusa Nabia e ó deus Tongoenabiagus no nome da cidade de Tongobriga (en Marco de Canaveses), este pobo falaría unha lingua celta.

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Bibliografía[editar | editar a fonte]

  • Coutinhas, José Manuel (2006), Aproximação à identidade etno-cultural dos Callaici Bracari, Porto.
  • Queiroga, Francisco (1992), War and Castros, Oxford.
  • Silva, Armando Coelho Ferreira da (1986), A Cultura Castreja no Noroeste de Portugal, Porto.

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]