Rubí

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Rubí
Ruby cristal.jpg
Rubí antes de ser pulido
Fórmula química: Al2O3::Cr
Clase: Óxidos
Subclase:
Sistema cristalino: Romboédrico
Cor: Vermella
Brillo: Vítreo
Dureza: 9
Fractura: Concoidea
Exfoliación: Moi imperfecta
Raia: Branca
Densidade: 3,9-4,1 g/cm3

O rubí (do latín ruber, vermello) é un mineral variedade do corindón da clase dos óxidos cuxa fórmula química é Al2O3, que contén tamén átomos de cromo e que é considerado unha das catro xemas preciosas xunto ó zafiro, a esmeralda e o diamante.

Aspecto[editar | editar a fonte]

Dunha característica cor vermella, o rubí preséntase en forma de cristais tabulares hexagonais, rematados en certas ocasións en punta e noutras en forma de prisma. A súa cor pode ser rosada despois de ser pulido.

Lugares onde se atopa[editar | editar a fonte]

O rubí atópase nas minas bauxíticas e nos ríos pouco profundos das zonas mesolíticas.

Encóntranse xacementos de rubí en Myanmar, Sri Lanka, India, Madagascar, Tailandia, China e Rusia. Ademais de atoparse en menor cantidade en Sudáfrica, Australia, Groenlandia e Estados Unidos. Os da península de Málaca son moi valiosos, chegando a alcanzar en valor ós diamantes do mesmo tamaño.

Usos do rubí[editar | editar a fonte]

Os seus usos restrínxense á xoiería e as aplicacións láser para crear os láseres de helio-rubí e os de rubí puro.

O seu valor depende da súa cor, tamaño, densidade e pureza.

O rubí sintético[editar | editar a fonte]

O primeiro rubí sintético fabricouse por vez primeira en 1923, mesturando alume e pigmentos de cromo. Este método permite a produción de pedras moi similares química e fisicamente ás naturais, porén o rubí sintético úsase máis en reloxería que para a fabricación de xoias.

Prepárase da seguinte maneira:

Primeiro mestúrase óxido de aluminio (Al2O3) e óxido de cromo (CrO3) estequiometricamente nun crisol de platino, logo colócase nunha mufla a uns 2000 K e finalmente arrefríase deixando arrefecer o cristal no fondo do crisol.

A ley establece que os cristais sintéticos deben de ser marcados para non ser confundidos cos verdadeiros.

Propiedades[editar | editar a fonte]

Físicas[editar | editar a fonte]

O rubí é duro (dureza 9 na escala de Mohs) e a súa cor varía segundo a concentración de cromo na súa composición. O seu punto de fusión fluctúa entre os 2000 K, dependendo tamén da concentración de cromo.

Químicas[editar | editar a fonte]

O rubí é resistente á corrosión pois é estable cinética e termicamente. Non se pode disolver en ácidos haloxenuros pero si no ácido sulfúrico para formar co cromo ácido crómico e co óxido de aluminio un sulfato ácido de aluminio. Tamén é atacado polos ácidos perclórico, fluorhídrico e hexafluorosílicico.

Outros óxidos[editar | editar a fonte]

Outros óxidos importantes son:

O rutilo, a magnetita e a casiterita.

Véxase tamén[editar | editar a fonte]