Nix (lúa)

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Nix
Plutonian system.jpg
Concepción artística de Hydra (en primeiro plano),Plutón e Caronte (de fondo),e Nix (o punto brillante ó centrado a esquerda).
Descubrimento
Descuberto por Equipo de Busca de Compañeiros de Plutón do Telescopio Espacial Hubble
Data do descubrimento Xuño do 2005
Designacións
Designación alternativa "Plutón II"
Características Orbitais [1]
Eixo Semi-maior 48.708 km
Excentricidade 0,0030
Período Orbital 24,856 ± 0,001 d
Inclinación 0,195°
Satélite de Plutón
Características Físicas
Radio medio 23 − 68 km [2]
Masa 5 x 1016–2 x 1018 kg[3]
Densidade media Descoñecida
Período de rotación Descoñecido
Oblicuidade Descoñecida
Albedo 0,04 − 0,35 (asumida)[4]
Temperatura 33-55 K
Magnitude 23,38 a 23,7 (medida)[4]

Nix é un satélite natural de Plutón. Foi descuberto xunto con Hydra en xuño do 2005 polo Equipo de Busca de Compañeiros de Plutón do Telescopio Espacial Hubble, composto por Hal A. Weaver, S. Alan Stern, Max J. Mutchler, Andrew J. Steffl, Marc W. Buie, William J. Merline, John R. Spencer, Eliot F. Young, e Leslie A. Young.

O nome formal de "Nix", proven da deusa grega da escuridade e a noite, e nai de Caronte, este foi anunciado o 21 de xuño do 2006 pola circular da UAI 8723,[5] onde tamén se lle outorga a designación de Plutón II. A proposta inicial era usa-la grafía clásica Nyx, pero para evitar confusións co asteroide 3908 Nyx, esta nomenclatura foi cambiada pola forma exipcia deste nome grego.[6]

Nix será visitado (xunto con Plutón) pola sonda espacial New Horizons no ano 2015.

Descubrimento, órbita, tamaño e albedo[editar | editar a fonte]

Imaxes do descubrimento de Nix e Hydra

As imaxes do descubrimento foron tomadas o 15 de Maio do 2005; as lúas foron descubertas independentemente por Max J. Mutchler o 15 de Xuño do 2005 e Andrew J. Steffl o 15 de Agosto do 2005. Os descubrimentos foron anunciados o 31 de outubro do 2005, despois da confirmación de datos recuperados do 2002 a partir de placas fotográficas antigas. As lúas foron designadas provisionalmente coma S/2005 P 1 (Hydra) e S/2005 P 2 (Nix).[7][5]

A lúa describe unha órbita circular no mesmo plano que Caronte. O seu período orbital é de 24,9 días e está moi preto de estar nunha resonancia orbital de 1:4 con Caronte, pero cunha discrepancia dun 2.7%, o cal suxire que non hai unha resonancia activa.[1] Unha hipótese para explicar esta quasi-resonancia é que esta foi orixinada antes da migración cara ó exterior de Caronte -seguida esta migración polas tres lúas conxuntamente-, e mantida esta resonancia pola flutuación periódica local do 9% da forza do campo gravitacional de Plutón-Caronte. Subliñar que o valor desta flutuación está en función do satélite sobre o cal actúa esta flutuación, 5% para Hydra e un 9% para Nix que está máis preto de Plutón-Caronte.

O seu tamaño non puido ser medido directamente, calculase que o seu tamaño estaría comprendido entre 46 km, se a seu albedo é semellante ó 35% que ten Caronte, e 137 km, se o seu albedo é do 4%, coma os obxectos máis escuros do cinto de Kuiper.[2] Nix é un pouco máis apagado ca Hydra, o cal suxire que é un pouco máis pequena que esta.[4] Na imaxe do descubrimento, Nix é 6.300 veces menos brillante ca Plutón.[8]

Investigacións posteriores amosaban que Nix era tirando a vermello coma Plutón, a diferencia dos outros satélites de Plutón,[1] pero investigación aínda máis recente outórgalle a Nix unha tonalidade gris coma a do resto de satélites de Plutón.[4]

Posible orixe do sistema de satélites de Plutón[editar | editar a fonte]

O sistema de lúas ó redor de Plutón é inesperadamente complexo e podería se-lo resultado dunha colisión no pasado distante entre Plutón e outro obxecto de tamaño considerable do cinto de Kuiper.[9] As lúas formaríanse a partir dos restos espallados tra-la colisión, moi posiblemente un evento destas características terían conducido ós obxectos que colisionaron, a unha perda da meirande parte dos xeos volátiles, tales coma os do nitróxeno ou do metano.[10] As lúas de Plutón poderían se-la fusión dos cascallos xurdidos a partir dun evento destas características, semellante á teoría do Big Splash, esta teoría formula que a creación da lúa terrestre foi a partir dunha gran colisión. As resonancias orbitais podería actuar coma fendas para recolle-los materiais espallados dentro do sistema de Plutón.[11]

Notas[editar | editar a fonte]

  1. 1,0 1,1 1,2 Buie, M. W.; Grundy, W. M.; Young, E. F.; Young, L. A.; e Stern, S. A. (2006). "Orbits and Photometry of Pluto's satellites: Charon, S/2005 P1, and S/2005 P2 [sic]". Astronomical Journal 132: 290. DOI:10.1086/504422.(Versión final antes da impresión]) a, i, e per JPL (website actualizado no 25 de agosto do 2008)
  2. 2,0 2,1 H. A. Weaver; S. A. Stern, M. J. Mutchler, A. J. Steffl, M. W. Buie, W. J. Merline, J. R. Spencer, E. F. Young and L. A. Young (23-02-2006). "Discovery of two new satellites of Pluto". Nature 439 (7079): 943–945. DOI:10.1038/nature04547. http://arxiv.org/pdf/astro-ph/0601018.
  3. Based on the range of diameters from Buie et al. (2006), and densities ranging from 1 g/cm³ (ice) to 2 g/cm³ (Pluto).
  4. 4,0 4,1 4,2 4,3 Stern, S. A.; Mutchler, M. J.; Weaver, H. A.; and Steffl, A. J. (2006). "The Positions, Colors, and Photometric Variability of Pluto's Small Satellites from HST Observations 2005-2006". Astronomical Journal 132. DOI:10.1086/506347. (Versión final antes da impresión)
  5. 5,0 5,1 IAU Circular No. 8723 nomeando as lúas
  6. "Planet and Satellite Names and Discoverers". Gazetteer of Planetary Nomenclature. USGS Astrogeology. July 21, 2006. http://planetarynames.wr.usgs.gov/append7.html. Consultado o 2006-08-15.
  7. IAU Circular No. 8625 describindo o descubrimento
  8. Brightness Difference on 2005-05-15: (5th root of 100) ^ (Magnitude aparente de Nix 23,38 - MagAp de Plutón 13,87) = 6.368x
  9. Maugh, Thomas H. II (11-07-2012). "Astronomers find fifth moon at Pluto". http://www.latimes.com/news/science/la-sci-sn-pluto-moon-20120711,0,4883068.story. Consultado o 11-07-2012.
  10. Nemiroff, R.; Bonnell, J. (16-07-2012). "Fifth Moon Discovered Orbiting Pluto". Astronomy Picture of the Day. http://apod.nasa.gov/apod/ap120716.html. Consultado o 17-07-2012.
  11. Matson, J. (11-07-2012). "New Moon for Pluto: Hubble Telescope Spots a 5th Plutonian Satellite". Scientific American web site. http://www.scientificamerican.com/article.cfm?id=pluto-moon-p5. Consultado o 12-07-2012.

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Outros artigos[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]