Carreira Nova York-París de 1908

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Mapa do percorrido
Coches na linea de saída
Coche Dedion en Utica
Os gañadores da carreira

A Carreira Nova York París de 1908 foi unha competición automobilística consistente en que os pilotos intentaban viaxar de Nova York a París. Este foi un reto importante dado o estado da tecnoloxía do automóbil e as infraestruturas de estradas do momento. Só tres dos seis participantes completaron a carreira. O gañador foi o equipo de Estados Unidos, pilotando un Thomas Flyer de 1907.

En 1907, a carreira Pequín - París inspirou nunha proba aínda máis audaz para estas novas máquinas. Ao ano seguinte, a carreira sería de Nova York, EE.UU., a París, Francia cunha travesía en barco de 240 km. a través do Estreito de Bering desde Nome ata Cabo Leste, Siberia. Hai que recordar isto era nun momento en que "o automóbil era a cousa máis fráxil e caprichosa na terra.".[1]


A carreira[editar | editar a fonte]

Foi en Times Square o 12 de febreiro de 1908 cando seis coches que representan a catro países partiron da liña de saída para o que se convertería nun calvario de 169 días. Ondeaban as bandeiras nacionais de Alemaña, Francia, Italia e Estados Unidos, co Protos en representación a Alemaña, o Zust representando a Italia, tres coches (De Dion-Bouton, Motobloc e Sizaire-Naudin) en representación de Francia, e o Thomas Flyer que competía polos Estados Unidos. Ás 11:15 AM un disparo dunha pistola con baño de ouro marcou o inicio dunha carreira ao redor do mundo, nesta novedosa forma de transporte. Por diante os competidores tiñan moi poucos camiños pavimentados, e en moitas partes do mundo nin existian as estradas. A miúdo, os equipos percorreron as vías do ferrocarril cos seus coches dacabalo das travesas do ferrocarril circular durante centos de quilómetros donde non existían estradas.

O estadounidense Thomas Flyer estaba á cabeza cando chegaron a San Francisco logo de cruzar os Estados Unidos[2] n 41 días, 8 horas e 15 minutos. Era a primeira vez que un automóbil cruzaba os EE.UU. no inverno.

Logo a ruta levounos a Valdez, Alaska por barco. O equipo Thomas atopou condicións imposibles en Alaska, e a carreira foi desviada a través do Pacífico en buque de vapor a Xapón, onde os americanos fixeron o seu camiño a través do Mar de Xapón. Logo foron a Vladivostok, Siberia por barco para comezar a cruzar os continentes de Asia e Europa. De feito só tres dos competidores pasaron máis aló de Vladivostok, o Protos, o Zust e o Flyer.

A tundra de Siberia e Manchuria era unha lameira sen fin, co desxeo da primavera era difícil facer progresos. En varios puntos, o avance mediuse a miúdo en metros no canto de quilometros por hora. Co tempo, os camiños melloraban a medida que se achegaban a Europa e o Thomas chegou a París o 30 de xullo de 1908 a gañando a carreirar. Os alemáns chegaron a París catro días antes, pero foron penalizados cun total de 30 días por non ir a Alaska, e por transportar o Protos parte do camiño nun vagón de ferrocarril. Iso deulle a vitoria aos estadounidenses con George Schuster (o único americano que cubríu toda a distancia entre Nova York e París))[3] por 26 días. Os italianos chegaron máis tarde, en setembro de 1908.

A carreira foi de interese internacional con cobertura diaria na primeira páxina do The New York Times (un dos patrocinadores da carreira co diario parisiense Le Matin). A importancia do evento estendeuse moito máis alá da carreira en si. Xunto ca Pequín - París a carreira que tivo lugar o ano anterior, estableceuse a fiabilidade do automóbil como medio de transporte fiable, co tempo o automóbil pasou de ser unha diversión dos ricos a unha forma segura e viable de transporte de masas a longa distancia. Tamén deu lugar á petición da mellora das estradas que se construirán en moitas partes do mundo.

O gañador o piloto George Schuster foi incluído no Automotive Hall of Fame o 12 de outubro de 2010.

Películas[editar | editar a fonte]

  • A película de 1965 The Great Race está basada libremente nos acontecementos da carreira New York-Paris de 1908.

Notas[editar | editar a fonte]

  1. London Daily Mail, 1908.
  2. Schuster & Mahoney. The Longest Auto Race (New York: The John Day Company 1966), p.71.
  3. Clymer, Floyd. Treasury of Early American Automobiles, 1877-1925 (New York: Bonanza Books, 1950), p.115.

Literatura[editar | editar a fonte]

Fontes[editar | editar a fonte]

Commons
Commons ten máis contidos multimedia na categoría: Carreira Nova York-París de 1908 Modificar a ligazón no Wikidata