Iolanda de Bar

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
(Redirixido desde "Violante de Bar")
Saltar ata a navegación Saltar á procura
Iolanda de Bar
Condesa consorte de Girona
Condesa consorte de Cervera
Raíña consorte da Coroa de Aragón
Monestir de Poblet-PM 26327.jpg
Escultura de la tumba de Violante de Bar.

Nacemento1365
Ducado de Bar, Lorena, Norte de Francia
Falecemento3 de xullo de 1431
Barcelona, Reino de Aragón
SepulturaMosteiro de Poblet
ConsorteXoán I de Aragón
DescendenciaVéxase: Descendencia
Casa realCasa de Montbéliard
ProxenitoresRoberto I de Bar, duque de Bar
María de Valois

Escudo de Iolanda de Bar
Armas de Iolanda de Bar como raíña de Aragón

Iolanda de Bar, tamén coñecida como Violante de Bar, nada en 1365 no Ducado de Bar, Lorena, Francia, e finada o 3 de xullo de 1431 en Barcelona, foi condesa consorte de Girona (1380 - 1387) e condesa consorte de Cervera (1380 - 1387) e, despois raíña consorte de Aragón, Valencia, de Mallorca, de Sardeña e de Córsega (nominal), duquesa consorte Atenes e de Neoptria e condesa consorte Barcelona, do Rosellón e de Cerdaña (1387 - 1396), como segunda esposa de Xoán I de Aragón (1387-1396).[1]

Culta, políglota, lectora e escritora, deixou como legado un total de 45 volumes de cartas (uns 9 000 folios) nas que fala da vida política e cultural do momento, así como do seu papel como filla, esposa e nai.

Escritas en latín e catalán, é unha das coleccións máis extensas escritas por unha muller na España medieval.

Todas elas consérvanse no Arquivo da Coroa de Aragón, en Barcelona.

Orixes familiares[editar | editar a fonte]

Iolanda era filla do conde Roberto I de Bar e María de Valois.[2][3][4]

Os seus a vós eran, por liña paterna, o conde Henrique IV de Bar e Violante de Flandres, e por liña materna o rei Xoán II de Francia e Bona de Luxemburgo.

Era sobriña do rei Carlos V de Francia e dos duques de Berry, de Borgoña e de Anjou.[2]

Traxectoria[editar | editar a fonte]

Primeiros anos e voda[editar | editar a fonte]

Iolanda foi educada na Corte francesa durante uns oito anos e, en 1379, cado ela tiña uns 14 anos, o duque de Girona, Xoán, primoxénito de Pedro IV de Aragón, foi a pedir a man desa xove nobre, en contra da expresa vontade do rei, que quería que o seu herdeiro casara cunha princesa siciliana. Aceptada a proposta, Iolanda emprendeu o camiño cara a Perpiñán, onde a esperaba o seu futuro marido. A viaxe durou máis tempo do previsto porque a xove parou en diversas cidades na casa de parentes, como e Dijon ou Aviñón. Chegou a Perpiñán o 29 de abril e o matrimonio celebrouse o día seguinte na capela do Palacio real. O 17 de maio partiron cara a Barcelona onde os esperaban o rei e á súa esposa Sibila de Fortià. Instaláronse en principio en Barcelona, pero por motivos políticos e de saúde, especialmente do infante Xoán, a nova Corte foi itinerante[2].

Notas[editar | editar a fonte]

  1. Albertí i Casas 2007, pp. 125-139.
  2. 2,0 2,1 2,2 Violant de Bar no Diccionari biogràfic de dones.
  3. Condes e duques de Bar en Medieval Lands (en inglés).
  4. Duques de Bar - genealogy (en inglés).

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Bibliografía[editar | editar a fonte]

  • Albertí i Casas, Elisenda (2007): Dames, Reines, abadesses, 18 personalitats femenines a la Catalunya medieval. Barcelona: Albertí Editora, S. L. ISBN 978-84-7246-085-0.
  • Bratsch-Prince, Dawn (2006): "The Politics of Self-Representation in the Letters of Violant de Bar (1365–1431)". Medieval Encounters 12 (1): 2–25. doi 10.1163/157006706777502505.
  • Bassegoda Nonell, Joan (1999): "Las tumbas reales de la catedral de Barcelona", Butlletí de la Reial Acadèmia Catalana de Belles Arts de Sant Jordi 13: 237-255.
  • Poull, Georges (1994): La maison souveraine et ducale de Bar. Nancy: Presses Universitaires de Nancy. ISBN 2-8648-0831-5.
  • Riquer, Isabel (1994): "Los libros de Violante de Bar", en: María del Mar Graña Cid (Edit.): Las sabias mujeres. Vol. 1 Educación, saber y autoría (siglos III–XVII)). Madrid: Asociación Cultural Al-Mundayna. ISBN 84-8709-013-3, pp. 161–173.
  • Silleras-Fernández, Núria (2010): "Money isn't everithing: Concubinate, Class, and the Rise and Fall of Sibil·la de Fortià, Queen of Aragon", en: Thresa Earenfigth (edit.) Women and Wealth in Late Medievan Europe. New York, NY, USA: Palgrave Macmillan. ISBN 978-1-3495-3987-1, pp. 67–83.
  • Sobrequés i Callicó, Jaume e Mercè Morales i Montoya (2011): Contes, reis, comtesses i reines de Catalunya. Barcelona: Editorial Base, col. Base Històrica nº 75. ISBN 978-84-1526-724-9.
  • Sabaté i Marín, Glòria e Lourdes Soriano Robles (2005): "Reinas catalanas: mujeres, lectoras y protectoras de la cultura (siglos XIV-XV)". En: María del Val González de la Peña (coord.) Mujer y cultura escrita: del mito al siglo XXI. Gijón: Trea. ISBN 84-9704-156-9, pp. 85–96.
  • Tasis i Marca, Rafael (1959): Joan I. El rei caçador i músic. Barcelona: Aedos.

Outros artigos[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]