Viola brava

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Viola brava
Viola riviniana bluete.jpeg
Clasificación científica
Reino: Plantae
División: Magnoliophyta
Clase: Magnoliopsida
Orde: Malpighiales
Familia: Violaceae
Xénero: 'Viola (xénero)'
Especie: ''V. riviniana''
Nome binomial
''Viola riviniana''
Reichenb.

A viola brava ou violeta brava (Viola riviniana), é unha flor del género Viola da familia das violáceas. É natural de toda Europa e do norte de África (Alxeria, Marrocos, Tunisia) até o Líbano. É común nos prados húmidos e corredoiras sombrizas de toda Galiza.

Descrición[editar | editar a fonte]

Planta herbácea, perenne, de deitada a ascendente, duns 20 cm.

Follas simples, pecioladas, de limbo suborbicular e base a xeito de corazón; as basais, en roseta e as caulinares, alternas; con estípulas filamentosas.

Flores sen cheiro, solitarias, de cor azul violeta, de até 25 mm de diámetro, cigomorfas (de simetría bilateral). Periantio con 5 sépalos agudos e 5 pétalos, o inferior dos cales presenta un espolón. Androceo formado por cinco estames, coas anteras aplicadas arredor do ovario, que é unilocular, con estilo sinxelo. Florean no período de abril a maio no hemisferio norte.

Froito glabro, duns 10 mm, tipo cápsula, dehiscente en tres valvas, expulsando as sementes, que son de cor acastañada e miden uns 2 mm.

Hábitat[editar | editar a fonte]

O seu hábitat son as fragas, sebes e áreas arbustivas, tanto en carballeiras e faiais de montaña, coma en bosques de ribeira e incluso formacións de carballo anano.

En Galiza é moi común nos bosques e prados, sendo a especie de Viola máis común das carballeiras, clareiros de bosque e prados húmidos e sombrizos do país, acompañada moitas veces de cáncaros e fentos. En Galiza florea entre marzo e xuño[1].

Taxonomía[editar | editar a fonte]

Viola riviniana foi descrita por Rchb. e publicado en Iconogr. Bot. Pl. Crit. 1: 81, no ano 1823.[2][3]

Etimoloxía

Foi nomeada en honra do botánico alemán, Augustus Quirinus Rivinus (1652-1722).

Usos e aplicacións[editar | editar a fonte]

Medicinal contra a tose, sudorífica e expectorante. Obtéñense esencias que se utilizan en perfumaría.

Son purgantes e vomitivas cando se comen, polo que o gado as rexeita.

Notas[editar | editar a fonte]

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Bibliografía[editar | editar a fonte]

  • Partridge, James (2007) Viola × bavarica: the punctual Dog-violet BSBI News 106:8-9 (illustrated with colour photographs on inside back cover of this edition)
  • Werner Rothmaler, E. Jäger, Klaus Werner: Exkursionsflora von Deutschland. Bd 4. Fischer, Jena 1958, Spektrum Akad. Verlag, Heidelberg 2000. ISBN 3-334-60831-X, ISBN 3-8274-1496-2
  • Rudolf Schubert, Günther Wagner: Botanisches Wörterbuch. UTB. Ulmer, Stuttgart 1988, 1993, 122000. ISBN 3-8252-1476-1
  • Ruprecht Düll, Herfried Kutzelnigg: Taschenlexikon der Pflanzen Deutschlands. Quelle & Meyer, Wiebelsheim 2005. ISBN 3-494-01397-7


Ligazóns externas[editar | editar a fonte]

Wikispecies-logo.svg
Wikispecies posúe unha páxina sobre: Viola brava
Commons
Commons ten máis contidos multimedia na categoría: Viola brava