Silvio Santiago

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.

Silvio Santiago García, nado en Vilardevós o 18 de outubro de 1903 e finado en Santiago de Compostela o 16 de setembro de 1974, foi un escritor galego.

Traxectoria[editar | editar a fonte]

Participou na fundación do Partido Sindicalista na Coruña en 1934 e colaborou en Trabajo. Ao chegar a guerra civil de 1936, no transcurso da cal foi asasinado o seu irmán Xacinto, fuxiu a Portugal (1937) e de alí marchou a Cuba e posteriormente a Venezuela, onde residiu unha gran parte da súa vida. Alí creou o Centro Galego e dirixiu a Casa Galicia, o Lar Gallego, un programa radiofónico (Hora de Galicia) e varias revistas, como por exemplo Galicia, do Centro Galego de Caracas, na que tratou de mostrar o seu ideal de comuñón galaico-venezolano. Sería tamén nesta revista na que comezaría a súa curta carreira literaria no ano 1952.

Cando xa estaba a piques de cumprir os sesenta anos, en 1961, revelouse como escritor coa publicación de Vilardevós, un libro que de seguida se converteu nun clásico da narrativa galega.

Regresou para vivir na Coruña no comenzo dos anos sesenta, pasando dende entón tempadas na súa vila natal ata o seu pasamento, ocorrido en Santiago de Compostela en setembro de 1974.

Vilardevós na BBdCG.

Obras[editar | editar a fonte]

  • Vilardevós (1961, publicada ao seu regreso a Galicia). Novela autobiográfica da súa mocidade, unha verdadeira galería de personaxes e anécdotas que conforma un fondo retrato da vila que lle dá título.
  • O silencio redimido (1976, Galaxia, publicada postumamente). Durante moito tempo a censura franquista impediu a súa publicación, polo que non vería a luz ata tres anos despois da morte do seu autor. Inspirada na peripecia vital do propio Silvio Santiago, narra acontecementos relacionados coa guerra civil. Hai nesta novela páxinas dun grande lirismo como o episodio do rousiñol que aleda as horas angustiosas do fuxido nun xestal portugués. Especialmente tráxicos, narrados cun dramatismo arrepiante, son os sucesos que transcorren no cárcere de Valmaior (Verín), nos que aparece a figura sinistra dun asasino que coa súa insolencia e desprezo pola dignidade humana se converte no símbolo da barbarie e o horror daqueles anos. O libro obtivo o Premio da Crítica en 1977.
  • Noticia previa.
  • Reencontro co lector postreiro.

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]