Selección de fútbol de Xamaica

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Flag of Jamaica.svg
Xamaica
Actual campión do Mundo
Actual campión de Europa Actual campión de Europa
Actual campión de África Actual campión de África
Actual campión de Sudamérica
Actual campión de NorteaméricaActual campión de Norteamérica
Actual campión de AsiaActual campión de Asia
Actual campión de Oceanía
Na casa
Fóra
Asociación Federación de Fútbol de Xamaica
Confederación CONCACAF
Código FIFA
Alcume Reggae Boyz
Ranking FIFA 57 [1](10 de agosto de 2017)
Ranking ConIFA {{{Ranking ConIFA}}}
Seleccionador Flag of Jamaica.svg Theodore Whitmore
Máis partidos Flag of Jamaica.svgIan Goodison (128)
Máximo goleador Flag of Jamaica.svg Luton Shelton (35)
Estrea internacional
Haití Flag of Haiti.svg 1 - 2 Flag of Jamaica.svg Xamaica
Haití -> 22 de marzo de 1925
Maior vitoria
Xamaica Flag of Jamaica.svg 12 - 0 Flag of the British Virgin Islands.svg Illas Virxes Británicas
Gran Caimán, Illas Caimán -> 4 de marzo de 1994
Xamaica Flag of Jamaica.svg 12 - 0 Francia Saint-Martin
Kingston -> 24 de novembro de 2004
Maior derrota
Costa Rica Flag of Costa Rica.svg 9 - 0 Flag of Jamaica.svg Xamaica
San José, Costa Rica -> 24 de febreiro de 1999
Campionato do Mundo
Participacións 1 (Francia 98)
Mellor resultado Grupos (Francia 98)
Copa Ouro da CONCACAF
Participacións 11 (1963)
Mellor resultado 2 (2015)

A selección de fútbol de Xamaica é o equipo que representa a Xamaica en campionatos internacionais de fútbol. A selección está rexida pola Federación Xamaicana de Futbol (Jamaica Football Federation), afiliada á CONCACAF. A mellor época da selección foi a finais dos noventa cando conseguiron clasificarse ó mundial de Francia 1998.

Historia[editar | editar a fonte]

Comezos[editar | editar a fonte]

O primeiro encontro da selección xamaicana foi o 22 de marzo de 1925 en Haití, na estrea dos Reggae Boyz conseguiron unha vitoria por dous goles a un. Este foi o primeiro encontro dos tres que foron programados entre ambas seleccións en territorio haitiano. Os dous partidos seguintes remataron tamén con vitoria xamaicana [2].

Por mor da ocupación británica do país o conxunto amarelo non podía formar parte da FIFA e polo tanto dos seus torneos [3]. A primeira participación desta selección nun torneo foi nos Xogos Centroamericanos e do Caribe en 1930, que déronse en Cuba, pero non foron quen de pasar de grupos tras caer coa selección anfitrioa e con Honduras [4]. Ese foi o único ano, até a independencia, no que Xamaica participou nestes xogos. Anteriormente ó ano 1962, ano da independencia, a selección xamaicana adicouse a xogar amigables fronte as seleccións de Cuba, Haití, Trinidad y Tobago ou Antillas Neerlandesas.

Independencia[editar | editar a fonte]

No ano 1962 Xamaica logrou a independencia do Reino Unido a selección afiliuouse á FIFA e á CONCACAF. Ese mesmo ano os Xogos Centroamericanos e do Caribe celebráronse en Kingston. Os xamaicanos só pudieron gañar dous dos cinco encontros fronte a Cuba e Porto Rico polo que remataron cuartos no torneo, só un posto por debaixo das medallas [5].

En 1963 participaron no seu primeiro Campionato Concacaf, ágora coñecido como Copa Ouro da CONCACAF, pero perderon todos os partidos na fase de grupos polo que non claificáronse para a fase final. Tras estas derrotas a selección tiña que prepararse para as clasificatorias do mundial de 1966. Gañaron tanto a Cuba como ás Antillas Neerlandesas e pasaron á segunda rolda, onde foron incapaces de gañar no grupo de Costa Rica e México [6]. Ese mesmo ano nos X Xogos Centroamericanos e do Caribe só conseguiron unha vitoria fronte á selección portoriqueña. No Campionato Concacaf de 1969 o conxunto xamaicano gañou a Panamá pero na rolda final rematou na última posición.

A década dos 70 comezou moi mal para os Reggae Boyz, non foron quen de susperar a Cuba na rolda preliminar do Campionato Concacaf de 1971 e ademais non puideron optar á clasificación para o mundial do 74 pola sanción de 17 xogadores da selección. A selección recuperouse para tentar a clasificación para o mundial de Arxentina pero foron eliminados na primeira rolda tras perder fronte a Cuba con dúas derrotas.

Finais de século[editar | editar a fonte]

A historia da selección xamaicana durante a década dos oitenta foi desastrosa. Non había cartos suficientes para montar o equipo e ademais as deudas ca FIFA impediulles xogar competicións organizadas por esta entidade. Non foi ata o ano 1988 cando voltaría a rodar esta selección, foi na fase de clasificación para a Copa CONCACAF 1989, onde venceron a Porto Rico na primeira rolda pero non conseguiron superar ós Estados Unidos. Ese mesmo ano xogouse a primeira edición da Copa do Caribe, en Barbados. Xamaica foi encadrada no grupo C, venceu á Antiga e Barbuda e Guadalupe, e empatou contra Santa Lucía e Dominica polo que foi eliminada [7].

No ano 1991 chegou o primeiro título para a selección. Foi na Copa do Caribe 1991 pasou a fase de grupos tras gañar a Güiana e Illas Caimán, nas semifinais venceron a Santa Lucía e na final gañaron por dous goles a cero a Trinidad e Tobago [8] e esta vitoria deulles o paso a Copa Ouro da CONCACAF 1991 vinte e dous anos despois da súa última participión. Pero nesta copa non lles foi tan ben, xa que perderon todos os encontros que xogaron. No ano 1992 volveron a chegar á final da Copa do Caribe pero non foron quén de superar a Trinidad e Tobago. En 1993 repitiuse a historia perdendo nos penaltis fronte a Martinica, pero ese subcampionato deulles a clasificación para a Copa Ouro da CONCACAF 1993. Neste torneo chegaron ás semifinais, onde caeron contra o que ía ser o campión, México. E perderon fronte Costa Rica na loita polo terceiro posto pero aínda así conseguiron a súa mellor posición na súa historia neste toneo [9].

A era dos Reggae Boyz[editar | editar a fonte]

No ano 1994 René Simões foi contratado como adestrador cá labor de clasificarse o mundial de Francia 98. O novo corpo técnico fixo un rastrexo intensivo de xogadores con descendencia xamaicana e xogadores xamaicanos que xogaban en clubs ingleses. Aínda así nas Copas do Caribe do ano 1995 e 1996 non foron quén de pasar da fase de grupos. Na primavera do ano 1996 comezou a clasificación para o mundial para Xamaica. Na primeira rolda tocoulle enfrontarse a Suriname e venceron os dous partidos por un gol a cero. No verán do mesmo gañaron na segunda rolda á selección de Barbados. Clasificáronse para a terceira fase, onde foron encadrados no grupo B onde pasaron de rolda xunto a México. No hexgaonal final só había tres prazas para o mundial e os Reggae Boyz conseguiron a terceira clasificándose por primeira vez a un mundial.

Antes do mundial a selección xamaicana tiña que disputar a Copa Ouro. Os Reggae Boyz fixeron unha gran primeira fase, empatando fronte a Brasil, gañando a Guatemala e a O Salvador conseguindo a primeira praza. E perderon as semifinais fronte a México na prórroga [10].

O 14 de xuño de 1998, Xamaica xogaba o seu primeiro partido nun campionato mundial. Foi contra Croacia de Robert Prosinecki e Davor Suker e o partido rematou cun tres a un a favor dos europeos. O primeiro gol desta selección foi de Robbie Earle nun córner no minuto 45 que empataba o encontro. O segundo encontro foi contra a todopoderosa Arxentina de Gabriel Batistuta á que só puideron parar no primeiro tempo que rematou cun gol a cero e a expulsión de Darryl Powell. A segunda parte foi un vendaval arxentino e rematou con cinco goles a cero. Na terceira contenda con Xamaica xa eliminada, tocaba xogar fronte a selección xaponesa, pero o conxunto caribeño logrou gañar con dous goles de Theodore Whitmore conseguindo a súa primeira vitoria nun mundial [11].

Na Copa do Caribe 1998 que xogouse un mes despois do mundial, Xamaica foi encadrada no grupo B onde gañou todos os partidos. Nas semifinais enfrontáronse a Antiga e Barbuda e na final a Trinidad e Tobago na súa capital, Porto España, onde gañou por dous goles a un, gañando o seu segundo título [12]. Na seguinte edición desta competición, en 1999, o combinado nacional chegou ata as semifinais onde perdeu contra Cuba. Na Copa Ouro do 2000 Xamaica foi encadrado no grupo A con Honduras e Colombia, e perdeu os dous partidos polo que non clasificouse para as roldas eliminatorias [13]. Na Copa do Caribe 2001 os Reggae Boyz non conseguiron superar a fase de grupos. Para a clasificación do mundial do 2002 os xamaicanos clasificáronse directamente á segunda fase, onde tiñan que enfrontarse ás seleccións de Honduras, O Salvador e San Vicente e Granadinas. Gañou os dous partidos a San Vicente, e un a Honduras e O Salvador polo que pasaron segundos de grupo. No hexagonal final só conseguiron dous vitorias e dous empates nos dez partidos, polo que non conseguiron a súa segunda participación consecutiva nun mundial.

A Copa Ouro do 2003 countou con dous invitados de gran nivel, a selección colombiana, que estivo no mesmo grupo que Xamaica, e a selección brasileña. Os Reggae Boyz pasaron como segundos de grupos, pero caeron nos cuartos de final contra México [14]. No ano 2005 Xamaica lograba a súa terceira Copa do Caribe gañando todos os partidos da competición e ademais conseguindo a clasificiación para a Copa Ouro da CONCACAF dese mesmo ano. Como na anterior Copa Ouro, o combinado nacional foi quén de superar a fase de grupos, pero caeu nos cuartos de final contra os Estados Unidos, que exercían a localía [15]. Na Copa do Caribe 2007 Xamaica foi situada no grupo D, pero non clasificouse para a segunda rolda a pesar de estar empatado a puntos co segundo clasificado e ter a mesma diferenza de goles.

No ano 2008 Xamaica xogou a XV edición da Copa do Caribe, tras pasar como primeiro clasificado na fase de grupos, enfrontouse nas semifinais a Guadalupe a que venceu por dous goles a cero e na final a Granada a que venceu polo mesmo resultado. Con esta vitoria Xamaica lograba o seu cuarto título nesta competición [16]. En 2009 xogouse a décima edición da Copa Ouro da CONCACAF nos Estados Unidos, onde Xamaica caeu encadrada no grupo A pero non fon quén de pasar a segunda fase tras perder contras as seleccións de Canadá e Costa Rica aínda que si conseguiu gañar a O Salvador. Para encarar a clasificación para a Copa do mundo de 2010 volveu a bancada o técnico Renê Simões, que xa levara á selección ó mundial de Francia. Tras gañar a na rolda previa, Xamaica foi situada no grupo 2 xunto a Honduras, México e Canadá. Tras empatar fronte a Canadá e perder contra México e Honduras Renê Simões foi despedido eno seu lugar foi contratado o xamaicano John Barnes. Na segunda volta, liderados por Theodore Whitmore, os Reggae Boyz gañaron todos os partidos pero non clasificaron á hexagonal debido a diferenza de goles con México.

A XVI edición da Copa do Caribe xogouse no ano 2010, Xamaica gañou todos os partidos do seu grupo na primeira fase, nas semifinais venceu a Granada e na final tras empatar a un gol con Guadalupe levouse a copa nos penaltis, con Rudolph Austin como mellor xogador do torneo [17]. Era o quinto título de Xamaica nesta commpetición e clasificaba os Reggae Boyz para a Copa Ouro do ano seguinte. A primeira fase desta Copa Ouro da CONCACAF do 2011, o conxunto amarelo pasouno con claridade vencendo todos os partidos. Nos cuartos de final cruzáronse cos anfitrións, os Estados Unidos, e sucumbiron por 2-0.

No camiño para o mundial de Brasil foi encadrado directamente no grupo A na terceira rolda. No que encontrábanse os Estados Unidos, Guatemala e Antiga e Barbuda, quedando na segunda posición e logrando clasificarse para o hexagonal final. Nesta rolda final o conxunto amarelo cosechou cinco empates e cinco derrotas finalizando na sexta posición e sen lograr a clasificación para o mundial. Na Copa do Caribe do 2014 os Reggae Boyz quedaron primeiros do seu grupo, e na final gañaron a Trinidade e Tobago nos penaltis conseguindo o seu sexto título desta competición ademais da clasificación para a Copa de Ouro do 2015 e da Copa América de 2016.

A Copa de Ouro do 2015 celebrouse nos Estados Unidos e Xamaica foi encadrada no grupo B onde conseguiu rematar como primeiro de grupo. Na seguinte rolda eliminaron a Haití e nas semifinais a anfitrioa Estados Unidos. Na final contra México, perderon por 1 a 3 [18]. Na Copa América Centenario os xamaicanos debutaban no grupo C xunto a México, Venezuela e Uruguai. Pero tras perder os tres partidos non puideron pasar a seguinte rolda [19].

A Copa do Caribe de 2016 baixo a dirección técnica de Theodore Whitmore Xamaica encaraba a XIX edición desta competición. Pasando directamente á terceira rolda conseguiron a primeira praza do grupo e clasificáronse para a seguinte fase. Rematando a competición en terceiro lugar. Na ediciión de 2017 Xamaica acadou a final pero non conseguiu vencer a selección de Martinica. Na clasificación para o mundial de Rusia en 2018, os Reggae Boyz clasificaron directamente para a terceira rolda, onde venceron a Nicaragua. Na cuarta rolda os xamaicanos tiñan que xogar no grupo B pero foron eliminados tras só gañar un partido e empatar outro. No ano 2017 celebrouse a XIV edición da Copa Ouro, Xamaica pasou as roldas finais rematando coma segunda de grupo e eliminou a Canadá e logo a México para chegar por segunda vez na súa historia a final fronte os Estados Unidos. Pero como ocurriu a primeira vez perderon a final por dous goles a un. Neste campionato o capitán Andre Blake foi nomeado mellor cancerbeiro da competición [20]

Estadio[editar | editar a fonte]

A selección xamaicana xoga os seus partidos como local no Independence Park, na capital Kingston. Este estadio coñecido como The Office foi construído en 1962 e ten unha capacidade para 35,000 persoas. Ademais de para xogar partidos de fútbol o estadio emprégase para disputar algunhas competicións de atletismo.

Uniforme[editar | editar a fonte]

Os primeiros partidos pre-independencia eran xogados pola selección cun uniforme de cor negra. Tras a independencia, as tres cores da bandeira xamaicana (amarelo, verde e negro) están sempre presentes nas equipacións do combinado nacional. A única etapa na que o verde prevalece sobre o amarelo é na década dos noventa. Mentres que o amarelo é a cor predominante no resto de uniformes do combinado caribeño.

1925-1930
1980-1990
1993
1994-1997
1998-1999
2000-2001
2001-2002
2002-2005
2005-2007
2008-2012
2012-2014
2015-

Xogadores históricos[editar | editar a fonte]

Xogadores con máis partidos[editar | editar a fonte]

Actualizado a 4 de agosto de 2017 [21]

Nome Primeiro/Último Partidos
Ian Goodison 1996-2009 128
Linval Dixon 1993-2003 127
Theodore Whitmore 1993-2004 120
Ricardo Gardner 1997-2012 111
Warren Barrett 1990-2000 108
Andy Williams 1997-2008 107
Durrant Brown 1992-1998 102
Donovan Ricketts 1999-2013 100
Jermaine Taylor 2004-2017 90
Rudolph Austin 2004-2017 88

Os xogadores en letra grosa seguen en activo

Máximos goleadores[editar | editar a fonte]

Actualizado a 4 de agosto de 2017 [21]

Nome Primeiro/Último Partidos Goles
Luton Shelton 2004-2013 75 35
Onandi Lowe 1997-2004 81 27
Theodore Whitmore 1993-2004 120 24
Paul Young 1989-1997 49 22
Andy Williams 1997-2008 107 22
Walter Boyd 1991-2001 75 19
Paul Davis 1983-1997 61 18
Hector Wright 1990-1997 16 71
Paul Hall 1997-2003 14 48
Deon John Burton 1997-2009 13 42

Os xogadores en letra grosa seguen en activo

Palmarés[editar | editar a fonte]

Última convocatoria[editar | editar a fonte]

Actualizado a 16 de agosto de 2017[22]

Dorsal Nome Posición Idade Club
1 Andre Blake Porteiro 26 anos Flag of the United States.svg Philadelphia Union
2 Rosario Harriott Defensa 27 anos Flag of Jamaica.svg Harbour View
3 Damion Lowe Defensa 24 anos Flag of the United States.svg Tampa Bay Rowdies
4 Ladale Richie Defensa 29 anos Flag of Jamaica.svg Montego Bay United
5 Alvas Powell Defensa 23 anos Flag of the United States.svg Portland Timbers
6 Sergio Campbell Defensa 25 anos Flag of the United States.svg Rochester Rhinos
7 Shaun Francis Defensa 30 anos Flag of Canada.svg Montreal Impact
8 Oniel Fisher Defensa 25 anos Flag of the United States.svg Seattle Sounders
9 Ewan Grandison Centrocampista 26 anos Flag of Jamaica.svg Portmore United
10 Darren Mattocks Dianteiro 26 anos Flag of the United States.svg Portland Timbers
11 Cory Burke Dianteiro 25 anos Flag of the United States.svg Bethlehem Steel
12 Michael Binns Centrocampista 29 anos Flag of Jamaica.svg Portmore United
13 Dwayne Miller Porteiro 30 anos Flag of Sweden.svg Syrianska
14 Shamar Nicholson Dianteiro 20 anos Flag of Jamaica.svg Boys' Town
15 Je-Vaughn Watson Defensa 33 anos Flag of the United States.svg New England Revolution
16 Jermaine Johnson Centrocampista 37 anos Flag of Jamaica.svg Tivoli Gardens
17 Kevon Lambert Centrocampista 20 anos Flag of the United States.svg Phoenix Rising
18 Owayne Gordon Dianteiro 25 anos Flag of Jamaica.svg Montego Bay United
19 Ricardo Morris Centrocampista 25 anos Flag of Jamaica.svg Portmore United
20 Kemar Lawrence Defensa 24 anos Flag of the United States.svg New York Red Bulls
21 Jermaine Taylor Defensa 32 anos Flag of the United States.svg Minnesota United
22 Romario Williams Dianteiro 23 anos Flag of the United States.svg Charleston Battery
23 Damion Hyatt Porteiro 31 anos Flag of Jamaica.svg Arnett Gardens

Notas[editar | editar a fonte]