RMS Atlantic

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.

Coordenadas: 44°27′55.9″N 63°42′37.9″O / 44.465528, -63.710528

RMS Atlantic
RMS Atlantic.jpg
O RMS Atlantic.
Historial Civil Ensign of the United Kingdom.svg
Estaleiro Harland and Wolff, Belfast (Irlanda do Norte, Reino Unido)
Clase Clase Oceanic
Tipo Transatlántico
Operador WhiteStarLogo.svg White Star Line
Botado 26 de novembro de 1870[1]
Viaxe inaugural 8 de xuño de 1871
Baixa 1873
Destino Afundido o 1 de abril de 1873
Características xerais
Eslora 128,1 m (420,3 pés)
Manga 12,1 m (40 pés)
Calado 9,4 m de profundidade (31 pés)
Aparello Catro mastis e 13 velas
Propulsión Unha máquina de vapor, unha hélice e velas
Potencia 600 CV
Velocidade 14,5 nós
Tripulación 166
Capacidade 1.166 pasaxeiros
Enterro das vítimas do naufraxio do RMS Atlantic.

O RMS Atlantic foi un barco de vapor da White Star Line que operaba entre Liverpool e Nova York. Durante a súa décimo novena travesía, o 1 de abril de 1873, o buque precipitouse contra as rocas, afundíndose preto da costa de Nova Escocia e causando 545 mortes.[2] O seu afundimento constituíu o peor desastre marítimo ata o hundimiento do SS Norge en 1904.

Historia[editar | editar a fonte]

Inicios[editar | editar a fonte]

O SS Atlantic[nota 1] foi construído polos estaleiros Harland and Wolff de Belfast en 1871 e foi o segundo buque construído para a White Star Line baixo a dirección de Thomas Ismay. Pertencía á clase Oceanic e era propulsado por unha máquina de vapor cunha potencia de 600 cabalos (a cal movía unha hélice), tendo ademais catro mastros destinados a portar as velas. Do mesmo xeito que o seu predecesor, o Atlantic tiña unha cheminea coas cores da White Star Line, amarelo e negro.[3] Logo da súa botadura o 26 de novembro de 1870, a compañía planeaba utilizalo na liña de América do Sur a partir de xaneiro de 1871.[1] Con todo, resultou non ser así, xa que o Atlantic foi entregado á empresa o 3 de xuño de 1871, e o 8 de xuño dese ano partiu desde Liverpool cara a Nova York na súa viaxe inaugural.[1] Durante os dous anos seguintes, o buque realizou algunhas travesías regulares cos seus tres (posteriormente cinco) irmáns gemelos, ofrecendo unha nova comodidade para un transatlántico: os pasaxeiros de clase «salón» (primeira clase) tiñan camarotes iluminados cunhas lámpadas de queroseno (en lugar de velas), e un suntuoso comedor que dispoñía de asentos individuais en lugar dos bancos habituais.[4]

O Atlantic podía transportar 166 pasaxeiros de clase salón e 1000 pasaxeiros en entrepuente (equivalente á terceira clase).

O naufraxio[editar | editar a fonte]

O 20 de marzo de 1873, o Atlantic partiu desde o porto de Liverpool para realizar a súa décimo novena viaxe. Ao día seguinte fixo escala en Queenstown (Irlanda), poñendo rumbo cara a Nova York con 957 persoas a bordo, das cales 833 eran pasaxeiros, segundo as cifras proporcionadas polas autoridades canadenses.[2] Porén, as cifras varían segundo a fonte.[2]

Durante a viaxe, o capitán James A. Williams decidiu facer escala en Halifax para que o barco se reabastecera de carbón.[5] O 31 de marzo, achegándose a Halifax, o capitán Williams e o terceiro oficial Brady permaneceron na ponte ata a medianoche, mentres o Atlantic atravesaba unha tempestade a unha velocidade de 9 nós, a visibilidade era fortemente reducida e o mar axitado.[1] Cara ás 2:00 da madrugada (hora local) do 1 de abril de 1873, o Atlantic golpeou unha roca mergullada denominada Marr's Head, a 50 metros da illa de Meagher. Os botes salvavidas foron arriados á auga pola tripulación, pero mergulláronse, do mesmo xeito que a cuberta. Tamén morreron algunhas persoas aterrorizadas. Dous oficiais lanzáronse á auga e tenderon algunhas cordo desde unha roca próxima, permitindo rubir aos superviventes.[2]

O manifesto do buque indica que habían 156 mulleres e 189 nenos a bordo. Todas as mulleres pereceron no naufraxio, e entre os nenos, só sobreviviu un mozo chamado John Hindley.[6] Das 957 persoas que ían a bordo, morreron 545 e só se salvaron 412.[2] A investigación do goberno canadense chegou á seguinte conclusión: "A conduta do capitán Williams na súa xestión do buque durante as doce a catorce horas anteriores á traxedia está en profundo desacuerdo co que debe ser a conduta dun home en tal situación".[2]

O naufragio do RMS Atlantic, en términos de vítimas civís, foi a peor catástrofe no Atlántico Norte, ata o naufragio do SS Norge en Rockall o 28 de xuño de 1904.

Despois do naufraxio[editar | editar a fonte]

Despois do naufragio, o Atlantic foi considerado como o primeiro barco da White Star Line en haberse afundido, pero en realidade, a compañía xa perdera o RMS Tayleur na baía de Dublín (Irlanda) en 1854. Pouco despois de que naufragase o Atlantic, a White Star tivo que vender dúas dos seus barcos: o Asiatic e o Tropic.

Hoxe en día, a maior parte do buque repousa a 25 metros baixo a superficie da auga. Algúns obxectos foron traídos de varias expedicións e son expostos no Museo Marítimo do Atlántico, en Halifax, e no SS Atlantic Heritage Park and Interpretation Center de Terence Bay (Nova Escocia).[7]

Notas[editar | editar a fonte]

  1. SS significa Steamer Ship e aplícase a calquera barco de vapor, mentres que RMS (Royal Mail Steamer) aplícase unicamente aos transatlánticos británicos encargados do transporte do correo. Ambas denominaciones son correctas no caso do Atlantic.

Referencias[editar | editar a fonte]

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 Atlantic (en inglés). The White Star Line (archivado en Archive.org). Consultado p 11 de agosto de 2009.
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 2,4 2,5 The S/S Atlantic of the White Star Line, disaster in 1873 (en inglés). Norway Heritage. Consultado o 11 de agosto de 2009
  3. S/S Atlantic, White Star Line (en inglés). Norway Heritage. Consultado el 11 de agosto de 2009.
  4. Mark Chirnside, The Olympic-class ships: Olympic, Titanic, Britannic (en inglés). Tempus, 2004, p. 8.
  5. Mark Chirnside, The Olympic-class ships: Olympic, Titanic, Britannic (en inglés). Tempus, 2004, p. 9.
  6. White Star Liner Atlantic 1871-1873 (en inglés). Titanic-White Star Ships. Consultado o 11 de agosto de 2009.
  7. S.S. Atlantic (en inglés). Ns1763.ca. Consultado el 11 de agosto de 2009.

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Outros artigos[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]