Pucho Boedo

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Pucho Boedo
Pucho Boedo, estatua no Ventorrillo (A Coruña).jpg
Estatua de Pucho Boedo no Ventorrillo, A Coruña.
Nome completo José Boedo Núñez
Alias Pucho Boedo
Nacemento 4 de xaneiro de 1929
Orixe O Ventorrillo, A Coruña, Galicia
Falecemento 26 de xaneiro de 1986 (57 anos)
A Coruña, Galicia
Ocupación (s) Cantante
Xénero Folk, pop
Instrumento(s) Voz
Selo(s) discográfico (s) Bel-Air (1962)[1]
Zafiro (1964)
Marfer (1974)
Ruada (1984)[2]
Relacionado con Los Trovadores
Los Satélites
Los Tamara
Tempo en activo 1948–1985
Homenaxe a Pucho Boedo na Cidade Vella da Coruña.

José "Pucho" Boedo Núñez, nado na Coruña o 4 de xaneiro de 1929 e finado na mesma cidade o 26 de xaneiro de 1986, foi un cantante e compositor galego, considerado un mito da canción galega.

Traxectoria[editar | editar a fonte]

Naceu na Silva en 1929,[1] fillo de José Boedo, membro da CNT asasinado no 36. Un ano despois o seu irmán José Antonio Boedo Núñez era tamén fusilado. Outro irmán, Manuel Boedo, con só dezaseis anos, conseguiu fuxir. Andando o tempo Pucho reencontraríase con el.

A finais da década de 1940 comezou a cantar Radio Juventud no Kiosco Alfonso, gañou un concurso e foi fichado pola orquestra Los Trovadores de Alfonso Saavedra. Fíxose profesional primeiro con este grupo e despois con Los Satélites. Con eles viaxou a Venezuela, na primeira ocasión que unha orquestra galega cruzaba o Atlántico. Da súa volta de América, os Satélites trouxeron aos campos da festa o poder da música tropical, vinte anos antes de que en Nova York se inventase a palabra salsa. Pucho, porén, ficou en Venezuela.

Popularidade[editar | editar a fonte]

Volveu para xuntarse de novo cos Trovadores, que tocaban en Madrid no inverno. Con eles gravou os primeiros discos. Foi a partir da súa incorporación a Los Tamara en 1959, chamado por Prudencio Romo, que se fixo popular. Cantou boleros, rancheiras, xotas, tangos, canción italiana e merengues. Actuou no Olympia de París, compartindo escenario con Charles Aznavour e Jacques Brel. En Suíza, entre as comunidades de emigrantes, a súa voz protagonizou o renacemento da canción en galego, unha lingua prohibida pola ditadura franquista.[3]

Púxolles música aos versos de Curros Enríquez, Celso Emilio Ferreiro e Rosalía de Castro. Deixou os Tamara en 1976 por problemas de saúde e non volvería a cantar até 1982, cando comezou a súa carreira en solitario.

Morte[editar | editar a fonte]

Feleceu na noite do 26 de xaneiro de 1986 na súa casa da Coruña, por mor dun fallo cardíaco.[4] Está enterrado no cemiterio de San Amaro.[5]

Discografía[editar | editar a fonte]

Con Los Tamara[editar | editar a fonte]

Álbums de estudio[editar | editar a fonte]

En solitario[editar | editar a fonte]

Filmografía relacionada[editar | editar a fonte]

Paco Lodeiro produciu un documental (conxuntamente con Xurxo Souto) e un disco sobre a figura de Pucho Boedo: Pucho Boedo, un crooner na fin do mundo[6] e Sempre Pucho[7], respectivamente.

Notas[editar | editar a fonte]

  1. 1,0 1,1 Veinticinco aniversario de la muerte de Pucho Boedo. elcorreogallego.es
  2. Pucho Boedo El crooner infinito. lafonoteca
  3. Un crooner na fin do mundo
  4. "José 'Pucho' Boedo, cantante y compositor". El País (en castelán). 28 de xaneiro de 1986. 
  5. Na tumba número 885: Ventureira, Rubén, ed. (2012). O cemiterio de Santo Amaro (PDF). Concello da Coruña. Consultado o 12 de outubro de 2015. 
  6. Ficha en Culturagalega.org
  7. Ficha do CD

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]