Pere Tobaruela

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Saltar ata a navegación Saltar á procura
Pere Tobaruela
Pere Tobaruela (AELG)-1.jpg
Nacemento14 de novembro de 1965
 Barcelona
NacionalidadeEspaña
Ocupaciónescritor
XénerosNarrativa e ensaio
EstudosXeografía e Historia
editar datos en Wikidata ]

Pere Tobaruela Martínez, nado en Barcelona o 14 de novembro de 1965, é un escritor en catalán, galego e castelán.

Traxectoria[editar | editar a fonte]

É licenciado en Xeografía e Historia pola Universidade de Barcelona, comezando a súa carreira literaria en 1999, primeiro en catalán, e posteriormente en lingua galega. Chegou a Galicia o 26 de decembro do 2005 e en setembro do ano seguinte presentou a primeira obra en galego.[1] Reside actualmente en Rois.[2][3]

No 2009 fichou polo Celta de atletismo e foi bronce no absoluto galego de marcha en pista, tamén campión galego de veteranos en 10.000 m.[4] Tamén foi adestrador e directivo do equipo de fútbol gaélico da Estrada.[5] Despois vinculouse ao fútbol feminino, sendo adestrador UEFA Pro e adestrador do feminino senior de Villestro SD.[6]

Nos comezos exerceu de xornalista para despois dedicarse á escrita literaria.

En febreiro de 2014, Pere Tobaruela declarou que Lea Tobery é un dos seus heterónimos: criouse en Alburquerque (EEUU), graduouse en Saúde e Servizos Sociais na New México State University. Por motivos laborais do seu marido, que é axente literario, reside temporalmente en Roma.[7]

Con Ledicia Costas creou o pseudónimo Pereledi (Pere+Ledi(cia).[8]

En 2015 foi concelleiro en Rois por Xente de Rois,[9] repetindo como cabeza de lista nas seguintes eleccións municipais.

Obra en galego[editar | editar a fonte]

Literatura infanto-xuvenil[editar | editar a fonte]

Colección Formgig4s[editar | editar a fonte]

Con ilustracións de Andrés Meixide.[11]

Con Ana Boullón[editar | editar a fonte]

Ilustracións de Andrés Mexide.

Con Luz Méndez[editar | editar a fonte]

Como Pereledi (con Ledicia Costas)[editar | editar a fonte]

Ilustracións de Andrés Meixide.

Obras como Lea Tobery[editar | editar a fonte]

Narrativa[editar | editar a fonte]

Colección O camiño conto a conto[editar | editar a fonte]

La Voz de Galicia, ilustracións de Andrés Meixide.[14] Narracións para pais, nais e fillos.[15]

  • Camiño de Fisterra-Muxía (2010).
  • Camiño do Mar de Arousa e Río Ulla (2010).
  • Camiño do Norte (2010).
  • Camiño do Sueste (2010).
  • Camiño Francés (2010).
  • Camiño Inglés (2010).
  • Camiño Portugués (2010).
  • Camiño Primitivo (2010).
  • Destino final: Santiago (2010).

Banda deseñada[editar | editar a fonte]

Obra en catalán[editar | editar a fonte]

Conversas e entrevistas[editar | editar a fonte]

Literatura infanto-xuvenil[editar | editar a fonte]

Ensaio[editar | editar a fonte]

  • Okorobikó. Una biografia de Jordi Sabater Pi (2003). Edicions de la Magrana. 223 páxs. ISBN 9788482645056.
  • El delta del Llobregat. Terres d'oblit (2003). Publicacións de l'Abadia de Montserrat. Con Jaume Sans. 120 páxs. ISBN 9788484154747.
  • Etologia. Cap a la desmitificació de l'home (2004). Publicacións de l'Abadia de Montserrat. Con Jordi Sabater Pi. 96 páxs. ISBN 978-8484155881.

Narrativa[editar | editar a fonte]

  • En blanc i negre (2007). Edicions Generals - Càlam. 128 páxs. ISBN 978-8448921002.
  • Llum de ponent (2009). Llibres de L'Índex. 168 páxs. ISBN 978-8496563780.

Banda deseñada[editar | editar a fonte]

  • Les aventures de Floquet de Neu (2004). Empuries, 64 páxs. ISBN 9788497870610. Con Joan Tort.

Premios[editar | editar a fonte]

  • 2013: Premio Frei Martín Sarmiento para 1º e 2º de ESO, por Mortos de ningures, xunto a Ledicia Costas.
  • 2018: Premio Frei Martín Sarmiento 2ª categoría: 3º e 4º de Educación Primaria, por Catro pedras vellas.[16]
  • 2018: Gañador ex aequo con Ánxela Gracián do VIII Premio de Literatura Infantil e Xuvenil Meiga Moira.[17]

Notas[editar | editar a fonte]

  1. Lugo, El Progreso de (2018-04-13). "O escritor Pere Tobaruela presenta en Mondoñedo o seu último libro". El Progreso de Lugo (en castelán). Consultado o 2021-02-16. 
  2. "PERE TOBARUELA Casa del Libro". casadellibro. Consultado o 2021-02-16. 
  3. "autor/a A Editorial Xerais". www.xerais.gal. Consultado o 2021-02-16. 
  4. "El Murakami gallego gana títulos además de escribir". La Voz de Galicia (en castelán). 2009-04-06. Consultado o 2021-02-16. 
  5. "Pere Tobaruela: un escritor con corazón irmandiño Blog Xerais". blog.xerais.gal. Consultado o 2021-02-16. 
  6. "Real Federación Galega de Fútbol - Visualización de Equipos". www.futgal.es. Consultado o 2021-02-16. 
  7. "autor/a A Editorial Xerais". www.xerais.gal. Consultado o 2021-02-16. 
  8. asociacionescritoras-es. "Santiago: presentación de Mortos de Ningures, de Pereledi (Pere Tobaruela e Ledicia Costas) Axenda cultural AELG". Consultado o 2021-02-16. 
  9. "pere Tobaruela, de Xente de Rois, quere que o concello se sume a campaña En Negro contra a Violencia". Lindeiros. 2017-08-24. Consultado o 2021-02-16. 
  10. "As Estantigas: Na cerna da selva, de Pere Tobaruela". As Estantigas. 2019-03-05. Consultado o 2021-02-16. 
  11. "Formig4as, unha serie de novela de aventuras Blog Xerais". blog.xerais.gal. Consultado o 2021-02-16. 
  12. Región, La (2009-04-01). "El escritor Pere Tobaruela publica una novela sobre las industrias catalanas en Galicia". La Región (en castelán). Consultado o 2021-02-16. 
  13. Requeixo, Armando. "Eu son Deus e outros contos". Criticalia. Consultado o 2021-02-16. 
  14. "Pere Tobaruela y Andrés Meixide, un lenguaje a la medida de los niños". La Voz de Galicia (en castelán). 2010-09-26. Consultado o 2021-02-16. 
  15. "«La colección de cuentos del Camino de Santiago es un lugar de encuentro de padres e hijos»". La Voz de Galicia (en castelán). 2010-09-30. Consultado o 2021-02-16. 
  16. asociacionescritoras-es. "Gañadoras/es da XV edición dos Premios Frei Martín Sarmiento Axenda cultural AELG". Consultado o 2021-02-16. 
  17. culturagalega.org (2018-09-19). "Os gañadores repartirán os 2.500 euros de dotación do galardón". culturagalega.org. Consultado o 2021-02-16. 

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]