Perdón

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Saltar ata a navegación Saltar á procura
"O regreso do fillo pródigo", obra de Rembrandt

O perdón é o proceso intencional e voluntario polo que a vítima ou xeralmente o agresor pasa por unha mudanza de sentimentos e actitudes en relación a unha ofensa criminosa, deixa de lado as emocións negativas, como a vinganza cunha capacidade aumentada de desexar ben ao agresor.[1][2] O perdón é distinto da tolerancia (fallar en ver a acción como errada e necesitada de perdón), da desculpa (non considerar o ofensor como responsábel pola acción), do esquecemento (remover a noción da ofensa da conciencia), do indulto (concedido por un representante recoñecido da sociedade, como un xuíz) e da reconciliación (restauración dunha relación).

En certos contextos, o perdón é un termo legal para absolver ou desistir de todos os sinistros por conta de débedas, empréstitos, obrigas ou outras reivindicacións.[3][4]

Como concepto psicolóxico e virtude, os beneficios do perdón foron explotados no pensamento relixioso, nas ciencias sociais e na medicina. O perdón pode ser considerado simplemente en termos da persoa que perdoa incluído perdoar a si mesmo, en termos da persoa perdoada ou en termos da relación entre o perdoador e a persoa perdoada.[5] Na maioría dos contextos, o perdón concédese sen expectativa de xustiza restaurativa, e sen calquera resposta por parte do agresor (por exemplo, alguén pode perdoar unha persoa que está incomunicábel ou morta). En termos prácticos, pode ser necesario que o ofensor ofreza algunha forma de recoñecemento, unha petición de desculpas, ou ata pida perdón, para que a persoa inxustizada crea que é capaz de perdoar tamén.

As dimensións sociais e políticas do perdón envolven a esfera estritamente privada e relixiosa do "perdón".[1] A noción de "perdón" é xeralmente considerada excepcional no campo político. No entanto, Hannah Arendt considera que a "facultade do perdón" ten o seu lugar nos asuntos públicos. A filósofa cre que o perdón pode liberar recursos tanto individual canto colectivamente en face do irreparábel. Durante unha investigación en Ruanda sobre os discursos e a práctica do perdón tralo xenocidio de Ruanda, o sociólogo Benoit Guillou ilustrou a polisemia extrema (múltiplos significados) da palabra perdón, mais tamén o eminente carácter político da noción. Como conclusión do seu traballo, o autor propón catro figuras principais do perdón para unha mellor comprensión, por unha banda, de usos ambiguos e, por outro lado, as condicións baixo as que o perdón pode mediar a continuaciónn do vínculo social.[6]

O termo perdón pode usarse de xeito intercambiábel e interprétase de moitas maneiras distintas por persoas e culturas. Iso é especificamente importante na comunicación relacional, porque o perdón é un compoñente chave na comunicación e na progresión xeral como individuo, do par ou grupo. Cando todas as partes teñen unha visión mutua de perdón, entón unha relación pode manterse. "Entender os antecedentes do perdón, explotar a fisioloxía do perdón e adestrar as persoas para se tornaren máis tolerantes, todo implica que temos un significado compartido para o termo".[7]

Concepcións relixiosas[editar | editar a fonte]

Xudaísmo[editar | editar a fonte]

Na Torá, o perdón é un mandamento divino, unha Mitzvá que prohibe a vinganza e gardar resentimiento ou rancor.[8] No xudaísmo, é Deus quen pode perdoar a persoa que está sinceramente arrepentida e que está disposta a reparar o dano ou a ofensa cometida ao outro.[9] O perdón para o xudaísmo consta de tres niveis: selijá (decisión de acabar coa dolor), mejilá (arrincar a dor e deixar de culpar os outros) e kapará (substituír a negatividade polo amor).[10]

O Yom Kipur, ou día do Perdón celébrase o 10 de Tishrei, 10 días despois do aninovo. É a festividade máis solemne e respectada do calendario xudeu. Este día iníciase como todas as festas xudías a tarde do día anterior. Obsérvase un xaxún rigoroso, é un día dedicado á pregaria e ao arrepentimento polas faltas cometidas durante o ano, esperando o perdón de Deus, que ha perdoar a todos os que se arrepintan sinceramente. Reflexiónase sobre os erros cometidos e sobre como ser mellor persoa o seguinte ano.[11]

Cristianismo[editar | editar a fonte]

No Novo Testamento, Deus é misericordioso, e perdoarse os uns aos outros considérase un imperativo moral, pois o perdón a quen nos ofenden e nos odian é un dos maiores exemplos de amor ao próximo; as referencias ao perdón entre os homes abundan no Novo Testamento, que recomenda poñer a outra fazula e amar os nosos inimigos. Xesús recomendou perdoar "setenta veces sete" (Mateo 18:22), é dicir, non cansar de perdoar.

A parábola do fillo pródigo ensina as diferenzas do perdón entre os seres humanos e a súa analoxía con Deus como perdoador, para quen buscan o seu perdón.[12]

Budismo[editar | editar a fonte]

No Budismo, o perdón concíbese como unha práctica para previr pensamentos daniños que poidan alterar o noso benestar mental.[13] O budismo recoñece que os sentimentos de odio e rancor deixan un efecto dureadeiro no noso karma. De feito, o budismo promove o cultivo de pensamentos que deixen unha sensación sa.

Islam[editar | editar a fonte]

No islam, predícase que Deus é "O Clemente", "O Misericordioso" (al-Rahman al-Rahim). O Corán deixa claro que Deus castiga, mais tamén perdoa. O islam ensina que Deus é misericordioso e a fonte orixinal de todo perdón. O perdón frecuentemente require o arrepentimento de quen teñen que ser perdoados. Dependendo do tipo de erro cometido, o perdón pode provir directamente de Deus, ou do ofendido. No caso do perdón divino, a petición de tal perdón e o arrepetimento é relevante; no caso do perdón humano, é importante tanto perdoar como ser perdoado.

Notas[editar | editar a fonte]

  1. 1,0 1,1 "American Psychological Association. Forgiveness: A Sampling of Research Resultsdata-acceso=2/7/2009" (PDF). 2006. Arquivado dende o orixinal (PDF) o 2011-06-26. 
  2. What Is Forgiveness? Arquivado 2013-11-14 en Wayback Machine. The Greater Good Science Center, University of California, Berkeley
  3. Debt Forgiveness Arquivado 2013-10-31 en Wayback Machine. OECD, Glossary of Statistical Terms (2001)
  4. Loan Forgiveness Arquivado 2013-11-13 en Wayback Machine. Glossary, U.S. Department of Education
  5. Graham, Michael C. (2014). Facts of Life: ten issues of contentment. p. 268. ISBN 978-1-4787-2259-5. 
  6. "Benoît Guillou, Le pardon est-il durable ? Une enquête au Rwanda, Paris, François Bourin". 2014. Arquivado dende o orixinal o 2016-11-05. 
  7. Lawler-Row, Kathleen A.; Scott, Cynthia A.; Raines, Rachel L.; Edlis-Matityahou, Meirav; Moore, Erin W. (2007-06-01). "The Varieties of Forgiveness Experience: Working toward a Comprehensive Definition of Forgiveness". Journal of Religion and Health 46 (2): 233–248. ISSN 1573-6571. doi:10.1007/s10943-006-9077-y. 
  8. "Iom Kipur: El Arte de Perdonar". www.jabad.org.uy (en castelán). Arquivado dende o orixinal o 27 de xuño de 2021. Consultado o 2021-01-06. 
  9. "Aprendiendo del concepto judío del perdón". ZENIT - Espanol (en castelán). 2006-07-27. Consultado o 2021-01-06. 
  10. "Yom Kippur, los tres niveles de perdón". Diario de la Vida Judía en México y el Mundo (en castelán). 2016-10-11. Consultado o 2021-01-06. 
  11. ¿Por qué los judíos piden perdón en Yom Kippur? (en castelán)
  12. The Parable of the Prodigal Son in Christianity and Buddhism
  13. www.psychjourney.com (2006). "Psychjourney – Introduction to Buddhism Series" (en inglés). Arquivado dende o orixinal o 14 de abril de 2006. Consultado o 22-07-2008. 

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Bibliografía[editar | editar a fonte]

  • Balancing the Scales of Justices with Forgiveness and Repentance, Randall J. Cecrle, 2007, ISBN 1-60266-041-7
  • Radical Forgiveness: Making Room for the Miracle, Colin Tipping, 1997, ISBN 0-9704814-1-1
  • Forgiving and Not Forgiving: Why Sometimes It's Better Not to Forgive, Jeanne Safer, 2000, ISBN 0-380-79471-3
  • Hein, David. "Regrets Only: A Theology of Remorse." The Anglican 33, no. 4 (outubro de 2004): 5-6.
  • Hein, David. "Austin Farrer on Justification and Sanctification." The Anglican Digest 49.1 (2007): 51–54.
  • Kramer, J. and Alstead D., The Guru Papers: Masks of Authoritarian Power, 1993, ISBN 1-883319-00-5
  • Lampert, K.(2005); Traditions of Compassion: From Religious Duty to Social Activism. Palgrave-Macmillan; ISBN 1-4039-8527-8
  • Schmidt D. (2003); The Prayer of Revenge: Forgiveness in the Face of Injustice; ISBN 0-7814-3942-6
  • Toxic Parents: Overcoming Their Hurtful Legacy and Reclaiming Your Life, Susan Forward, 1990.
  • The Railway Man: A POW's Searing Account of War, Brutality, and Foregiveness, Eric Lomax

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]