Nina Hagen

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Saltar ata a navegación Saltar á procura
Nina Hagen
Nina Hagen.jpg
Nina Hagen en 2010
Nome completoCatharina Hagen
Nacemento20x20px Berlín Este, Alemania
11 de marzo de 1955
((64 anos))
OrixeBerlim Leste
FillosCosma Shiva Hagen
OcupaciónMúsico, Presentadora, Actriz
XéneroPunk, New Wave, Post-punk, Neue Deutsche Welle, ópera
Instrumento(s)Voz
Tipo de vozContralto
Selo(s) discográfico(s)Universal Music
Relacionado conApocalyptica, Oomph!, Lene Lovich, Rammstein
Na rede
nina-hagen.com
editar datos en Wikidata ]

Catharina "Nina" Hagen, nada en Berlín Leste o 11 de marzo de 1955, é unha cantante e actriz alemá, famosa pola súa mestura de estilo punk e canto operístico.

Traxectoria[editar | editar a fonte]

Filla de Hans Hagen, un guionista de orixe xudía, e de Eva-Maria Hagen, actriz e cantante, naceu en Berlín Leste cando a cidade e a actual Alemaña estaban divididas en dous estados.

O seu pai morreu cando ela era tan só unha nena, e a súa nai contraeu matrimonio con Wolf Biermann, cantautor e artista. O seu padrasto foi acusado varias veces de contrarrevolucionario na entón República Democrática Alemá, por realizar críticas e burlas contra o réxime.

Nina aprendeu ballet a temperá idade e demostrou sorprendente habilidade como cantante, sendo considerada unha nena prodixio polas súas interpretacións de ópera. Deixou o colexio cando cursaba o décimo curso e uniuse á banda de versións Fritzens Dampferband.

Carreira musical[editar | editar a fonte]

Década dos 70[editar | editar a fonte]

Nina Hagen en concerto o ano 2003.

Nina Hagen foi membro da banda Automobil, a cal tivo unha boa aceptación na República Democrática Alemá. En 1976 o seu padrasto, Wolf Biermann, de coñecidas opinións contrarias ao goberno da RDA, foi convidado a presentarse nun espectáculo televisado alén do pano de aceiro. Biermann viaxou á RFA e executou a súa presentación televisiva. Cando as autoridades da RDA se negaron a permitirlle traspasar de volta a fronteira, a súa esposa, Eva-Maria Hagen protestou publicamente por este impedimento. Nina Hagen, xa convertida en estrela musical xuvenil, uniuse á protesta da súa nai e advertíu que seguiría os pasos do seu padrasto no musical e no político, pero dentro da RDA. Ante esta situación, as autoridades xermano-orientais outorgaron o permiso de saída a toda a familia Biermann-Hagen, pero sen opción de retorno.

En 1977 Nina Hagen formou na RFA a banda The Nina Hagen Band coa que un ano despois gravaría o disco homónimo que inclúe temas como "TV-Glotzer (White Punks On Dope)" (unha versión de The Tubes) e "Auf'm Bahnhof Zoo".

Máis tarde, durante unha xira europea, Hagen decidíu deixar a banda, aínda que seguiría cumprindo co contrato para gravar un segundo álbum en 1979. Unbehagen (que en galego significa «incomodidade» ou «inquietude») foi producido con gravacións que a banda fixera en Berlín e coas partes vocais que Nina gravara en California. Este incluíu o tema "African Reggae" e "Lucky Number", unha versión de Lene Lovich.

Mentres tanto, a persoa pública de Nina Hagen foi chamando a atención dos medios de comunicación masivos. Protagonizou un escándalo durante unha aparición nun talk show austríaco chamado Club 2, onde simulou unha masturbación. Tamén participou na película Cha Cha xunto á lenda do rock holandés, Herman Brood e á súa amiga Lene Lovich.

Anos 80[editar | editar a fonte]

En 1982 Hagen realizou o seu primeiro disco como solista: NunSexMonkRock, unha disonante mestura de punk, funk e ópera. Ese mesmo ano comezou unha xira mundial con No Problem Orchestra.

En 1983 gravou o álbum Angstlos e fixo un pequeno tour europeo. Daquela as aparicións públicas de Nina Hagen facíanse estrañas e era frecuente que nas súas discusións incluísen temas relacionados con Deus, os extraterrestres e coa súa postura social e política. Tamén se declaraba defensora dos dereitos dos animais.

Do álbum Angstlos publicouse unha versión en inglés chamada Fearless (en galego: «Intrépido») que xerou dous dos máximos hits que se escoitaron nas discotecas norteamericanas: "Zarah" (un cover da canción "Ich weiss, é wird einmal ein Wunder geschehen" de Zarah Leander) e o éxito de opéra/punk/disco, "New York, New York" (que chegou ao top 9 no Billboard). Esta canción é diametralmente oposta ao clásico do mesmo título cantado por Frank Sinatra e Liza Minnelli, e posiblemente por evitar confusións é citada por algunhas fontes como "New York, N.Y.". A cantante era tan célebre nesta época, que en 1985 participou no famoso concerto colectivo Rock in Rio.

Tamén en 1985 a estrela alemá lanzou Nina Hagen In Ekstasy; este álbum non tivo o éxito do anterior aínda que xerou algúns hits como "Universal Radio" e a versión punk de "My Way" (tema popularizado por Frank Sinatra). Dous anos despois como celebración polos seus 18 anos no punk gravou Punk Wedding EP. Realizou un novo álbum en 1989 ao que chamou simplemente Nina Hagen, o cal foi acompañado por outro tour europeo.

Anos 90[editar | editar a fonte]

Nina Hagen múdouse a París coa súa filla Cosma Shiva, onde viviu toda a década. En 1991, cun novo disco chamado Street, comezou unha nova xira polo vello continente. Un ano despois conduciu un programa televisivo na cadea alemá RTL plus. En 1993 realizou Revolution Ballroom e dous anos máis tarde, integramente en alemán, Freud Euch, gravado en inglés como Beehappy en 1996. Este mesmo ano, Hagen colaborou co produtor de música electrónica Christopher Franke na canción da película Tenchi Muyo! in Love, titulada "Alchemy of Love". Durante esta etapa Hagen mantivo a súa personalidade chocante con vestimentas e coreografías inusuais;. Un exemplo foi súa aparición en 1994 interpretando "New York New York" nun programa musical dunha cadea televisiva privada española, cunha blusa de tul que deixaba á vista o seu peito. [Cómpre referencia]

En 1998 Hagen conducíu un show semanal de ciencia ficción para a canle British Sci-Fi, e ao ano seguinte gravou o álbum Namah Shivay, que foi distribuído exclusivamente en Internet. Ademais cantou "Witness" no álbum Adeus da banda de rock industrial KMFDM.

En 1999 gravou xunto ao Ensemble Modern, Max Raabe e baixo a dirección de HK Gruber, unha aclamada nova versión da Ópera dos Tres Reás (Die Dreigroschenoper), ópera de Bertolt Brecht e Kurt Weill,na cal interpretou o papel de Mrs. Peachum con gran calidade.[Cómpre referencia]

Década de 2000[editar | editar a fonte]

No 2000, o seu tema "Schön ist die Welt" foi a canción oficial da Expo 2000. "Der Wind hat mir ein Lied erzählt", outra versión de Zarah Leander, converteríase no seu novo éxito ese mesmo ano. En febreiro de 2001 lanzou o álbum The Return of the Mother, acompañado por unha nova xira no seu país natal. Ese mesmo ano colaborou con Rosenstolz e Marc Almond no single "Total eclipse/Die schwarze Witwe that reached #22".

Hagen deu voz á personaxe de Sally na dobraxe ao alemán de The Nightmare Before Christmas, película de Tim Burton. Ademais, colaborou con outras bandas como OOMPH! no tema "Fieber". Máis recentemente,[cando?] xunto a Apocalyptica, fixo unha versión da canción "Seemann" da banda alemá Rammstein.

Como actriz saíu nun polémico anuncio de protesta xunto con Pamela Anderson, en contra do uso das peles animais en xeral, e nos avións en particular. [Cómpre referencia]

Aparicións en televisión e cine[editar | editar a fonte]

Nina non foi só cantante, tamén apareceu no cine e nun episiodio da serie televisiva "ABC der Liebe",no ano 1979.[1]

Seguiu aparecendo en televisión ao longo da súa carreira, con máis de 15 aparicións até o momento, incluída asúa performance na película 7 Zwerge no ano 2006.[2] Nos anos posteriores tamén realizou performances como a voz dalgúns personaxes en películas de animación.

Discografía[editar | editar a fonte]

  • Nina Hagen Band (1978)
  • Unbehagen (1979)
  • Cha-Cha (banda sonora da película, con Herman Brood, Lene Lovich; 1979)
  • NunSexMonkRock (1982)
  • Angstlos (1983), regravado en inglés como Fearless (1984)
  • In Ekstase (1985), regravado en inglés como In Ekstasy (1985)
  • Punk Wedding EP (1987)
  • Nina Hagen (1989)
  • Street (1991)
  • Du hast dean Farbfilm vergessen from the Rock aus Deutschland series, compilación dos singles previos a Nina Hagen Band (1992)
  • Revolution Ballroom (1993)
  • Freud Euch (1995), regravado en inglés como Beehappy (1996)
  • Om Namah Shivay (1999)
  • Return of the Mother (2000)
  • Big Band Explosion (2003)
  • Irgendwo auf der Welt (2006)
  • Persoal Jesus (2010)
  • Volksbeat (2011)

Notas[editar | editar a fonte]

Véxase tamén[editar | editar a fonte]