Merlo negro

	Instancia de taxon
	Nome curto T. merula
	Caracterizado por oviparidade

Merlo negro
	Turdus merula ; Carl von Linné 1758
	Instancia de taxon
	Nome curto T. merula
	Caracterizado por oviparidade
Características
	Ciclo diurno diurnalidade
Conservación
Localización
	Área de distribución Polonia; África; Europa
Clasificación taxonómica
	Categoría taxonómica especie
	Taxon superior Turdus
Reino
Reino	Animalia
Filo	Chordata
Clase	Aves
Orde	Passeriformes
Familia	Turdidae
Xénero	Turdus
Especie	T. merula
Datas
	Período de incubación 13 d
Envergadura
Dimensións
Envergadura
Envergadura	36 cm
Tamaño da niñada	5, 5 e 3
Freebase
Identificadores
Freebase
Freebase	/m/0197mw
ITIS	179757
OTT	568572
UICN	103888106
Fontes e ligazóns
	Descrito pola fonte Paulys Realenzyklopädie der klassischen Altertumswissenschaft "Amsel (Pauly-Wissowa)"; Gujin Tushu Jicheng "Q96599826 " ;
	Wikidata G:Commons C:Commons

O merlo negro,^[1] comunmente merlo, melro, cochorra, cochosa e cotrosa (do latín merulu),^[2] (Turdus merula) é unha especie de aves paseriformes pertencentes á familia Turdidae.

Descrición

Os merlos presentan un forte dimorfismo sexual, sendo o macho negro, con peteiro brillante amarelo-alaranxado e un círculo arredor dos ollos. A femia e os poliños teñen dorso negro, ventre pardo-escuro con manchas pardo-claras, e a garganta e a parte superior do peito pardas con manchas abrancazadas. Os poliños teñen o ventre punteado. Esta ave europea paseriforme é omnívora e mide aproximadamente entre 23 e 29 cm.

Localización e características

Miña nai matou un merlo,
o meu pai unha paxara;
alegría meus irmáns
que hoxe temos caldeirada.

—Popular^[3]

Habitan en bosques, sebes, montes baixos e xardíns. Atópanse en Europa, excepto no norte da Península Escandinava e en Asia central até a China. Son aves residentes, pero migradoras parciais cara ao sur até o norte de África no inverno. Non forman bandadas, aínda que varios deles poden vivir asociados nun hábitat apropiado. Porén, as femias compiten polo territorio especialmente na primavera, momento en que poden loitar entre si. Os machos tamén son competitivos, pero os enfrontamentos son breves.

Poñen entre catro e cinco ovos de cor azul pálida con manchas vermellas, que colocan nun niño feito con herba e lama en forma de cunca que sitúan na bifurcación das árbores ou en edificios. Como o resto das aves da súa familia, "escoita" os vermes e logo se lanza sobre eles. Comen tamén bagas e froitos.

Desde o fin do inverno até comezos do verán, os machos cantan cancións variegadas e melodiosas desde as árbores, tellados e outros poleiros, preferentemente coa alborada e o solpor. O seu canto considérase un dos máis lindos de Europa e a riqueza do seu repertorio, as variacións melódicas e a capacidade de improvisación poñen o merlo á parte dos demais paxaros.

A esperanza de vida dun merlo sitúase entre os tres e os catro anos, mesmo se teñen rexistrado casos de até quince. Entre os seus depredadores cóntanse os mouchos. Outros paxaros, como as pegas e os corvos, así como as lontras, os armiños e os gatos, adoitan saquear os niños dos merlos.