Diferenzas entre revisións de «Sacramento Kings»

Saltar ata a navegación Saltar á procura
 
== Historia ==
=== Rochester ===
A franquicia foi fundada en [[1945]] co nome de Rochester Royals, pasando posteriormente polas cidades de [[Cincinnati]] e [[Kansas City, Missouri|Kansas City]]/[[Omaha]], antes de trasladarse a [[Sacramento, California|Sacramento]] en [[1985]]. Os Kings xogan os seus partidos coma locais no [[Power Balance Pavilion]]. Os éxitos ao longo da súa historia foron os campionatos da NBL de [[1946]] e [[1947]], e o de [[1951]] da [[NBA]] (coma Royals). Ademais, teñen cinco títulos de división e un de conferencia.
A franquía que se convertiría nos Sacramento Kings comezou na cidade de [[Rochester, New York]], co nome de [[Rochester Royals]] da National Basketball League.
 
Nos primeiros anos de 1920, o equipo era un grupo semiprofesional patrocinado por unha destilería local, Seagram. O equipo era coñecido coma Rochester Seagrams ao redor de dúas décadas. Os patrocinados Seagrams mantivéronse a flote mentres outros equipos profesionais quedaron no camiño durante a [[Gran Depresión]]. Baixo a mirada do [[Basketball Hall of Fame|Hall of Famer]] Les Harrison, o equipo creceu en talento, participou cada vez en mellores competicións e se convertiu nun gran tesouro local co paso dos anos.
 
Ao remate da [[Segunda Guerra Mundial]], a National Basketball League foi tendo máis éxito tras os anos da guerra, e estaba buscando operacións para a súa melloría, e Rochester era un gran candidato. O equipo cambiou o seu nome a Rochester Pros, e trasladouse ao Edgerton Sports Arena en [[1942]], con 4500 asentos. Foi invitado para unirse á NBL na tempada 1945-46, e Les Harrison e o seu irmán Jack separaron os seus camiños con Seagram, os cales dubidaron de que o equipo puidera beneficiarse co salto á NBL. Fixeron un concurso para renomear o equipo no periódico máis famoso de Rochester. O gañador foi Richard Paeth, un rapaz de tan só 15 anos, que propuxera como nome os "Royals".
 
O éxito para os Royals foi case inmediato. Fundado en 1945 polo propietario/adestrador/manager xeral [[Les Harrison]] (incluído no Hall of Fame) e polo seu irmán e co-propietario/manager de negocios Jack Harrison, o equipo gañou o campionato da NBL na tempada 1945-46, no seu primeiro ano na liga. O equipo foi liderado por [[Bob Davies]], [[Al Cervi]], [[George Glamack]], e [[Otto Graham]], futuro membro do Hall of Fame, quen, na súa única tempada no baloncesto profesional, gañou o campionato da liga antes de cambiarse ao [[fútbol americano]] e liderar aos [[Cleveland Browns]]. Ademais, os Royals dobraron a inversión dos Harrison en tan só unha tempada. Xogando numerosos partidos amigables ademais do calendario da NBL, o equipo estaba na súa cume en 1946.
 
Na seguinte tempada, os mandatarios da NBL decidiron que a tempada regular decidiría ao campión oficial da NBL, e que a postempada consistiría nun torneo aparte, fora do campionato. Os Royals remataron cunha marca de 31-13 (70.5%), conseguindo o seu segundo campionato da NBL nos seus dous anos na competición, pero perderon as Finais do torneo de postempada contra os [[Chicago American Gears]] de [[George Mikan]].
 
Á tempada seguinte, a NBL deu marcha atrás, e dende ese intre, os playoffs de despois da tempada determinarían ao Campión da NBL. Os Royals rematarían outra vez coa mellor marca da liga, con 44-16, pero perderon contra o novo equipo de George Mikan, os [[Minneapolis Lakers]], por 3-1 nas Finais da NBL.
 
Os incontables amigables, ademais dos partidos da tempada, fixeron dano ao equipo polo ano 1948, con varias lesións nas Finais da NBL de 1947 e 1948. O equipo engadiu a Bobby Wanzer para reemprazar a Cervi, ademais doutros movementos no plantel. Ademais, a forte reputación do equipo fíxoo partícipe da fusión entre a NBL e a Basketball Association of America (BAA).
 
Na tempada 1948-49, os Royals trasladáronse á BAA xunto aos [[Fort Wayne Pistons]], Minneapolis Lakers e Indianapolis Jets. Un ano despois, a BAA fusionouse cos demais equipos da NBL para convertirse na [[National Basketball Association]] (NBA).
 
O movemento á BAA fixo que Rochester deixara o seu calendario de amigables, e púxoo na mesma División Oeste na que estaba Minneapolis. Dos dous mellores equipos do baloncesto profesional, tan só un deles podía xogar as Finais da liga. Minneapolis, con Mikan, foi case sempre un pouco mellor nos playoffs que os Royals. Co seu pequeno pavillón e o seu agora limitado calendario, os Royals foron baixando o seu nivel, á vez que Harrison mantivo ao equipo nun nivel alto, que nunca baixou do segundo posto na súa división entre 1945 e 1954. Pasou moito tempo nos anos 1950 buscando un comprador para o equipo, a medida que as débedas aumentaban.
 
Os Royals gañaron o título da NBA na tempada 1950-51 gañando aos [[New York Knicks|New York Knickerbockers]] por 4-3. É o único campionato da NBA da historia da franquía ata hoxe. Pero a vitoria non fixo que a franquía aumentara os seus beneficios. O plantel cambiou por completo en 1955, con tan só Wanzer quedando no equipo, e o equipo pasou a xogar no Rochester Memorial, un pavillón máis grande. Agora cun equipo perdedor cheo de rookies, os Royals seguían sen ter beneficios. Ao mesmo tempo, a NBA metíalle presa a Harrison para vender ou recolocar o equipo nunha cidade máis grande. A tempada 1956-57 foi a última dos Royals en Rochester.
 
A estancia de 12 anos dos Royals en Rochester contou coa presencia de nove futuros membros do [[Basketball Hall of Fame]], un membro do Pro Football Hall of Fame e un membro do Paseo da Fama de Hollywood: [[Al Cervi]], [[Bob Davies]], [[Alex Hannum]], [[Les Harrison]], [[Red Holzman]], [[Arnie Risen]], [[Maurice Stokes]], [[Jack Twyman]], [[Bobby Wanzer]], [[Otto Graham]], e [[Chuck Connors]].
 
== Pavillóns ==
19.118

edicións

Menú de navegación