Eric Hobsbawm

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Saltar ata a navegación Saltar á procura
Eric Hobsbawm
Eric Hobsbawm.jpg
Nacemento9 de xuño de 1917
 Alexandría
Falecemento1 de outubro de 2012
 Londres
CausaLeucemia e pneumonía
SoterradoCemitério de Highgate
NacionalidadeReino Unido
Alma máterKing's College e St Marylebone Grammar School
Ocupaciónescritor, historiador da economia, historiador social, catedrático de universidade e xornalista musical
FillosAndy Hobsbawm e Julia Hobsbawm
PremiosPrêmio Balzan, Bochum Historian Prize, Ernst Bloch Award, Wolfson History Prize, Lionel Gelber Prize, Deutscher Memorial Prize, honorary doctor of the University of Girona, Honorary doctor of the University of Vienna, doutor honoris causa pola Universidade Carolina de Praga, Fellow of the British Academy, Fellow of the Royal Society of Literature, honorary citizen of Vienna, Fellow of the American Academy of Arts and Sciences e Leipzig Book Award for European Understanding
editar datos en Wikidata ]

Eric John Ernest Hobsbawm, nado en Alexandría, Exipto, o 9 de xuño de 1917 e finado en Londres, Inglaterra, o 1 de outubro de 2012, foi un historiador marxista británico. Foi autor da triloxía Long nineteenth century (The Age of Revolution: Europe 1789–1848, The Age of Capital: 1848–1875; The Age of Empire: 1875–1914).

Traxectoria[editar | editar a fonte]

Fillo de pais xudeus e criado en Viena e Berlín, non se trasladaría a Londres ata 1933, cos seus pais xa finados. Obtivo o seu doutoramento en Historia pola Universidade de Cambridge. En 1947 obtivo unha praza de profesor de Historia na Universidade de Londres. Foi profesor visitante en varias universidades estadounidenses e membro da Academia Británica.

Pensamento[editar | editar a fonte]

Os seus traballos centráronse nos eidos do capitalismo, o socialismo e o nacionalismo. A súa filiación comunista causoulle problemas de marxinación profesional, non sendo ata os anos 60 cando se empezaron a publicar os seus traballos e impedíndolle acadar unha praza de mestre en Cambridge. Malia ela, non vacilou en condenar a invasión soviética de Hungría e saudar con simpatía a Primavera de Praga.

No eido historiográfico, a súa perspectiva marxista contribuíu a superar a vella historiografía vitoriana baseada nos grandes personaxes, contribuíndo á construción da historia social. Criticou as chamadas tradicións nacionais, considerándoas meros inventos das elites gobernantes para xustificaren as construcións dos Estados-nación. Focalizou boa parte da súa análise na que el denominou Revolución Dual, a francesa e a industrial, interpretándoas como a forza impulsora do liberalismo capitalista actual. Outro tema recorrente nos seus traballos é o dos bandidos sociais, aos que dota dun contexto sociohistórico, contradicindo así a visión tradicional de seren un xeito espontáneo e imprevisible de rebelión primitiva. Tamén publicou numerosos ensaios sobre a barbarie na Idade Moderna, a problemática do movemento obreiro e o conflito entre o anarquismo e o comunismo.

Alén da súa actividade coma historiador, tamén escribiu unha columna regular na revista New Statesman coma crítico de jazz, asinada baixo o pseudónimo de Francis Newton.

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]