Enric Prat de la Riba

Enric Prat de la Riba
	;
Biografía
Nacemento	(ca) Enric Prat de la Riba i Sarrà ; 29 de novembro de 1870 ; Castellterçol, España
Morte	1 de agosto de 1917 (46 anos); Castellterçol, España
Lugar de sepultura	Camposanto de Montjuïc, carrer de sant Jaume 41°21′19″N 2°09′28″L / 41.3554161, 2.1578831
Presidente da Mancomunitat de Catalunya
	6 de abril de 1914 – 1 de agosto de 1917 ; ← sen valor – Josep Puig i Cadafalch →
Q135719330
	Representa: dous; 1908 – 1917 (-elect (en) ) ; ← Manuel Durán y Bas – Ignasi Casanovas i Camprubí (en) →
Presidente da Deputación de Barcelona
	2 de abril de 1907 – 1 de agosto de 1917 ; ← Joaquim Sostres i Rey – Juan Vallés y Pujals →
Deputado provincial de Barcelona
	1905 – 1917
Secretario Unió Catalanista
	22 de febreiro de 1891 – 25 de marzo de 1892 ; ← sen valor – Manuel Folguera i Duran (en) →
Presidente Centre Escolar Catalanista
	1890 – 1891 ; ← Josep Puig i Cadafalch – Josep Puig i Cadafalch →
Director La Veu de Catalunya
Datos persoais
Ideoloxía política	Nacionalismo catalán
Relixión	Catolicismo
Educación	Universidade de Barcelona - dereito (–1893)
Actividade
Ocupación	xornalista, político, ensaísta, avogado
Partido político	Lliga Regionalista (1901–); Lliga de Catalunya (–1899); Unió Catalanista
Membro de	Sección de Ciencias do Institut d'Estudis Catalans (membro numerario do Institut d'Estudis Catalans) (1917–1917); Centre Escolar Catalanista (1887–)
Participou en
27 de marzo de 1892	Bases de Manresa
Obra
	Obras destacables (1894) Compendi de la doctrina catalanista; (1897) Missatge a S.M. Jordi I Rei dels Hel·lens; (1906) La nacionalitat catalana ;
Familia
Cónxuxe	Josepa Dachs i Carné
Pai	Esteve Prat de la Riba i Magarins

Enric Prat de la Riba i Sarrà, nado en Castellterçol o 29 de novembro de 1870 e finado na mesma vila o 1 de agosto de 1917, foi un político catalán, primeiro presidente da Mancomunidade de Cataluña.

Traxectoria

Fixo estudos de Dereito que culminou, aos 24 anos de idade, na Universidade Central de Madrid. No ano 1887 ingresa no Centro Escolar Catalanista, onde xurdiu unha das primeiras definicións do catalanismo. Tivo cargos de responsabilidade na Unión Catalanista.

No ano 1892 foi secretario da asemblea que redacta as Bases de Manresa, documento que sentaba os alicerces da devolución das Constitucións catalás.

Presidiu a Deputación de Barcelona e como tal o 18 de xuño de 1907 fundou o Institut d'Estudis Catalans. Impulsou a creación da Mancomunidade de Cataluña da cal foi o primeiro presidente, desde o 6 de abril de 1914 ata a súa morte.

Como dinamizador catalanista, elaborou manifestos da Unión Catalanista, entre os que destaca o "Missatge al Rei dels Hel·lens" (Mensaxe para o rei dos gregos) o ano 1897. Como divulgador e pensador catalanista escribiu o Compendio da doutrina catalanista ou o Compendio da Historia de Cataluña, e impulsou o diario La Renaixença.

Desde 1899 impulsou unha corrente catalanista política, primeiro no Centro Nacional Catalán e despois na Lliga Regionalista (Liga Rexionalista).

Foi autor tamén de La Nacionalitat Catalana (1906), considerada a obra máis importante do catalanismo político. Apoiou o intervencionismo da Lliga na política española; exemplo diso fora a redacción do manifesto Per Catalunya i per l’Espanya Gran (1916) (Por Cataluña e pola España Grande).