Bugatti Royale

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Saltar ata a navegación Saltar á procura
Bugatti Type 41
Bugatti Type 41 (Royale) Coupé Napoleon.jpg
NomeBugatti Type 41
Construtor Bugatti
Produción 1927 - 1933 (6 producidos)
Tipo Berlina, cupé, cabriolet, roadster
Motor 12.763 cc (12,7 L) 8 en liña
Dimensións 5.990x1920x2000 mm
Peso 3.175 kg

O Bugatti Type 41, máis coñecido como Royale, é un coche de gran luxo con 4,3 metros de distancia entre eixes e 6,4 metros de lonxitude total. O seu peso é de aproximadamente 3.175 quilogramos e utiliza un motor 8 en liña de 12,7 L (12.763 cc). En comparación co moderno Rolls-Royce Phantom (producido a partir de 2003), o Royale é aproximadamente un 20% máis longo, e un 25% máis pesado. Isto fai do Royale un dos coches máis grandes do mundo.[1][2]

Ettore Bugatti planeara construír vinte e cinco destes coches, e vendelos á realeza para convertelo no coche máis luxoso. Pero incluso a realeza europea non ía poder comprar eses coches durante a Gran Depresión, e Bugatti só foi capaz de vender tres dos seis feitos.

Deseño[editar | editar a fonte]

Tapa do radiador do Tipo 41.

Elaborado por Ettore Bugatti, dise que o Tipo 41 fabricouno porque ofendeuse polos comentarios dunha dama inglesa que dixo que os seus coches eran peores que os Rolls-Royce.[1]

O prototipo tiña un motor cunha capacidade de preto de 15 litros. Na versión de serie, o seu percorrido reduciuse de 150 mm a 130 mm quedando unha cilindrada de 12,7 litros. O motor foi construído ao redor dun único gran bloque (aprox. 1,4 metros de longo por 1,1 metros de alto), sendo un dos motores de automóbil máis grandes que se fixeron, cunha potencia de 205 a 223 kW (275 a 300 CV). O motor baséase nun deseño de motores de aviación que fora deseñado polo Ministerio do Aire francés, pero nunca se produciu nesa configuración.[3]

O chasis era comprensiblemente robusto, cunha suspensión convencional semi-elíptica de bésta na parte dianteira.[3] Na parte traseira se complementou cun segundo xogo de béstas. Unhas grandes zapatas eran operadas mecanicamente a través de cables: os freos eran eficaces pero, sen servofreo, necesitábase un piloto con gran forza muscular para accionalos.[3] As rodas do coche "Roue Royale" miden 610 mm de diámetro.

Como reflexo dalgunhas modas da época, o condutor tiña diante unha serie de botóns de óso de balea, mentres que o volante estaba cuberto de madeira de nogueira.

A proba de estrada realizada en 1926 por W. F. Bradley a solicitude de Ettore Bugatti para a revista Autocar demostrou como a construción exquisita do chasis permitía un moi bo e equilibrado manexo a velocidade, similar ao dos pequenos coches deportivos de Bugatti, malia o peso e tamaño do coche.[4]

Todos os Royales foron carrozados individualmente. A tapa do radiador representaba un elefante, unha escultura do irmán de Ettore Rembrandt Bugatti.

Produción[editar | editar a fonte]

En 1928 Ettore Bugatti afirmou que "este ano o Rei Afonso de España recibirá o seu Royale", pero o rei español foi derrocado sen recepcionar o Royale, o primeiro dos coches entregado a un cliente foi en 1932. O Royale cun prezo de chasis básico de 30.000 dólares, púxose en marcha xusto cando a economía mundial comezaba a deteriorarse na década de 1930, a Gran Depresión. Foron construídos seis Royales entre 1927 e 1933, pero só tres foron vendidos a clientes. Destinado á realeza, non foi finalmente vendido a membros da realeza, Bugatti ata se negou a vender un de deles ó rei Zog de Albania, afirmando que os modais na mesa dese home están máis aló do admisible!.[5]

Aínda existen os seis Royales fabricados de serie (o prototipo resultou destruído nun accidente en 1931), e cada un ten unha carrozaría diferente, algúns foron carrozados varias veces.

41.110 - Cupé Napoleón[editar | editar a fonte]

Chasis nº41.110, coñecido como o Cupé Napoleón, no Musée National de l'Automobile de Mulhouse.
  • O primeiro coche foi o número de chasis 41.110
  • É coñecido como Cupé Napoleón
  • Este coche foi equipado co gran motor prototipo de 14,7 litros.[3]
  • O Cupé Napoleón foi utilizado por Ettore Bugatti, e converteuse no seu coche persoal. Permaneceu en poder da familia, que vivía no castelo de Ermenonville ata que as dificultades financeiras obrigaron a súa venda en 1963[3] . Posteriormente pasou a mans do fan de Bugatti Fritz Schlumpf.[3]
  • Nun principio tiña unha carrozaría Packard. Se re-carrozou en París polo carroceiro Weymann como un cupé de dúas portas. A carrozaría Weymann foi substituída despois de que Ettore Bugatti estrelara o coche, en 1930 ou 1931 cando quedouse durmido ao volante viaxando de París a Alsacia e requiriu unha reconstrución importante.[3]
  • En distintas épocas tamén se equipou con outras carrozarías.[3]
  • Durante a Segunda Guerra Mundial agachouse tapiado na casa da familia Bugatti en Ermenonville, cos 41.141 e 41.150 para evitar que foran requisados polos nazis.
  • Foi vendido por L'Ebe Bugatti na década de 1960 aos irmáns Schlumpf
  • Atopase no Museo Nacional do Automóbil de Mulhouse, xunto co 41.131 que os irmáns Schlumpf adquiriran a John Shakespeare.

41.111 - Cupé de Ville Binder[editar | editar a fonte]

Bugatti Type 41 Royale Binder Coupé De Ville.
  • O segundo coche construído, pero o primeiro en atopar un cliente, foi o chasis nº41.111
  • É coñecido como o Cupé de Ville Blinder
  • Foi vendido en abril de 1932 ao fabricante de roupa francesa Esders Armand.[3] O fillo maior de Ettore, Jean, deseñou un fantástico roadster de dúas prazas con impresionantes aletas ao longo da carrozaría e cun asento da sogra, pero sen luces. Desta forma fíxose coñecido como o Royale Esders Roadster.[6]
  • Adquirido polo político francés Paternotre[7], o coche foi recarrozado como un Cupé de Ville polo carroceiro Henri Binder. Desde ese momento, foi coñecido como Cupé de Ville Binder
  • Debido á 2ª Guerra Mundial, foi escondido dos nazis nas cloacas de París
  • Pouco despois de ser atopado levárono ao Reino Unido logo da 2ª Guerra Mundial, e foi adquirido por Dudley C Wilson de Florida en 1954[3]. Á súa morte en 1961 pasou ao banqueiro B Mills Lane, de Atlanta[3] antes de que en 1964 se presentara na Harrah Collection en Reno, Nevada, comprouse polo incrible prezo de 45.000 $ (aproximadamente o custo que o coche tiña novo).[1]
  • Foi vendido en 1986 a un coleccionista de California, William Lyon, estivo a poxa en 1996, onde rexeitou unha oferta de 11 millóns de dólares; tiña unha reserva de 15 millóns.
  • En 1999, o novo propietario da marca Bugatti, Volkswagen AG, comprou o coche por uns 20 millóns. Agora utilizase como vehículo de promoción da marca, e viaxa a distintos museos e lugares.

41.121 - Cabriolet Weinberger[editar | editar a fonte]

Chasis nº41.121, Bugatti Type 41 Royale 'Weinberger Cabriolet' 1931.
  • O terceiro coche foi o chasis nº41.121
  • É coñecido como o Cabriolet Weinberger
  • Vendido en 1932 para o obstetra alemán Josef Fuchs, quen contratou ao carroceiro Ludwig Weinberger de Múnic para crear un cabriolet. Pintado en negro e amarelo, o coche foi entregado ó Dr. Fuchs en maio de 1932.
  • Como as tensións políticas aumentaban na Alemaña de preguerra, os Fuchs, trasladáronse a Italia e Xapón. Antes de trasladarse definitivamente a Nova York ao redor de 1937, co Royale con el.[8]
  • Charles Chayne, despois VP de Enxeñería Corporativa de General Motors, admiraba o coche de Fuchs. Chayne máis tarde atopou o auto nun desguace en Nova York, e comprouno en 1946 por 400 dólares. Chayne logrou reunir unha colección moi impresionante de coches clásicos dos anos 40 e 50 desta maneira.
  • Primeiro puxo de novo o coche en marcha, logo modificou o coche para que fora máis manexable en estrada e dise que gastou máis de 10.000 $ para facelo, terminou o coche en 1947: un novo colector de admisión con catro carburadores, en lugar da configuración orixinal dun só carburador, unha nova pintura de cor ostra branco, cun asento verde escuro e teito convertible.
  • En 1957, logo de gozar do auto durante dez anos, Chayne doou o coche ó Henry Ford Museum. Situado en Dearborn, Michigan, onde aínda se atopa. No cartel explicativo, lese:1931 Bugatti Royale Type 41 Cabriolet, Ettore Bugatti, Molsheim, Francia, Carrozaría de Weinberger, OHC, 8 cilindros en liña, 300 cabalos de forza, desprazamento 779 cu.in., 3.191 kg.. Prezo orixinal: 43.000 dólares, agasallo de Charles e Esther Chayne

41.131 - Limusina Park-Ward[editar | editar a fonte]

Chasis nº41.131, coñecido como Limousine Park-Ward, atopase no Museo Nacional do Automóbil de Mulhouse.
  • O cuarto coche foi o chasis nº41.131
  • É coñecido como o coche Foster ou limusina Parque-Ward.[1]
  • Vendido ao capitán inglés Cuthbert W. Foster, herdeiro dunha gran tenda por departamentos en Boston EE.UU., a través da súa nai estadounidense, en 1933.[1] Foster tivo unha carrozaría tipo limusina feita para o coche por Park Ward, creada no estilo dun Daimler de 1921 que posuíra unha vez.[1]
  • Adquirido en 1946 polo distribuidor británico de Bugatti Jack Lemon Burton por ao redor de 700 £ (ou 2.800 dólares), viuse obrigado a substituír ós enormes pneumáticos, o que esixiu a necesidade de quitar o rodapé dos garda barros.
  • Vendido en xuño / xullo de 1956 ao coleccionista americano de Bugatti John Shakespeare, pasou a formar parte da maior colección de Bugattis nese momento. Shakespeare pagou 3.500 £ ou aproximadamente 9.785 $ polo coche, que estaba en perfecto estado. Este foi un prezo considerable para un auto de colección en 1956. Polo mesmo prezo podíanse mercar dous Duesenbergs SJ novos. O novo Ferraris tamén saíu ao redor deste prezo en 1956.
  • Debido a problemas financeiros, en 1963 Shakespeare vendeu a súa completa colección de coches, e atopou un comprador en Fritz Schlumpf
  • Forma parte da Schlumpf Collection.[9]
  • Atopase no Museo Nacional do Automóbil de Mulhouse], xunto co 41.110 que os irmáns Schlumpf adquiriran á familia Bugatti.[1]

41.141 - Coche Kellner[editar | editar a fonte]

  • O quinto coche é o chasis nº41.141
  • É coñecido como o coche Kellner
  • Non vendido, mantívoo Bugatti.
  • Agachado tapiado cos 41.110 e 41.150 durante a Segunda Guerra Mundial na casa da familia Bugatti en Ermenonville, para evitar ser requisado polo nazis.[1]
  • Vendeuse xunto ó 41.150 por L'Ebe Bugatti no verán de 1950 ó piloto americano de Le Mans Briggs Cunningham, a cambio de 200.000 francos, (571 dólares EE.UU.) máis un par de frigoríficos General Electric novos, que entón non estaban dispoñibles na Francia de posguerra.[1] Téñase en conta que o franco francés devalárase drasticamente nos anos inmediatamente posteriores á guerra. Os frigoríficos incluíronse de propina. O coche era perigoso, pero manexable. Tendo en conta os frigoríficos, esencialmente pagou ao redor de 600 $ por coche. Os custos de restauración elevarían o custo total ata preto de 1 millón de francos, ou 2.858 dólares EE.UU., por coche. Os coches foron entregados nos Estados Unidos en xaneiro de 1951.
  • Logo de pechar o seu museo en 1986,[10] en 1987 o coche foi vendido directamente da colección de Briggs Cunningham en Christie por 5,5 millóns de libras, ou 9,7 millóns de dólares EE.UU. no Royal Albert Hall, ao magnate sueco Hans Thulin.
  • O coche tamén foi sacado en poxa en 1989 por Kruse en Las Vegas, onde Ed Weaver ofreceu polo coche 11,5 millóns de dólares, que Thulin rexeitou, a reserva era de 15 millóns. Co colapso do seu imperio, Thulin vendeu o coche en 1990 por 15,7 millóns de dólares ao conglomerado xaponés Meitec Corporación,[11] e quedou no soto do seu moderno edificio antes de ser posto á venda por 10 millóns de libras por Bonhams e Brooks por contratación directa en 2001.[1]
  • O propietario actual e descoñecido, pero demostrouse nos últimos anos que pertence ó broker suízo Lukas Huni.[12]

41.150 - Berline de Voyage[editar | editar a fonte]

Type 41 Royale Berline de Voyage 1929 (41150).
  • O sexto coche é o chasis nº41.150
  • É coñecido como o Berline de Voyage
  • Non vendido, mantívoo Bugatti.
  • Agachado tapiado cos 41.110 e 41.141 durante a Segunda Guerra Mundial na casa da familia Bugatti en Ermenonville, para evitar ser requisado polo nazis.[1]
  • Vendeuse xunto ó 41.141 por L'Ebe Bugatti no verán de 1950 ó piloto americano de Le Mans Briggs Cunningham, a cambio de 200.000 francos, (571 dólares EE.UU.) máis un par de frigoríficos General Electric novos, que entón non estaban dispoñibles na Francia de posguerra.[1] Téñase en conta que o franco francés devalarase drasticamente nos anos inmediatamente posteriores á guerra. Os frigoríficos incluíronse de propina. O coche era perigoso, pero manexable. Tendo en conta os frigoríficos, esencialmente pagou ao redor de 600 $ por coche. Os custos de restauración elevarían o custo total ata preto de 1 millón de francos, ou 2.858 dólares EE.UU., por coche. Os coches foron entregados nos Estados Unidos en xaneiro de 1951.
  • Á súa chegada aos Estados Unidos, Cunningham vendeu o 41.150, a Cameron Peck a principios de 1952 por ao redor de 6.500 $ (nese momento uno dos prezos máis altos xamais pagados por un auto de colección, sacando Cunningham un beneficio substancial). A partir de aí o coche finalmente rematou na Colección Harrah. Despois, o coche foi vendido en poxa en 1986, Jerry J. Moore pagou 6,5 millóns de dólares por el, gardouno durante 1 ano e logo vendeuno a Tom Monaghan por 5 700 000 libras, 8,1 millóns de dólares.
  • En 1991, Tom Monaghan, fundador de Dominos Pizza, vendeu o 41.150 por 8 000 000 de dólares, que eran menos dos 5 700 000 libras (8,1 millóns de dólares) polos o que o adquiriu en 1987 de Jerry J. Moore.
  • O coche foi vendido á Blackhawk Collection en Danville, California, onde foi exposto en varias ocasións.
A maioría dos motores destinados ó Royale foron descatalogados e atoparon saída nunha serie de vagóns Bugatti de alta velocidade.

Tren Nacional Francés SNCF[editar | editar a fonte]

Para utilizar os 23 motores restantes logo do remate da construción dos Royale, Bugatti construíu un ferrobús accionado por dúas ou catro das unidades de oito cilindros. Foron construídos setenta e nove para o Tren Nacional de Francia SNCF, utilizando o novo motor 186, o último deles permaneceu en uso regular ata 1956[3] ou 1958 (as fontes difiren). O vagón converteu o fracaso económico do Royale nun éxito comercial para Bugatti. Os motores reduciron a potencia para producir só uns 200 cabalos de forza, pero ata nesta forma proporcionaron un excelente rendemento.[3] Un dos vagóns logrou unha marca de velocidade media mundial de 196 km/h.

Coches Replica[editar | editar a fonte]

Réplica do Royale Esders Coupe dos irmáns Schlumpf, en exhibición no Salón de París de 2006.
Replica do Coupe Napoleón, feito para a película francesa Rebus cun motor V8 americano, que actualmente está no Sinsheim Auto e Technik Museum.

En vista da escaseza do tipo 41 e o seu prezo asociado, non é sorprendente que se fixeran algunhas réplicas.

Aos irmáns Schlumpf gustáballes a carrozaría cupé orixinal do chasis 41.111 do Dr. Armand Esders, e usando pezas orixinais de Bugatti fixeron unha réplica do coche. Agora gardase cos dous orixinais no Museo Nacional do Automóbil de Mulhouse.[7]

O defunto Tom Wheatcroft encargou a Ashton Keynes Restauracións vintage construír unha réplica exacta do coche persoal de Bugatti, o Cupé Napoleón (chasis número 41.110), para súa Donington Grand Prix Collection de Inglaterra. Desde entón vendeuse e saíu da colección. Tan boa foi a réplica, que cando o coche Kellner necesitou un pistón de reposto, os seus propietarios xaponeses encargaron a South Cerney Engineering a peza de reposto.

O máis pequeno Panther De Ville (producido entre 1974 e 1985) conscientemente parecíase ao tipo 41.

80 aniversario[editar | editar a fonte]

En 2007, para celebrar o octoxésimo aniversario do Royale, cinco dos seis coches atopábanse en exhibición no Festival Goodwood de Velocidade.[7]

Notas[editar | editar a fonte]

  1. 1,00 1,01 1,02 1,03 1,04 1,05 1,06 1,07 1,08 1,09 1,10 1,11 "The most expensive car in the world". The Daily Telegraph. 2002-03-22. Consultado o 01-01-2009. 
  2. Rob Pattinson (1 January 2009 regionwide edition). "The Wheels of Fortune (front page), History of the well-kept car (section, p5)". Evening Chronicle. p. 1,4,5. O instinto de atesouramento do Dr. Carr significou que o coche mantívose prácticamente intacto e sen uso desde a década de 1960. A venda récord actual para un coche en poxa é de 4´7 millóns de libras, para un Bugatti Royale Kellner Coupe de 1931, vendido en 1987. 
  3. 3,00 3,01 3,02 3,03 3,04 3,05 3,06 3,07 3,08 3,09 3,10 3,11 3,12 "The car of Kings". Motor: pages 17–20. 8 February 1969. 
  4. "Royale Driving Report". bugatti.com. Arquivado dende o orixinal o 09-03-2013. Consultado o 15-07-2013. 
  5. "1930 Bugatti Royale Esders". seriouswheels.com. Consultado o 03-012009. 
  6. "The Most Beautiful Bugatti Royale Ever Made". bugattipage.com. Consultado o 03-01-2009. 
  7. 7,0 7,1 7,2 "Bugatti Type 41 Royale Binder Coupe de Ville". ultimatecarpage.com. Consultado o 01-01-2009. 
  8. "Bugatti Type 41 Royale Weinberger Cabriolet". ultimatecarpage.com. Consultado o 01-01-2009. 
  9. "Bugatti Type 41 Royale Park Ward Limousine". ultimatecarpage.com. Consultado o 01-01-2009. 
  10. "Briggs Cunningham". briggscunningham.com. Consultado o 14-03-2016. 
  11. "Kellner Bugatti T41 Royale". coachbuild.com. Consultado o 01-01-2009. 
  12. "Bugatti Type 41 Royale Kellner Coach". ultimatecarpage.com. Consultado o 01-01-2009. 

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]