Florence Nightingale

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Florence Nightingale

Florence Nightingale, nada o 12 de maio de 1820 en Florencia e finada o 13 de agosto de 1910 en Londres, foi unha enfermeira británica famosa por ser a pioneira no tratamento a feridos de guerra, durante a Guerra de Crimea. Tamén contribuíu no campo da estatística, especialmente na creación de sistemas de representación gráfica como o gráfico sectorial (comunmente coñecido como diagrama polar ou Rosa Nightingale).

Traxectoria[editar | editar a fonte]

A súa familia, rica e ben relacionada, vivía en Florencia, na Italia. Por iso, Florence recibiu o nome en inglés da cidade en que naceu, como a súa irmá máis vella Parthenope nacida en Partenope. Recibiu unha importante formación en humanidades e tamen en matemáticas, aritmética, alxebra, xeometría (o que non resultaba usual no seu tempo) nun primeiro momento dedicase a ensinar estas disciplinas a nenos. Moza brillante e impetuosa, rebelouse contra o papel convencional para as mulleres do seu status, que sería o dunha esposa exemplar, e decidiu dedicarse á enfermaría.

Enfermería[editar | editar a fonte]

Tradicionalmente, o papel de enfermeira era exercido por mulleres axudantes en hospitais ou acompañando exércitos, moitas veces traballando tamén como cociñeiras e prostitutas. Florence Nightingale estaba particularmente preocupada cas condicións de tratamento médico dos máis pobres e indixentes. Ela anunciou a súa decisión á súa familia en 1845, provocando rabia e ruptura, particularmente da súa nai.

Aparentemente, Florence sufría de esquizofrenia. En decembro de 1844, en resposta á morte dun mendigo nunha enfermaría en Londres, que rematou nun escándalo público, ela foi a principal defensora de mellorías no tratamento médico. Inmediatamente, ela obtivo o apoio de Charles Villiers, presidente do Poor Law Board (Comité de Lei para os Pobres). Isto a levou a ter un papel activo na reforma das Leis dos Pobres, estendendo o papel do Estado máis alén do fornecemento dos tratamentos médicos.

En 1846, visitou en Kaiserwerth ( Düsseldorf) un hospital pioneiro, fundado e dirixido polo pastor Theodor Fliedner, no que prestaban os coidados de enfermaría as Diaconisas de Kaiserwerth, formadas na propia escola do hospital. Nightingale quedou impresionada pola calidade do tratamento médico e polo compromiso e prácticas das diaconisas.

En 1853, asume o cargo de Superintendente no Instituto para o Coidado de Señoras Enfermas en Londres.

Teórica[editar | editar a fonte]

Conseguiu que se reformaran os coidados médicos militares británicos.No ano 1860 funda a primeira Escola de Enfermaría laica, no Saint Thomas Hospital de Londres. Considerada coma unha das pioneiras da enfermaría moderna, acadando o nivel de profesional. Loitou por fundamentar os coidados en evidencias científicas e por afianzar o corpo de coñecementos dos profesionais da saúde.Creadora do primeiro modelo conceptual da enfermaría. Modelo naturista. Considerase a primeira teórica a partir da que se fundamenta a enfermaría como disciplina académica.

Escritora[editar | editar a fonte]

Dictou conferencias e realizou diversos escritos os máis coñecidos: Notas sobre enfermería. Qué es y que non es? en 1859. Notas sobre Hospital .1859. Notas en cuestións que afectan a Saúde, a Eficiencia e a Administración Hospitalaria do Exercito Británico. Suxerencias para pensar para os buscadores das verdades relixiosas. 1860.

Guerra de Crimea[editar | editar a fonte]

A contribución máis famosa de Florence foi durante a Guerra de Crimea, que se tornou o seu principal foco cando os relatos da guerra comezaran a chegar a Inglaterra contando sobre as condicións horríbeis para os feridos. En outubro de 1854, Florence cun equipo de 38 enfermeiras voluntarias educadas por ela, inclusive a súa tía Mai Smith, partiron para Crimea. Faise cargo da organización do hospital de Scutari, mellorando as condicións das instalacións, no que se refire ó amoreamento dos soldados feridos, faia de ventilación, deficientes desaugadoiros e outras cuestións de hixiene e máis da deficiente alimentación que se estaban a dar.

Regreso a Inglaterra[editar | editar a fonte]

Florence Nightingale volveu para Inglaterra como unha heroína en agosto de 1857 e, de acordo ca BBC, era probabelmente a persoa máis famosa da Era Vitoriana alén da propia Raíña Vitoria.

En 1883, a Raíña Vitoria concedeu a Florence Nightingale a Cruz Vermella Real e en 1907 convertiuse na primeira muller en acadar a Orde do Mérito.

Estatística[editar | editar a fonte]

Diagrama polar ou Rosa de Nightingale

Dende moi nova salienta en matemáticas. Aplicou os seus coñecementos estatísticos á epidemioloxía e á estatística sanitaria. Foi innovadora na recolleita, tabulación, interpretación e representación das estatísticas descritivas. Demostrou de xeito practico que a estatística ofrece un marco de organización para controlar e aprender coa finalidade última de mellorar a praxe médica e maila cirúrxica. Desenvolveu unha Formula Modelo de Estatística Hospitalaria, coa finalidade de que nos hospitais se xerasen e recollesen datos e se elaborasen estatísticas consistentes. Idea unha representación gráfica coñecida como Diagrama polar o Rosa de Nightingale. O diagrama polar Empregouno para representar o número de mortes durante a Guerra de Crimea (1853-1856) Consiste nun círculo dividido en sectores co mesmo ángulo. Cada sector ten diferente radio en función da casuística. Dentro dun mesmo sector pódense representar varios datos. No gráfico que vemos a dereita da imaxe representa o número de éxitus:nas áreas azuis, os finados por enfermidade infecciosas; nas vermellas, os mortos por feridas; nas negras, os que pasaron por outras causas.[1]

Recoñecementos científico[editar | editar a fonte]

O mundo científico realizoulle varios recoñecementos entre os máis salientables encontramos os seguintes: Primeira muller admitida na Royal Statistical Society Británica en 1860. Membro honorario da American Statistical Association 1874. Recibiu a Cruz vermella do Mérito. A Orde do Mérito Británico.

Dende o ano 1974 celébrase o Dia Internacional da Enfermería, promovido polo Consello Internacional de Enfermaría, celebrase cada 12 de maio, para conmemorar o seu nacemento.

A día de hoxe a súa memoria continúa viva cen anos despois do seu pasamento.

Loitadora nata[editar | editar a fonte]

Florence Nightingale en 1910

A súa figura ainda a día de hoxe resulta moi controvertida. Sendo una muller vitoriana convencida loitou por librarse do estereotipo do rol feminino. Tamén estivo contra a imaxe caritativa asociada as coidadoras, tendo sempre presente o carácter humano dos coidados. Defendendo así unha profesión emerxente. Se ben é certo que non é unha feminista, temos que enmarcala dentro do contexto social no que se desenvolveu, si contribuíu á causa da emancipación da muller. Non inventa a enfermaría como profesión, pero o seu traballo, si resulta ser un punto de inflexión na profesionalización da enfermaría moderna e mesmo coloca os primeiros alicerces na consideracíon dos coidados como unha disciplina.

Bibliografía[editar | editar a fonte]

•Nigthingale, Florence.Notas sobre enfermería. Qué es y que no es.Edición en español.Elsevier Masson. Barcelona 1990.

•Pollard, Eliza. Florence Nigthingale. La amiga del soldado herido. Edición orixinal 1890. Quain,R. Diccionario de Medicina.Edicion 1886. Articulos escritos por Florence Nigthingale.Formación de las enfermeras.Como curar a los enfermos Colegio de Enfermeria de Bizkaia. Academia de Ciencias de Enfermería de BizKaia. Bilbao 2010.

•Florence Nigthingale en: http://es.wikipedia.org/wiki/Florence_Nightingale [outubro 2013]

•Biografias. Florence Nigthingale en: http://cienciahistorica.com/biografias/la-dama-de-la-lampara/  [outubro 2013]

•Florence Nigthingale estadistica para todos.en; http://www.estadisticaparatodos.es/bibliografias/nightingale.html  [outubro 2013]

•Florence Nigthingale, estadistica y epidemiologia.Enfermeria basada en la evidencia en: http://ebevidencia.com/archivos/1277  [outubro 2013]

•Mujeres que aplicaron la estadistica para transformar el mundo: Florence Nigthingale y Madelain Guilberte  en http://eprints.ucm.es/16911/ [outubro 2013]

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Outros artigos[editar | editar a fonte]