Eduard Sievers

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.

Eduard Georg Sievers, nado en Lippoldsberg o 25 de novembro de 1850 e morto en Leipzig o 30 de marzo de 1932, foi un lingüista e filólogo alemán, expoñente da escola neogramática que influíu profundamente na indoeuropeística entre os séculos XIX e XX e coñecido sobre todo polos seus estudos sobre textos en saxón e inglés antigos.

Traxectoria[editar | editar a fonte]

Nado en Lippoldsberg, pequeno centro da comuna de Wahlsburg, Sievers ensinou na universidades de Jena (1871-1883), de Tubinga (1883-1887), de Halle (1887-1892) e de Leipzig (1892-1914), onde foi reitor do 1901 ao 1902[1][2].

Expoñente do movemento dos Neogramáticos, no centro das súas investigacións estiveron a lingüística indoeuropea e a xermanística: fixo a edición de numerosos textos antigos e escribiu ensaios sobre a gramática histórica e sobre a métrica xermánicas, para despois elaborar a súa Schallanalyse, o estudo dos procesos psíquicos que regulaban a emisión dos sons, e aplicala á crítica textual a fin de identificar paternidade e cronoloxía dos textos[1]. É coñecido en indoeuropeística como o descubridor da que na súa honra se coñeceu como a Lei de Sievers.

Obras[editar | editar a fonte]

Ensaios[editar | editar a fonte]

  • Untersuchungen über Tatian. Inauguraldissertation zur Erlangung der philosophischen Doctorwürde auf der Universität Leipzig, Halle, Waisenhauses, 1870.
  • Grundzüge der Lautphysiologie zur Einführung in das Studium der Lautlehre der indogermanischen Sprachen, Leipzig, Breitkopf & Härtel, 1876.
  • Beiträge zur Skaldenmetrik, 1878-1879.
  • Angelsächsische Grammatik, Halle, Niemeyer, 1882.
  • Zur Rhythmik des germanischen Alliterationsverses, 1887.
  • Altgermanische Metrik, Halle, Niemeyer, 1893.
  • Abriß der altenglischen (angelsächsischen) Grammatik, Halle, Niemeyer, 1895. Agora en in: Sievers, Eduard (1963). Abriß der altenglischen (angelsächsischen) Grammatik. ISBN 978-3-484-40010-8. .
  • Rede des abtretenden Rectors Dr. E. Sievers. Bericht uber das Studienjahr 1901-1902 in Rectoratswechsel an der Universität Leipzig am 31. October 1902, Leipzig, Edelmann, 1902
  • Metrische Studien 1901-1919
  • Rhythmisch-melodische Studien. Vorträge und Aufsätze, Heidelberg, Winter, 1912
  • Schallanalyse und Textkritik, 1922
  • Ziele und Wege der Schallanalyse. Zwei Vortrage, Heidelberg, Winter, 1924
  • Der Textaufbau der griechischen Evangelien. Klanglich Untersucht, Leipzig, Hirzel, 1931

Traducións e colaboracións[editar | editar a fonte]

  • Taciano. Lateinisch und altdeutsch mit ausfuhrlichem Glossar, Paderborn, Ferdinand Schoning, 1872
  • Die Murbacher Hymnen, Halle, Waisenhauses, 1874
  • Heliand, Halle, Waisenhauses, 1878.
  • Die althochdeutschen Glossen (con Elias Steinmeyer), Berlino, Weidmann, 1879-1922, 3 vol.
  • Der Nibelunge Not. Kudrun, Leipzig, Insel, 1921.
  • Deutsche Sagversdichtungen des 9.-11. Jahrhunderts nebst einem Anhang. Die gotische Bergpredigt, Heidelberg, Winter, 1924.

Notas[editar | editar a fonte]

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Bibliografía[editar | editar a fonte]

  • Einhauser, Eveline (1989) (en alemán). Die Junggrammatiker. Ein Problem fur die Sprachwissenschaftsgeschitchtsschreibung. ISBN 3922031137. 
  • Best, Karl-Heinz (2009). "Eduard Sievers (1850-1932)" (en alemán). Glottometrics. pp. N° 18, pp. 87-91. 

Outros artigos[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]


Escola neogramática
August Leskien | Berthold Delbrück | Hermann Paul | Hermann Osthoff | Karl Brugmann | Wilhelm Braune | Eduard Sievers