Astronáutica

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.

A astronáutica é a rama da ciencia e da técnica que traballa coas máquinas deseñadas para saír ou traballar totalmente fora de atmosfera terrestre, é dicir, trata da ciencia e a tecnoloxía necesarias para o voo espacial.

Introdución[editar | editar a fonte]

O termo astronáutica foi acuñado pola súa analoxía co termo aeronáutica. Dado que hai certo grao de solapamento nas tecnoloxías usadas nos dous campos sóese aplicar o termo aeroespacial para describilos a ambos.

Ó igual que na aeronáutica, as restricións de masa, temperatura e forzas externas requiren que os sistemas sexan capaces de sobrevivir a condicións extremas: altos graos de baleiro, bombardeo de radiación procedente do espacio exterior, cintos de radiación na órbita baixa terrestre... Os vehículos de lanzamento deben traballar baixo enormes forzas e os satélites poden experimentar grandes variacións de temperatura ó longo da súa órbita, en curtos períodos de tempo.[1] As restricións en canto a masa lanzable nos foguetes causan unha constante necesidade de aforrar masa útil no deseño dos vehículos de lanzamento para maximizar a carga útil que alcanza órbita.

A enxeñería aeroespacial é un sector específico da enxeñería relacionada coa astronáutica.

Historia[editar | editar a fonte]

Os inicios da astronáutica consisten en pura teoría: as matemáticas fundamentais das viaxes espaciais foron establecidas por Isaac Newton no século XVII no seu tratado Philosophiæ Naturalis Principia Mathematica.[2] Outros matemáticos, como Leonhard Euler e Joseph Louis Lagrange, tamén fixeron contribucións esenciais nos séculos XVIII e XIX. Por outro lado a cuestión da viaxe espacial xa fora tratada na literatura de man de Jules Verne e H. G. Wells.

A principios do século XX, Konstantin Tsiolkovsky formulou a famosa ecuación do foguete de Tsiolkovsky, que describe a propulsión baseada en foguetes. Esta ecuación fai posible calcular a velocidade final do foguete a partir da masa da nave (m_1), da masa combinada do propelente e da nave (m_0) e da velocidade de escape do propelente (v_e):

\Delta v\ = v_e \ln \frac {m_0} {m_1}

Nos primeiros anos da década de 1920, Robert H. Goddard desenvolveu foguetes de propelente líquido, concepto que unhas décadas despois converteríase na base dos foguetes V-2 e Saturno V.

Subdisciplinas[editar | editar a fonte]

  • Astrodinámica: consiste no estudo do movemento orbital (traxectorias, balística, mecánica celeste...).
  • Propulsión: é o estudo da maneira en que as naves cambian as súas órbitas e de como son lanzadas.
  • Deseño de naves: é unha forma especializada de enxeñería de sistemas, centrada en combinar tódolos subsistemas necesarios para un vehículo de lanzamento ou satélite concretos.
  • Controis: para o mantemento dun satélite ou foguete na órbita desexada e coa orientación necesaria.
  • Entorno espacial: estuda os efectos da meteoroloxía espacial e outros problemas ambientais.

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]

Commons
Commons ten máis contidos multimedia sobre: Astronáutica

Notas[editar | editar a fonte]

  1. Understanding Space: An Introduction to Astronautics, Sellers. 2nd Ed. McGraw-Hill (2000)
  2. Fundamentals of Astrodynamics, Bate, Mueller, and White. Dover: New York (1971).