Aristipo de Cirene

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Aristipo de Cirene.

Arístipo (435 a. C. - 350 a. C.) foi un filósofo grego fundador da escola cirenaica que identificaba o ben co pracer.

Biografía[editar | editar a fonte]

Naceu en Cirene en 435 a. C. Atraído pola fama de Sócrates, foino buscar e fíxose discípulo seu. Morto este, volveu á súa patria, onde nos últimos anos da súa vida ensinou filosofía para sobrevivir. Foi o fundador da escola cirenaica, propugnadora do Hedonismo.

Filosofía[editar | editar a fonte]

As súas ideas, algo semellantes no punto de partida coas socráticas, diverxen delas notablemente no fondo. Partindo do dito de Protágoras de que "o home é a medida de todas as cousas", empezou por desprezar a dialéctica e dar importancia só á ciencia positiva. Defendeu o nominalismo e o sensismo, ao igual que Antístenes, pero diferenciándose radicalmente del pola súa ética. A felicidade para Aristipo consiste no pracer; a maior pracer, maior felicidade; e, como o pracer máis intenso é o sensible, este é o que hai que perseguir. Dentro do pracer sensible só interesa o pracer presente (parón páthos), sen que teñamos que preocuparnos polo futuro, xa que este é incerto. A frónese, a prudencia, é a que guía na procura do pracer, para saber elixir o máis axeitado; pero o home non debe ser dominado polo pracer, senón dominalo (no que hai una certa atemperación do hedonismo) (Dióxenes Laercio, XI,65104).

Desexa que o home sexa sempre superior aos seus instintos básicos e así o seu pracer combínase cunha relativa liberdade de espírito. Tal superioridade prodúcea a cultura da intelixencia. Nese punto aproximábase a Sócrates, que consideraba tamén a ciencia como condición indispensable para a humana felicidade. Pero Arístipo reducía toda a ciencia e as súas vantaxes ao dominio do sentimento individual. A virtude, polo tanto, non era para el máis que a moderación na fruición, pero moderación interesada, para que non se esgote a fonte do pracer.

Coa intelixencia cultivada distinguía os praceres sensuais dos intelectuais, os puros dos que levan mestura, os egoístas dos desinteresados.

Arístipo é o primeiro filósofo da serie dos hedonistas, cuxa escola proseguen en certo modo Epicuro, Hobbes, Locke, Hume, Bentham, Stuart Milll e Spencer.

Obras[editar | editar a fonte]

Segundo Dióxenes Laercio, escribiu multitude de obras, moitas de carácter frívolo e alleas ao campo da filosofía. Ningunha delas subsiste. Consérvanse catro Cartas apócrifas baixo o seu nome.

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Bibliografía[editar | editar a fonte]

  • Watson, Hedonistic theories from Aristippus to Spencer (Glasgow, 1895)
  • Mentzii, Aristippus philisophus socraticus (Halle, 1719)
  • Wieland, Aristipo (Leipzig, 1800)
  • Kunhardt, De aristippi philosophi morali (Helmst, 1796)

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]