Zoé Valdés

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Saltar ata a navegación Saltar á busca
Zoé Valdés
Zoe Valdes 20090315 Salon du livre 1.jpg
Nacemento 2 de maio de 1959
  A Habana
Nacionalidade Cuba
Educada en Universidade de Havana
Ocupación escritora e poetisa
Premios Premio Planeta, cabaleiro da orde das Artes e as Letras e Premio Fernando Lara
editar datos en Wikidata ]

Zoé Valdés, nada na Habana o 2 de maio de 1959, é unha escritora cubana de poesía, novela e guións cinematográficos que adquiriu a cidadanía española en 1997. Tamén é cidadá francesa.

Traxectoria[editar | editar a fonte]

Estudou no Instituto Superior Pedagóxico Enrique José Varona, pero abandonou os estudos no cuarto ano. Despois ingresou na Facultade de Filoloxía da Universidade da Habana, onde estudou até segundo ano.[1]

Entre 1984 e 1988 formou parte da Delegación de Cuba ante a Unesco en París, e da Oficina Cultural da Misión de Cuba nesa mesma cidade.

Despois de regresar a Cuba e de pasar un tempo desempregada, comezou a gañarse a vida como dialoguista e guionista no Instituto Cubano da arte e Industria Cinematográficos (ICAIC) e logo foi subdirectora da revista Cine Cubano entre 1990 e decembro de 1994

En 1995 foi convidada a unhas xornadas sobre José Martí en París, onde quedou coa súa filla e esposo nesa época, o cineasta Ricardo Vega. Politicamente, Zoé Valdés foi opositora ao goberno de Fidel Castro e é anticomunista.

Zoé Valdés debutou en literatura como poeta cando en 1982 gañou un premio co seu primeiro poemario. Once anos despois, en 1993, publicou a súa primeira novela, Sangre azul, xénero que despois desenvolveu máis que os outros —escribiu unha quincena de elas—, aínda que non abandonou a lírica e produciu tamén contos e literatura infantil. A súa obra obtivo numerosos galardóns, entre os que destaca o Fernando Lara de Novela por Lobas de mar.

Foi redactora xefe da revista de arte estadounidense ARS Magazine, que dirixía o seu irmán Gustavo Valdés, fundada por ambos en 1995 e relanzada a fins de 2010 baixo o nome de Ars Atelier City.[2]

Zoé Valdés colabora en numerosas publicacións periódicas como as españolas El País, El Mundo, El Semanal, Qué leer, Elle e Vogue ou as francesas Le Monde, Libération, Lle Nouvel Observateur, Beaux Arts, Lles Inrockuptibles ou Art Absolument. Participou en moitos festivais literarios internacionais e exerceu como membro do xurado de prestixiosos concursos.

Ademais de escribir guións, Zoé Valdés codirixiu a curtametraxe Caricias de Oshún con Ricardo Veiga, e foi xurado do Festival de Cannes (1998).

A súa obra foi traducida a diversos idiomas. A súa novela La mujer que llora foi traducida ao francés e ao inglés, en Editorial Arthaud e Editorial Skyhorse Publishing en Estados Unidos (2016).

En 1997 foille concedida a nacionalidade española por carta de natureza.[3] Tamén é cidadá francesa.

Obra[editar | editar a fonte]

Poesía[editar | editar a fonte]

  • Respuestas para vivir (1986)
  • Todo para una sombra(1986)
  • Vagón para fumadores (1996)
  • Los poemas de la Habana (1997)
  • Cuerdas para el lince (1999)
  • Breve beso de la espera (2002)
  • Anatomía de la mirada (2009)

Narrativa[editar | editar a fonte]

  • Sangre azul (novela, 1993)
  • La hija del embajador (novela, 1995)
  • La nada cotidiana (novela, 1995)
  • Cólera de ángeles (novela, 1996)
  • Te di la vida entera (novela, 1996)
  • Café Nostalgia (novela, 1997)
  • Traficantes de belleza (relatos, 1998)
  • Los aretes de la luna (infantil, 1999)
  • Querido primer novio (novela, 1999)
  • El pie de mi padre (novela, 2000)
  • Milagro en Miami (novela, 2001)
  • Lobas de mar (novela, 2003)
  • Luna en el cafetal (infantil, 2003)
  • Los misterios de La Habana (relatos, 2004)
  • La eternidad del instante (novela, 2004)
  • Bailar con la vida (novela, 2006)
  • La cazadora de astros (novela, 2007)
  • La ficción Fidel (ensaio novelado, 2008)
  • El todo cotidiano (novela, 2010)
  • La mujer que llora (novela, 2013)
  • La Habana, mon amour (novela, 2015)
  • Et la terre de leur corps (novela, 2017)

Notas[editar | editar a fonte]