Severiano Martínez Anido

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Severiano Martínez Anido (1912).

Severiano Martínez Anido, nado en Ferrol o 21 de maio de 1862 e falecido en Valladolid o 24 de decembro de 1938, foi un militar galego do exército español, e tamén pintor.

Traxectoria[editar | editar a fonte]

Fixo carreira militar. Entre 1880 e 1884 reside na Academia de Infantería, ata que co grao de alférez provisional destínano a Xirona. En 1886 marchou á fronte africana, onde participou co Exército español nas primeiras fases da guerra de África (1886-1896). Nese ano ofrécese voluntario a marchar a Filipinas, onde combateu co exército español na guerra de Filipinas (1897), onde ascendeu ao grao de comandante. Despois duns anos de servizo na Península, Martínez Anido regresou en 1909 á fronte de Marrocos, onde ascendeu ata coronel en 1910. Debido á súa proximidade co rei Afonso XIII de España, o monarca nomeouno director da Academia de Infantería en 1912. En 1914 chega ao grao de xeneral, de brigada, co que volta de novo a África ata 1916 e despois de novo tomando posesión do seu destino en Tetuán en 1917.

Ás poucas semanas nomeárono gobernador militar de Donostia. Ao ano seguinte 1918 ascendeu a xeneral de división e ao ano seguinte, en 1919 o goberno destínao a Barcelona para que, dende o goberno militar da provincia, reprima as manifestacións e as tensións[1]. Meses despois pasa á rama civil, cando o tamén galego Gabino Bugallal, daquela ministro de Graza e Xustiza, o nomeou gobernador civil de Barcelona. Desa época destacou pola extrema dureza da represión policial contra o anarcosindicalismo[2] e coincidiu en Barcelona con Miguel Primo de Rivera, capitán xeneral e quen logo sería ditador e presidente do goberno.

Dimitiu en 1922 e foi sucesivamente gobernador militar de Cartagena e comandante xeral de Melilla. Na praza norteafricana faise cargo da loita contra Abd el-Krim e promove un asalto á Baía de Al-Hoceima;, pero o goberno non acepta a súa proposta e dimite[3], dando paso ao golpe de estado de Miguel Primo de Rivera. Coa chegada ao poder de Primo, este chamouno para que ocupase diversos postos, primeiro como subsecretario do ministerio da Gobernación, habilitado coa capacidade do ministro, en 1924 como delegado do Directorio Militar e encargado da Xunta Central de Abastos, e xa ao ano seguinte finalmente co cargo de ministro da Gobernación (1925), cargo co que ademais ocupa a vicepresidencia do goberno de Primo.

Ata o 30 de xaneiro ocupou o ministerio, simultaneándoo coa carteira de Defensa cando o seu titular, Juan O'Donnell, está enfermo, e tamén substituíndo a Primo de Rivera. É así o home máis importante do réxime de Primo e a súa man de ferro. Nesta época, ademais, chegou ao grao de xeneral. Coa caída de Primo, en xaneiro de 1930, marchou ao exilio a Francia. O goberno saído da proclamación da II República Española expulsouno do Exército Español. En 1933 venceu nas eleccións a conservadora CEDA e, sen reintegrarse ao exército nin volver do exilio, puido percibir unha pensión militar. Durante estes anos dedicouse por enteiro á pintura.

Ao estourar a Guerra civil española volveu a España, alistouse no bando nacionalista e foi nomeado presidente do Patronato Nacional Antituberculoso. En outubro de 1937 nomeárono xefe dos servizos de Seguridade interior, Orde pública e Fronteiras, dependente directamente de Francisco Franco. En febreiro de 1938 Franco nomeouno ministro de Orde Pública, dende onde se encarga de organizar boa parte da represión militar e xudicial do bando nacionalista, con tanta crueldade[4] que membros da Falange Española quixeron apartalo do cargo, se ben outros historiadores sinalan a Martínez Anido como unha persoa humana e moderada coa represión[5]. Con todo, faleceu ao remate dese ano 1938 dun repente.

Galardóns[editar | editar a fonte]

  • Gran Cruz Vermella do Mérito Militar.
  • Gran Cruz de Carlos III.

Vida persoal[editar | editar a fonte]

Foi pai do debuxante e ilustrador Robert Martínez Baldrich.

Notas[editar | editar a fonte]

  1. El ministro de Orden Público, general Martínez Anido, ABC, 1/2/1938.
  2. Hugh Thomas La guerra civil española, Diario 16 Madrid 1976, p. 40,
  3. BOYD, C. Praetorian Politics in Liberal Spain, North Carolina Press, 1979, cap. 11
  4. PAYNE, Stanley G. Falange: a history of Spanish fascism, Stanford University Press, 1961, p.183
  5. Hugh Thomas La guerra civil española, Diario 16 Madrid 1976, páxina 640,