Ramón González-Alegre

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.

Ramón González-Alegre Bálgoma, nado en Vilafranca do Bierzo en 1920 e finado en Vigo en setembro de 1968, foi un escritor e avogado leonés.

Traxectoria[editar | editar a fonte]

Fillo de Manuel González-Alegre López de Tejada. En 1924 trasladouse á Coruña, cidade do seu pai, pero en 1926 a familia mudouse a Vilagarcía de Arousa, onde realizou o bacharelato. Fixo Dereito na Universidade de Santiago de Compostela, e foi membro do SEU, primeiro como delegado provincial de bibliotecas[1] e logo como xefe provincial de prensa e propaganda. Logo de pasar un tempo como profesor de Universidade en Madrid, e na Coruña, instalouse definitivamente en Vigo (1949).

Dirixiu a revista literaria Alba, clave no rexurdir da poesía galega trala guerra civil.

Vida persoal[editar | editar a fonte]

Casou en Valladolid con María de los Ángeles Burgueño Cela en 1947.[2]

Obra en galego[editar | editar a fonte]

Poesía[editar | editar a fonte]

  • Os namoros, 1961 (escrito entre 1948 e 1960).
  • Teatro galego, 1968 (cinco pezas teatrais).

Obra en castelán[editar | editar a fonte]

Ensaio[editar | editar a fonte]

  • Poesía gallega contemporánea, 1954, Pontevedra.
  • Por entre el arpa y la saudade. Viajes gallegos, 1965.

Edición[editar | editar a fonte]

  • Antología de la poesía gallega contemporánea, 1958.

Notas[editar | editar a fonte]

  1. El Pueblo Gallego, 17-2-1937, p. 4
  2. El Pueblo Gallego, 10-6-1947, p. 2.